La Puta y la Ballena (2004)

Gisteren gezien in het fraterhuis, Zwolle.

Goed onderhouden film, mooi de twee verhalen die zich langzaam maar zeker bijeenvoegen. Heel mooi is het kleurgebruik. Een minpuntje is dat de walvissen af en toe uit jaws lijken te komen. Maar over het algemeen ben ik over de effecten wel tevreden. Mooie meiden trouwens, die hoofdrolspeelsters.

4 sterren

Had wat problemen met de verhaalstructuur in het begin. De vele toevalligheden en samenhang van situaties vond ik ook niet altijd even boeiend. Heden, verleden, fictie, non-fictie... Soms op het randje van wel of niet oversentimenteel. Maar de film raakte mij wel degelijk. Pluspunt daarnaast zijn is de mooie fotografie, muziek en acteerwerk. 3.5 sterren

Heden en verleden ,werkelijkheid en fictie, wisselen elkaar af en het toeval is niet onbelangrijk bij het vermengen van de verhalen in deze inderdaad niet eenvoudig opgebouwde film.

Niet bepaald mijn ding.

De buitenopnames vond ik wel zeer goed en ook het spel van sommige acteurs, in de eerste plaats van Aitana Sánchez-Gijon.

Sluit me volledig aan bij dit bericht van Neo. Moet er wel bij vermelden dat het acteerwerk echt overtuigend is en de plaatjes erg dromerig zijn geschoten. Daarnaast had het thema wel iets speciaals en vooral door het einde is het hele Lola/walvis idee goed uitgewerkt en loopt het vloeiend in elkaar over.

3*

Erg mooi drama. Het knap geconstrueerde scenario laat twee parallel lopende verhalen uiteindelijk via een gestrande walvis én een blik in de spiegel naadloos in elkaar overvloeien.

De niets verbloemende beelden, de adembenemend mooie opnamen van Patagonië, het sterke acteerwerk en de meeslepende soundtrack maken dit tot een heel bijzondere, boeiende film.

Opnieuw een beklemmende film van Luis Puenzo, al vind ik zijn La Historia Oficial (1985) over de nasleep van het Argentijnse militaire regime nog pakkender.

La puta y la bellena is een boeiend verhaal geworden van een schrijfster die ziek is en ondertussen zich verdiept in een nieuw verhaal op basis van enkele foto's en brieven. De stijl past hier wel bij met enkele beelden uit het verleden die uit het creatieve brein van de schrijfster lijken gelopen. Wat ook zo zal zijn denkelijk. De Argentijnse tango als muzikale omlijsting zorgt meteen voor de nodige sfeer.

De film heeft zoveel te bieden, maar mist evengoed de nodige creatieve aankleding om er echt bovenuit te steken. Nu is het gewoon een sterke gemaakte en geacteerde film geworden. Maar soms is 'heel goed' ook niet slecht.

Je moet wel goed blijven opletten, vooral bij de overgangen in de tijd en de plaatsen, want daar zitten nogal wat 'gaten' in die je zelf moet invullen. Het stadje in de tegenwoordige tijd vond ik wat onderbelicht en verder zitten er nogal wat 'toevalligheden' in de film. Was de oude dame in het ziekenhuis nou echt de Mathilde van het verhaal in het verleden? Schitterende beelden overigens, zo ook de muziek. Wie het wezen van de tango wil begrijpen, kijk naar deze film.

Erg sfeervolle haast poëtische film waarbij je de beelden en de personages tot jou moet laten komen. Ook een erg fijn scenario - of beter in het meervoud, scenario’s - die mooi tot hun recht komen en moeiteloos in elkaar overvloeien.

En toch vond ik het inhoudelijk net dat tintje te weinig om echt helemaal in vervoering te raken van de film. Maar het cinematografische en het acteerwerk maken veel goed.

Kan me in deze omschrijving goed vinden. Zoals anderen ook al vermelden komt de film wat traag op gang waardoor voor mij 't begin nog wat gezocht / stroefjes aanvoelt, totdat de verhalen goed in elkaar "haken" en de magie begint. Mooie sfeer, my cup of tea !