Op de Hollandse Toer (1973)

Vanaf vandaag verkrijgbaar op DVD in de reeks Nederlandse Filmklassiekers.

"(...) Toen de film op 20 december 1973 in première ging, was de kritiek niet mals. Vooral Sonneveld had het flink te verduren. Onterecht, want Sonneveld is juist een van de weinige positieve elementen van de film. Zijn spel is gedoseerd, zijn mimiek en timing perfect en het is duidelijk zichtbaar dat hij plezier had in de onderneming. Helaas kan dit alles niet voorkomen dat de film door het weinig verrassende en fragmentarische scenario vaak bijzonder flauw en gemakkelijk aanvoelt. Het scenario is overigens compleet afgestemd op Sonneveld: naast het feit dat hij vrijwel continue in beeld is, krijgt hij ook enkele malen de gelegenheid om een liedje op te voeren.

Het basisidee van de film schept veel mogelijkheden: Nederland biedt genoeg locaties waar de reisleider en zijn groep toeristen het ene na het andere avontuur kunnen beleven. Het is dan ook niet zo gek dat de film meer een soort aaneenrijging van allerlei sketches is en daardoor als los zand aan elkaar hangt. Dit is op zich geen bezwaar, ware het niet dat vrijwel al deze sketches bijzonder flauw en voorspelbaar zijn en bovendien veel te lang duren. De paar sketches die wel redelijk weten te boeien (het bezoek aan het museum, het Ajax stadion en aan het plaatsje Marken) worden dan weer zo lang uitgerekt - waardoor de ene na de andere herhaling optreedt - dat ook daar na enige tijd de verveling toeslaat. (...)"

Complete (DVD-)recensie.

In 1973 was Wim Sonneveld één van de grootste cabaretiers van Nederland. En dus mocht hij kennelijk ook een eigen film hebben. De film draait dan ook helemaal om Wim Sonneveld die een reisleider is om een gezelschap de mooiste toeristische plekjes van Nederland te laten zien. In het begin is de film nog wel leuk, maar hij is ook erg knullig en op een gegeven moment begint de film met zijn flauwe grapjes wel te vervelen. En dan ook nog eens te lang. De liedjes zijn al helemaal irritant. Een film die wel leuk is om oude nostalgische beelden te zien, maar vooral interessant is voor fans van Wim Sonneveld. En die sterven zo zoetjes aan al aardig uit denk ik zo. De film zal dus ook wel nooit een klassieker worden denk ik.