L'Homme à l'Imperméable (1957)

Ondanks de vele lijken, een plezierige intrige in deze goed opgebouwde en lichtvoetige misdaadkomedie.

Fernandel blijft eeuwig genietbaar, vaak onweerstaanbaar, zoals hier, in de rol van goedmenende naïveling.

Fernandel en de zangeres van het achtergrondkoortje

Honoré de Marseille was mijn eerste kennismaking met Fernandel en hoewel die op zich niet zo waanzinnig goed was (gaf er 3* aan), had ik gisteren toch weer zin in een film met de ogenschijnlijk altijd goedlachse komiek in de hoofdrol. Fransen en jazz is al vaker een mooie combinatie gebleken en Fernandel zou onderdeel zijn van een waar jazz orkest volgens de omschrijving. Reden genoeg om deze te kiezen uit de voorraad van ongeveer 4 films die ik nog van de komiek heb liggen.

Hoewel dit een jaar later is opgenomen dan Honoré de Marseille is er bij L'Homme à l'Imperméable gekozen om de film in het zwart-wit te draaien. Een goede keuze, want dit soort misdaadfilms verliest toch een beetje zijn charme in kleur. Soit, zeker het flatgebouw waar Eva woont ziet er lekker guur uit en Fernandel geraakt maar nooit echt uit de shit. Het ene lijk na het andere valt (soms letterlijk) uit de kast en ik vond vooral het kat-en muisspel in de trappenhal van het flatgebouw erg leuk. Dat in combinatie met de wel erg vreemde Raphaël met zijn hondje. Het plotje hangt weliswaar met haken en ogen aan elkaar (op den duur wordt het wel lastig om te weten wie wie nu weer heeft vermoord en wie met wie onder één hoedje speelt), maar storen doet het niet. Film had misschien net wat korter gemogen, zeker het tonen van het toneelstuk en Marguerite die in de zaal zit had voor mij niet gehoeven.

Tweede film dus die ik zie van Fernandel en de tweede keer dat hij overspel pleegt. Kan aan mij liggen, maar ik vind het vreemd dat hij dan toch zo'n aanhang heeft weten te verzamelen als je in het achterhoofd houdt dat dit toch ook alweer bijna 60 jaar geleden is uitgekomen. Ach, het is een rol die hem goed afgaat en vond hem hier leuker dan in Honoré de Marseille. Geen (vreselijk gedubt) gezang en de combinatie van de naïeve Albert werkt bijzonder goed met Bernard Blier (Raphaël) en Judith Magre (Eva). Leuke bijrol ook nog van Rob Murray als de met alles jonglerende Engelstalige hitman van O'Brien. Beetje jammer wel dat John McGiver, die de rol van O'Brien speelt, gedubt werd. Wel ergens te begrijpen aangezien McGiver eigenlijk meer toevallig in Parijs was beland voor het filmen van Billy Wilder's Love in the Afternoon, maar het kwam wat geforceerd over.

Vermakelijke nonsens in ieder geval. Dit soort misdaadkomedies liggen de Fransen wel, de film deed me zelfs wat denken aan Les Intrigantes dat een paar jaar hiervoor uitkwam. Julien Duvivier zal vooral bekend blijven van zijn Don Camillo films, maar dit doet hij toch ook wel leuk. Benieuwd naar de overige films die ik nog heb liggen van Fernandel. Al hoop ik wel dat ik niet elke keer naar een andere DVD-speler moet gaan voor het laatste kwartier.. Beide DVDs uit de Fernandel collectie haperden namelijk allebei naar het einde toe op mijn Playstation.

3.5*