They Look Like People (2015)

Eergister gezien op het Imagine filmfestival. Knap gemaakte low budget film met maar drie acteurs.

Bleef boeiend door de personages, hoewel die wat mij betreft nog wat verder uitgewerkt hadden kunnen worden. Meer een psychologisch drama dan thriller/horror, hoewel de spanning heel de film voelbaar is.

Een matige drama/mysterie/thriller film...

Een matige verhaal...

Schokkende camerabeweging...

Redelijk achtergrond geluid

(Geen Dolby Digital aanwezig)...

Geen HD aanwezig, redelijk breedbeeld...

Niet te moeite waard...

Tsjonge, wat een gezapige vertoning. Regiedebuut van een man die voorheen louter scenario's schreef en mijn vrijblijvend advies is: pak in godsnaam je oude beroep weer op.

Echt niks te beleven hier, anno 2016 mag en moet je er eigenlijk niet mee wegkomen dat als je niets te vertellen hebt, je toch zo'n film mag afleveren. Onbegrijpelijk.

Maar goed: U bent nu gewaarschuwd, meer woorden ga ik niet meer verspillen aan deze mislukking.

“You are a mountain.

You are a hundred miles high.

All that your enemies place in your way.

Betrayal, lies, poison.

You devour and become stronger.

You are invincible.

Those that try to hurt you, will turn silent and will bow down.

For what can people do, to hurt a mountain.”

Als je deze tegenkomt in de horrorsectie van je VOD aanbod, dan kan ik je nu al waarschuwen. Dit is niet echt een horror in de strikte zin van het woord. Het is geen griezelige of akelige film volgestouwd met demonische krachten of bloederige scènes waarbij een of andere geschifte psychoot ijverig rond zwaait met een vlijmscherpe machete. De horror speelt zich af in de psyche van Wyatt (MacLeod Andrews) die op een dag op het trottoir staat in de buurt van Christian’s (Evan Dumochel) appartement. Later vernemen we dat het jeugdvrienden waren die vroeger veel optrokken en hun tijd doorbrachten met allerhande kinderachtige spelletjes zoals het elkaar bekogelen met verfrommelde panty’s. Beiden zitten in een moeilijke periode na een relatiebreuk. Christian probeert echter zijn leven terug op het juiste spoor te zetten door het luisteren naar motiverende tapes, intens te fitnessen en zijn bazin Mara (Margaret Ying Drake) te versieren. Wyatt daarentegen zit in een zelfdestructieve spiraal van complete waanzin en desillusies. Hij is ervan overtuigd dat de mensheid langzaam maar zeker wordt geëlimineerd door buitenaardse wezens die geleidelijk aan de identiteit van deze individuen overnemen.

Tja, het is allemaal een beetje vaag en het lijkt allemaal nogal absurd. Van zo’n absurd moment kan je aan het begin van de film al genieten als de twee vrienden een avondje gaan stappen en uiteindelijk op de spoed eindigen met een vriendin van Mara. Ik geef eerlijk toe dat ik de scène van het drietal in de wachtkamer een paar keer heb herbekeken. Niet vanwege de belangrijkheid van dit fragment maar wel omdat het er zo hilarisch uitzag. Dit is dan ook het enige grappige moment. Voor de rest zijn we alleen getuige hoe zorgwekkend Wyatt’s toestand evolueert en het feit dat Christian zonder het te beseffen slachtoffer zou kunnen worden van diens paranoia. Of heeft Wyatt het bij het rechte eind en is een deel van de wereldbevolking getransformeerd in moordzuchtige demonen? Zijn de waarnemingen en geheimzinnige telefoontjes werkelijk? Of bestaan ze alleen in Wyatt’s gestoorde fantasie? Verwacht hier maar geen antwoord op. Daarover zal je op het uiteinde nog altijd in het duister tasten.

“They look like people” is zeker niet interessant vanwege enkele visuele hoogstandjes (want die ontbreken volledig), maar wel vanwege de krankzinnige en dreigende sfeer. Ook de interactie tussen de twee protagonisten is subliem uitgewerkt. De verhouding tussen Christian en Wyatt evolueert van redelijk afstandelijk en onwennig naar een hervonden vertrouwensband. Als de ene aan de andere vraagt om zijn rug te scheren, dan kan je er wel vanuit gaan dat het geen wildvreemden zijn voor elkaar. En ondanks dat Christian instinctmatig aanvoelt dat er iets schort, is de uiteindelijk ontknoping een sterk staaltje van vertrouwen.

Deze film zal zeker niet gesmaakt worden door velen en zal commercieel gezien geen hoogvlieger zijn. Maar dat is dan ook een kenmerk van een indie. Beperkte middelen maar met een uiterst creatief en eigenzinnig karakter. Misschien was ik initieel een beetje ontgoocheld omdat het eerder over een psychologisch drama ging dan een venijnige horror. Maar uiteindelijk was het dan toch redelijk intrigerend genoeg en werd het beeld van een persoon die te lijden heeft van een psychologische aandoening uiterst doeltreffend geportretteerd. Nu kan ik me een toch een beetje een voorstelling maken van hoe een schizofreen persoon het dagelijkse leven ervaart. Hou je van een sombere, redelijk vaag maar uiterst secuur in elkaar gestoken low-budget film? Dan moet je zeker “They look like people” een kans geven ….

3*

Matige en goedkope psychologische Drama / Thriller film, die me wat deed denken aan de Drama / Thriller film "Take Shelter (2011)". Die film is wel veel beter dan deze onzin, die gelukkig ook maar iets van 75 minuten duurt.

In dit verhaal (met als thema's liefde, loyaliteit en nachtmerries) draait het om Wyatt (gespeeld door MacLeod Andrews) die vlucht naar een oude vriend, te weten Christian (Evan Dumouchel), in New York en zich daarbij afvraagt of hij hem moet beschermen tegen het naderende kwaad (Wyatt vermoedt namelijk dat mensen veranderen in kwaadwillende shape-shifters) die hij hoort via stemmen (o.a. via zijn kapotte mobiele telefoon), of tegen zichzelf.

Het vage en mysterieuze verhaal kon me eerlijk gezegd niet echt boeien of vermaken en ik vond het vooral ook maar een saaie en langdradige bedoeling en dat ondanks dat het verhaal maar iets van 75 minuten duurt. Steeds als het verhaal wat spannend dreigt te worden (wordt dan ingeluid met spannende en enge geluiden), wordt er daarna niets mee gedaan en dat zelfs tot de laatste minuut van het verhaal, waardoor deze film als een nachtkaars uitdooft. Na het einde vraag je je ook af "Waar heb ik in hemelsnaam naar zitten te kijken" ?

Dat deze film met minimale middelen (het duurste in deze film was misschien nog wel het oranje spijkergeweer ) is gemaakt is overal aan af te zien en o.a. aan de minimale cast bestaande uit drie onbekende acteurs en actrices. Buiten de twee onbekende hoofdrolspelers MacLeod Andrews (in de rol van Wyatt, die stemmen hoort m.b.t. naderende kwaad en langzaam begint door te draaien) en Evan Dumouchel (in de rol van Christian, die ook stemmen hoort, maar voor hem bestaan die uit bemoedigende woorden), gaat het verder nog om de onbekende Aziatische Margaret Ying Drake (in de rol van Mara, waar zowel Wyatt en Christian wat voor voelen en die tevens de baas is van Christian en die hem tevens ontslaat). De cast deed het overigens wel verdienstelijk en dat is waarschijnlijk ook het enige goede aan deze film.

Al met al een dus een matige Drama / Thriller film (gezien overigens via "Film 1 On Demand") met een vaag en mysterieus verhaal, die het aankijken eigenlijk niet echt waard is, want er gebeurt in feite helemaal niets.

Een moedige poging, maar helaas geen echt geslaagde film. Zo eentje die op papier beter klinkt dan dat hij eigenlijk is. Het begint nochtans niet verkeerd met een best creepy openings shot. Hoopte dan ook dat de film daar een beetje op voort zou borduren, maar het gaat al gauw bergafwaarts.

Wat oninteressant drama tussen twee vrienden doet intrede. Beetje mumblecore-achtig, hoop futiele dialoog, matig geacteerd en vooral ook visueel compleet nietszeggend. Allemaal erg functioneel, saai en gespeend van enige creativiteit of durf. Ook een hoop lelijke belichting die het geheel bijna een soort studentenfilm look meegeeft. Nét het tegenovergestelde van wat je zou hopen bij een film als deze. Tussendoor wordt er dan nog gepoogd wat horror neer te zetten, maar de film weet de openingsscene wat dat betreft nooit meer te evenaren.

Jammer want een aparte film is het verder wel. Mysterieus genoeg en hier en daar een spaarzaam lichtpuntje in de vorm van een (potentieel) interessante scene. Maar de regie is gewoon te mak voor een concept als dit en het dramatisch aspect komt totaal niet uit de verf. Kleine 2*.

De debuutfilm van Perry Blackshear is een no-budgetfilm. Een psychologische horror gefilmd met drie acteurs, plus wat bevriende passanten en met Blackshear als enig crewlid. Omdat alle deelnemers aan de film overdag gewoon werkzaam zijn, vond het draaien van de film in de avonduren en in het weekend plaats. De acteurs deden meer dan alleen acteren. Ze sjouwden met kabels, hanteerden de belichting en voorzagen zichzelf van make-up. Een film dus, die tot stand kwam met behulp van veel inventiviteit, enthousiasme en doorzettingsvermogen.

De film handelt over vriendschap en vertrouwen. Over twee mannen en over een kwade macht die de mensen om hen heen infecteert. Een film waarin leuke effecten niet zouden misstaan. Die effecten zijn er niet vanwege de budgettaire beperkingen. Daarom richt Blackshear zich in het verhaal op alledaagse situaties om spanning op te wekken. Dat kost niks en is een goed idee. Op papier.

Wie herkent niet het onaangename gevoel dat opkomt als twee mensen in gesprek zijn en je meent waar te nemen dat ze daarbij af en toe naar jou kijken. Wie heeft er niet eens aan een handeling of uitlating van een persoon een nare betekenis toegekend, die helemaal niet zo bedoeld was. Waarschijnlijk heeft iedereen weleens het paranoïde gevoel gehad dat een persoon hem bedondert, terwijl daar geen heldere reden voor was. Het zijn die situaties die Blackshear gebruikt om spanning op te bouwen. Om een onheilspellende sfeer neer te zetten.

Dat lukt deels. Het sounddesign zorgt voor creepy vibes en deugt. Het verhaal bevat goede ideeën en deugt. De uitvoering deugt echter minder. In de uitvoering ligt de focus erg op het acteerwerk. Dat moet overtuigen om de psychologische spanning tot bloei te laten komen. En ach, het acteerwerk bevindt zich op een te laag niveau om te overtuigen. Heel aardig en enthousiast gespeeld, maar ook erg luchtig, overtrokken en absoluut niet indringend. Daarbij is de film visueel nogal fantasieloos uitgedost en maakt ook in dat opzicht weinig indruk. En ja, dan komt er van een echte onheilspellende sfeer niet veel terecht.

Perry Blackshear levert als scriptschrijver van They Look Like People behoorlijk werk af. Als regisseur maakt hij weinig indruk.