Ryeong (2004)

Beetje ongelukkige mengelmoes tussen tienerdrama en horror. De dramatische momenten en de (nogal onsubtiele) shocks zijn zo nadrukkelijk afgelijnd dat de twee nooit één vloeiend geheel vormen. Maar ook los van elkaar stellen zowel het drama als het horrorgedeelte niet zo heel veel voor. De meeste shocks zijn tamelijk voorspelbaar (en maken té graag gebruik van harde knallen) en de dramatische hoofdlijnen (en het gros van de thematiek) zijn schaamteloos gepikt uit Ringu.

Vervelend is ook dat er aan het begin van de film zoveel verschillende personages (in verschillende stadia van hun levens) worden voorgesteld, dat het een hele tijd duurt voordat je als kijker weet wie wie is. Dat kan aan mij liggen natuurlijk, maar ik wist er op den duur geen raad meer mee.

Toch heeft Ryeong een aantal sterke momenten, vooral op visueel vlak. Zo is de onderwater-ontmoeting tussen een van de hoofdpersonages en het spook onbeschrijfelijk mooi gefilmd (helderblauw water, lange zwarte haren die zachtjes wiegen in de stroming). Ook het grote huis waarin een gedeelte van het drama zich afspeelt ademt een akelige, donkere sfeer uit. Erg bizar dat juist een aquarium het enige lichtpuntje in het huis lijkt te zijn.

Maar voor de rest is dit toch vooral een film die meesurft op de recente J-horror trend.

2.5 sterren.

Dit is absoluut één van mijn favoriete koreaanse films.

Ik ben het niet eens met bovenstaand commentaar dat de hoofdlijnen en/of thema overgenomen is uit Ringu.

Ik vind het een helder verhaal, het begin kan even verwarrend zijn als je de film voor de eerste keer ziet en niet gewend bent aan koreaanse horrorfilms, maar al heel snel word duidelijk dat één van die meisjes in het begin van de film een jongere zus is van één van de meiden ,die bij het drama waar de hele film om draait ,betrokken is geweest. Koreaanse horrofilms zijn vaak films waarbij na gedacht moet worden en deze film is zeker geen film waarbij je onderuitgezakt op de bank naar kunt kijken.