Surf II (1984)

Het beste gedeelte aan deze film blijft toch wel het feit dat Surf II: The End Of The Trilogy de enige film is in de zogenaamde serie. Op zich logisch, ik zou me niet kunnen voorstellen dat er publiek op meer van dit soort films zou zijn afgekomen, tenzij het zelf zou bestaan uit surfende punkers. Er is in ieder geval 1 ding waar de film wel gigantisch in slaagt en dat is overduidelijk laten zien dat men lak heeft aan alle regels waar een goede film aan moet voldoen en dat men ook nergens probeert een serieus script te schieten.

Surfers zijn eigenlijk maar vervelende figuren. Veel 'dude' en 'man' en kijken naar mooie dames (waar er een hoop van rondlopen, sommigen schaarser gekleed dan de anderen) doen de heren per slot van rekening niet. Een beetje net als de skaters die ongeveer tien jaar geleden weer helemaal hip waren: een paar doen er leuke trucjes, maar de rest zit er maar wat ginnegappend bij en komt voornamelijk over als een groep stonede debielen. Gelukkig is daar nog een acteur als Joshua Cadman, die de hele film niets anders mag doen dan een dikke idioot uit hangen die vuilnisbakken leeg eet, auto's sloopt en voor de rest ook een hoop kapotmaakt. Of wat te denken van Fred Asparagus en Jim Greenleaf in de rollen Fat Boy 1 en 2, die naast het tonen van hun harige reetspleet, ook niet veel meer te doen krijgen dan lelijk en dik zijn en achter mensen aankwabberen.

Nadat het even duurde voor we er achter kwamen dat we niets hadden gemist van een eerste deel, konden we ons een beetje op het vrij bizarre plot richten om vervolgens te stellen dat een aantal mensen zich helemaal de schompes moeten hebben gelachen toen ze dit script schreven. De enige zwarte acteur uit deze film (Cleavon Little uit Blazing Saddles) mag bijvoorbeeld Daddy O, de hippe burgemeester, mag spelen. Dit laat goed zien dat de beste man gevoel voor humor had, want stereotyper dan zijn rol met witte glitterpakjes, grote zonnebrillen en gouden ringen, hadden ze een Afro-Amerikaan niet kunnen afbeelden. Eddie Deezen als nerd is weer het toppunt van ergernisopwekkend vervelend en speelt zo overtuigend dat ik hem als hij daadwerkelijk zo zou bestaan ook spontaan zou opsluiten in een van de lockers op zijn highschool.

Het verhaal van Menlo Schwarzer die surfdudes dwingt smerige cola te drinken waardoor ze allen in punker/goth zombie-surfers veranderen is hilarisch, helemaal omdat de uitwerking bestaat uit acteurs die met rare stemeffecten halve dierengeluiden maken en in de tussentijd als dronken idioten hun hoofden tegen muren slaan en allerlei dingen opeten. Denk hierbij niet aan dierlijk voedsel, maar aan zeewier, flesjes, lampen en inhouden van vuilnisbakken. Oh ja, en ze surfen natuurlijk ook nog, maar bij de close-ups van de gezichten is het zo goed duidelijk dat de acteurs zelf niks doen, dat het nog grappiger wordt.

Als bij de afsluitende scenes de twee vaders van de hoofdpersonen door een revolutionair apparaat (soort van vuilnisbakemmer op het hoofd) in vrouwen veranderen is het ook weer even genoeg en mag de aftiteling beginnen. Is het een avant-garde meesterwerk, een geslaagde grap, het toppunt van wansmaak of gewoon godsgruwelijk slecht? Eigenlijk is Surf II dit allemaal en dat maakt het een absolute must voor iedere wansmaakliefhebber om een keer te kijken. Meerdere keren lijkt me vrij overdreven, ik kan me toch voorstellen dat 's mans IQ hier behoorlijk onder te leiden zou hebben.