The Fastest Guitar Alive (1967)

Eerlijk is eerlijk; Roy Orbison was beter in zingen dan acteren. De film is middelmatig. Muziek is prima.

Ik ben het eens. Zelfs als performer is Orbison niet best - hij had vaak z'n zonnebril op, en ik zie hier waarom: hij heeft weinig emotie in zijn ogen. En bewegen deed hij ook weinig als hij speelde.

0,5 voor het acteerwerk, 1,5 voor het schietende gitaar, en 4,5 voor de muziek (ben een grote fan van Orbison).

**

Roy Orbison is de enige reden om deze film te zien. Niet vanwege zijn acteertalent of het 'briljante' idee om hem een gitaar te geven die tevens dienst doet als schietijzer, maar louter en alleen vanwege zijn prachtige stemgeluid en een aantal heel aardige liedjes, waaronder de titelsong. Bovendien heeft hij hier geen zonnebril op én vermomt hij zich als een hoogbejaarde man! Als dat je nieuwsgierigheid niet opwekt, dan moet je deze verder zeer middelmatige (met de nadruk op matig) burgeroorlogwestern gewoon links laten liggen.

Het debuut van Roy Orbison en meteen ook zijn enige film. Oorspronkelijk had hij bij MGM een contract voor 5 films maar na deze commerciële flop werd het contract ontbonden. De film is ook gewoon een zwak beestje. Een productie van Sam Catsman, king of the quickies. Sam had eerder ook al films gemaakt met Elvis Presley, collega van Orbison bij het legendarische Sun label waar in de jaren '50 de rock'n roll revolutie startte. Van Elvis kan je nog zeggen dat hij présence en charisma vertoont in een reeks (pulp)films en dit reeds vanaf zijn debuut. Roy Orbison daarentegen komt hier over als een houten klaas. Natuurlijk heeft dit rock’n roll icoon nog heel andere talenten. Zo heeft hij - samen met Bill Dees - alle liedjes voor de film geschreven. En die maken de film nog de moeite waard met variatie in de songs en arrangementen. Verder is het hier een opeenstapeling van half mislukte en corny comedy.