Across the Wide Missouri (1951)

De omgevingen zien er uit alsof de film geschoten was ten tijde van het pioniersleven zelf, wonderschoon en onontgonnen.
Voor mij waren die plaatjes de hoogtepunten van de film. Het verhaal wordt verteld aan de hand van een voice-over die ervoor zorgt dat er afstand wordt gecreëerd en dat ik mij niet kon inleven in de karakters van de film.
Het verhaal flakkert voor korte momenten op bij de actiescènes, maar die zijn veel te kort en te weinig in aantal.
Het merendeel van de film gaat verloren aan de relatie tussen Clark Gable en María Elena Marqués, en van beide sla ik in het vervolg graag hun films over. Gable vind ik een irritante uitstraling hebben en Marqués zag ik met plezier geveld worden door een pijl (had alleen veel eerder moeten gebeuren. Dat zou een hoop gegiechel en slecht acteerwerk gescheeld hebben).
Dat Gable zijn eindgevecht met Iron Shirt wint is logisch, maar vond ik ook zeer spijtig. Had het graag anders gezien omdat ik de indianen in deze film een stuk sympathieker vond.
Redelijk veel van de tijd van de film gaat tevens verloren aan vertalingen. De indiaan praat in zijn taal, hetgeen wordt vertaald door een Fransman in het Engels. Dan wordt er geantwoord in het Engels, wat weer door de Fransman vertaald moet worden in de taal van de indianen. Op zich prijzenswaardig dat men de indianen niet Engels laat praten, maar het geheel komt niet authentiek over en klinkt nogal lullig. En dan nog, het is gewoon dodelijk saai om aan te horen.
Al met al een bloedeloze film met prachtige beelden van de wildernis.
2*

Mja, niemand gaat mij hier wijsmaken dat ik naar een echt goeie film heb gekeken, maar vermakelijk en (vooral!) mooi was het wel. En met mooi bedoel ik natuurlijk de prachtige landschapen, die bovendien ook nog eens een prettig sfeertje met zich meebrengen. Verder stelde het niet zoveel voor, al was het allemaal wel aardig. Clark Gable acteerde prima, maar de rest van de cast was wel vrij zwak, met als dieptepunt de baby. Maar goed, van het acteerwerk moest de film het dus niet hebben, maar dankzij de mooie plaatjes, het aardige sfeertje en de korte speelduur was dit een vermakelijk (western)tussendoortje. 2,5*

Tot nog niet zo lang geleden zonden de bbc en de duitse zenders vaak oudere westerns uit, voor mij betekende dat vaak opnemen en later rustig terugkijken. Om de zoveel maanden kwam vaak of op de bbc of op de zdf dan wel eens de zelfde titel voorbij, zo ook deze. Heb de film dus diverse malen gezien, steeds weer werd ik overweldigd door de schitterende natuuropnames in de rockies. Als rechtgeaard western liefhebber heb ik ook het boek Centennial van James Michener gelezen, daarin wordt ook veel aandacht besteed aan de Mountain men. Dat beeld dat in dat boek wordt geschetst komt in deze film ook redelijk aan bod, zo is de rendeze vous van de mountain men, als ik het boek mag geloven, redelijk waarheidsgetrouw weer gegeven, het dansen, drinken en als het kon knokken.
Ook komt in deze film aan bod dat deze mountain men over het algemeen wel een goed contact hadden met de indianen en dat dit ook de reden was dat er in die stammen welke veelvuldig contact hadden de z.g. halfbreeds voorkwamen. Ander pluspunt vind ik de rol van Menjou alhoewel geboren amerikaan, zet hij een geweldige fransman/canadees neer, een fransman in een western doet in eerste instantie vreemd aan, maar in die tijd waren veel van de mountain men afkomstig uit Canada, dus de keuze om Menjou een grote bijrol te geven geeft in mijn ogen iets authentieks aan de film. Moeilijker vind ik het om te geloven dat mountain men van die romantici waren en daarom vind ik de romatiek wat overbodig in deze film, maar ja Clark Gable die geen romantische scenes in een film speelt, dat scheelde in die tijd gelijk de helft van de vrouwelijke bezoekers. De muziek is in orde bij deze film, Raksin is niet bekend, maar als je zijn oeuvre bekijkt dan heeft deze man aan nogal wat hollywood films meegewerkt.
Omdat in mijn ogen de film zeer trouw de geschiedenis van de mountain men weergeeft vind ik het jammer dat de film maar zo kort duurt. Je krijgt nu de indruk dat het hele verhaal en alle actie een beetje opgepropt zit en er had meer over het leven van de mountain men verteld kunnen worden. Ook een minpunt vind ik een komisch bedoelde scene. Gable is in een op leven en dood spelletje sluipen en kruipen bezig, als hij bedenkt dat hij eerst de veer van de indiaan zijn hoofd moet schieten, het mankeerde er maar aan dat de indiaan eerst nog even lachte.. De korte speelduur en deze scene maken dat ik de film niet hoger dan een drie kan waarderen.

Serieuze mispeer van Wellman, de eerste onvoldoende die ik uitdeel aan een van zijn films. De plaatjes zijn wel mooi, de niet-alledaagse westernsetting (de jaren 1820) interessant, en de speelduur gelukkig niet te lang, maar daarmee zijn de positieve punten wel benoemd. Gable zet een weinig memorabele rol neer als een soort Davy Crockett, die op zijn 50ste kennelijk nog allerlei levenslessen leert zoals dat indianen ook mensen zijn. De knappe Maria Elena Marqués kende ik van haar Mexicaanse films en maakt daarin veel meer indruk dan hier als huppel-squawtje. Menjou vond ik dan nog wel aardig, maar al dat vertaal begon me ook op de zenuwen te werken, vooral omdat het indianenkoeterwaals klonk alsof ze het ter plekke verzonnen.

De vreemde keuzes in het scenario (de man die zijn dode broer wil wreken door het bevriende stamhoofd neer te schieten) helpen ook al niet. De comic relief met het dansen en het massale gevecht deden het ook niet voor me, dat geldt eigenlijk voor zo'n beetje alles wat in de film gebeurt. Tenslotte, als je een spectaculaire scene met een op hol geslagen paard met een baby on board wil filmen, doe dat dan niet met een strak glimlachende babyborn pop terwijl je babygehuil hoort.

Hoop hiermee wel het dieptepunt van Wellman's carriere te hebben gehad.