Tra(sgre)dire (2000)

De vrouwen die altijd zo mooi vol en rond waren bij de films van Brass zitten hier helaas niet in...

Die op de poster ziet er anders wel goed uit

Een provocatieve, zwoele, overdreven, lichtvoetige erotisch geile no nonsense komedie over lust en jaloezie, met humor, waarin mannen het leven en de liefde te ernstig nemen. Tinto Brass schroomt niet om geslachtsdelen vol in beeld te brengen. Jammer van het onrealistische, lachwekkende gekreun van de actrices (overtreffende trap van de geluiden die een Maria Sharapova voortbrengt op de tennisbaan).

N.B. In tegenstelling met stinissen vond ik dat de vrouwen er best mochten zijn, maar dat kan ik als homo natuurlijk verkeerd zien.

Toch best weer een redelijke vermakelijke film van erotiek regisseur Tinto Brass die zich wederom aardig wegkijkt.

De film opent leuk en humoristisch met een wandelende Yuliya Mayarchuk (in de rol van Carla) door een park waarbij iedereen die ze tegenkomt seksueel getint is. Het humoristische moment hierin is als ze een voyeur tegenkomt met een toepasselijke regenjas aan, die zijn geërecteerde penis aan haar laat zien en daarbij zegt "bevalt het" waarop Yuliya Mayarchuk leuk reageert door haar rokje (uiteraard draagt ze geen slipje daaronder) omhoog te trekken en te zeggen "en hoe bevalt dit"

Het verhaal speelt zich af rond Yuliya Mayarchuk en stelt eerlijk gezegd weinig voor. Het is ook best langdradig en geregeld wat saai. Dit wordt gelukkig wel regelmatig gecompenseerd door de fraaie aanblikken van de vrouwen (beter gezegd Yuliya Mayarchuk en Francesca Nunzi), die ook geregeld uit de kleren gaan en dan visueel zeer fraai in beeld worden gebracht. De nadruk ligt in deze film wel vooral op erotiek want echt veel pornografisch (wel wat vingerwerk) komt er niet in voor. Hoewel er wel geregeld bloot te zien is, vond ik het persoonlijk wel wat tegenvallen omdat het behoorlijk eentonig is en ook niet echt verrassend. De bordeel scene waarbij er langs vele verschillende achterwerken (allemaal vrouwen voorover zittend op een lang bank) werd gelopen, mocht er visueel wel wezen .

De vrouwen mogen dan inderdaad zoals "Stinissen" hierboven ook al heeft opgemerkt niet mooi vol en rond zijn, maar ze mochten er met hun fraaie natuurlijke lichamen wel wezen. Zeker hoofdrolspeelster Yuliya Mayarchuk was een genot om naar te kijken (o.a. fraaie benen). Zij was het ook die in veel Tinto Brass film even op het toilet moest zitten en daarna netjes afveegde

De film eindigt min of meer zoals de film ook begon, maar dan met een wandelende Jarno Berardi (als Matteo) door het park. Daarna duurt de film wel nog een paar minuten (inclusief een happy einde) en mogen we ook nog eventjes genieten van de fraaie Leila Carli (als Nina).

Al met al dus weer een vermakelijke film van regisseur Tinto Brass, maar dit keer wel niet meer dan leuk om eens gezien te hebben.

Je moet van het genre en de regisseur houden, als dat zo is, heb je een leuke film te kijken.

De vrolijke openingsscène in het park is de aankondiging van een luchtige film over een mooie Italiaanse vrouw, die een flinke dosis sekshonger meegenomen heeft naar Londen. Zoals je bij een film van Tinto Brass mag verwachten bevat de film weliswaar expliciete beelden van geslachtsorganen, maar erg storend of schofferend is het allemaal niet. Best grappig af en toe.

Binnen het genre toch wel een leuke film, niet in de laatste plaats door de aanwezigheid van de goedlachse Yuliya Mayarchuk. Dat is in menig opzicht een plaatje…