The Swiss Conspiracy (1976)

Niet onaardige seventies-thriller met in de rolverdeling een paar stoere mannen en twee verleidelijke vrouwen, plus Anton Diffring die nu eens in een Engelstalige film wat anders dan een Nazi speelt èn Oscarwinnaar Ray Milland, zodat de cast als geheel eigenlijk beter is dan de film verdient. Het verhaal zit op zich wel aardig in elkaar, maar het grote manco is de hoofdrolspeler: David Janssen werd op televisie een ster dankzij The fugitive (1963-7), maar op het grote doek wilde het nooit echt lukken, en ook in déze film maakt hij de indruk alsof hij de set het liefst zou willen ontvluchten. Nou ja, dat is een flauwe woordspeling, en hij doet het ook niet slecht, maar het is voor mij wel moeilijk om echt met hem mee te leven door zijn enigszins knorrige uitstraling (en dat terwijl hij met Senta Berger naar bed mag!).

        Verder doet de film ook niet zo heel veel verkeerd: een aardige achtervolging van John Saxon door de straten van Zürich, een zinloze maar spectaculaire autorace over de snelwegen om het mooie Zwitserse landschap te promoten, een ritje door de bossen en de bergen in een oude stoomlocomotief (was de Zwitserse VVV misschien één van de geldschieters?), een behoorlijk tempo, een bescheiden speelduur, hippe muziek en een niet onaardige clou – ach, ik heb me hier eigenlijk best mee vermaakt, maar op de keper beschouwd is dit toch eigenlijk bijna de definitie van middelmaat. Misschien had iemand met een beter oog voor actie en spanning (William Friedkin, John Frankenheimer…) hier nog wat meer van kunnen maken; regisseur Jack Arnold trok zich hierna in ieder geval definitief terug uit de wereld van bioscoopfilms en legde zich toe op episodes van televisieseries. Zijn hoogtijdagen lagen sowieso al een jaar of twintig achter hem, met zulke fifties-horror- en SF-klassiekers als It came from outer space, The creature from the Black Lagoon, Tarantula en The incredible shrinking man en de uitstekende Western No name on the bullet.