L'Ultimo Treno della Notte (1975)

Een favoriet van Tim "Hostel" Roth.

Regisseur Aldo Lado deed zijn inspiratie voor deze film op bij een vriend (Roberto Infascelli ) die een fan was van Cravens Last House on the Left. Zelf beweert hij die film nooit gezien te hebben, maar dat de gelijkenissen met Cravens shocker treffend zijn, staat buiten kijf. De tagline (You can tell yourself IT'S ONLY A MOVIE - but it won't help!), die bijna een letterlijke kopie is van die van Last House on the Left (To avoid fainting, keep repeating "It's only a movie...It's only a movie..."), bewijst dat de distributeurs van deze film hun graantje wilden meepikken van het succes van die van Craven.

Night Train Murders volgt netjes het stramien van de rape&revenge flick waarin vernedering, verkrachting, moord en wraak elkaar netjes opvolgen. Met andere woorden, een aanrader voor fans van dit soort films. De film mist 35 jaar na datum de impact die hij destijds had. Waar hij vroeger nog gecensureerd of zelfs geband werd omwille van de choquerende toon, is de moderne horrorfan vandaag wel wat meer gewoon dan seksuele vernedering en suggestieve verminking. Daarbij komt nog dat de vreemd aanvoelende nasynchronisatie het inlevingsvermogen met de slachtoffers bemoeilijk. Night Train Murders heeft ook niet de (opzettelijk) lelijke filmstijl zoals in Last House on the Left die de gebeurtenissen gruwelijk realistisch doen aanvoelen, dus dat scheelt ook wat. Wat niet wil zeggen dat de film op audiovisueel vlak niets te bieden heeft. De score van Ennio Morricone is toepasselijk (zeker het harmonica-deuntje) en de scènes waar uitsluitend blauwe belichting de treincoupés onderdompelt in een claustrofobische nachtmerrie zijn mooi om te zien.

Maar behalve fans van eurotrash zal deze film weinig mensen aanspreken vrees ik. Al denk ik wel dat een remake hiervan het grote publiek zou kunnen overtuigen, zoals dat ook met de remake van Last House on the Left het geval was.

Night Train Murders is 'n goede film die iets heel hards laat zien. Het begint al erg goed met dat "Duitse markt" sfeertje. De vergelijking met "Last House On The Left" valt heel erg mee. Alleen een beetje bij het einde wanneer geschifte personen/moordenaars, bij het huis van de ouders van het Italiaanse meisje terecht komen . Voor de rest viel alles mee ivm Last House. Er zitten vrij goeie nare scene's in zoals de scene wanneer een van de meisjes al dood is en dan ook nog uit de trein wordt gegooid via het raampje. Het mistige kille landschap zorgt ook voor een niet heel fijn gevoel erbij.

De geschifte vrouw was nog irritanter dan dat stomme wijf in Last House. Je denkt eerst een heel net bekakt persoon maar blijkt uiteindelijk ook heel geschift te zijn. Dat maakt deze film ook super sterk. Het wraak gedeelte is wat te simpel uitgewerkt. Maar is niet slecht. Altijd fijn om geschifte sadisten die net een paar mensen vermoord hebben op brute wijze af te slachten wat ze verdienen! Jammer dat die vrouw ook niet werd vermoordt. Dan was het zeker dikke "Justice".
Er zit voor de rest ook een goeie / slechte sfeer in deze trein, en ook de belichting is behoorlijk goed. 3,5.

Erg matig.

De film kent zeker wat (semi)harde scenes, maar het verhaaltje zelf liep in mijn beleving voor geen meter. Ander minpunt: de harmonica deuntjes, die de muzikale rode draad vormen, zijn erg overdadig aanwezig. 3/10*

"Last House on the Left" in een trein!
Einde recensie.
Nou nee, vooruit ik zal nog even vertellen waarom deze variant net een streepje voor heeft.
Begint al schrikwekkend als ze we niet beginnen met Ennio Morricone, maar daadwerkelijk Dennis Roussos over de begintitels begint te kwelen.
Nou ja goed, het is dus kerstmis en twee jonge meisjes rijden van Hamburg naar Verona.
Eerste half uur van de film is dan ook net zo spectaculair als van Zwolle naar Groningen rijden met de NS, maar dan gaat het toch even flink de sadisme kant op, zelfs tot over het niveau dat het nog leuk is, maar met geweldige body-dump-scene.
Laatste half uur wordt het geheel dan nog op de bekende "Last House on the Left" wijze afgewerkt, helaas zonder kettingzaag, maar verder bruut genoeg.
Probleem is het gebrek aan een echt spannend verhaal of plot, maar het idee om het grootste gedeelte in een rijdende trein af te laten spelen biedt in ieder geval de ruime gelegenheid nog wat aardige visuals te krijgen.
Verder is dit allemaal vies, voos, naar, ziek, geweldadig....anderzijds is dat natuurlijk precies wat de liefhebber zoekt in dit soort films.

Goed, maar niet zo sterk als grote broer Last House on the Left. Hoewel de set-up hier erg interessant is, mist Night Train Murders de spanningsopbouw en karakterontwikkeling die je in staat stelt medelijden te voelen voor de ouders en meisjes en haat jegens het schoftentrio. Dit doet Wes Cravens klassieker toch wel beter. Mooi openingsnummer van Demis Roussos dat een wrange nasmaak achterlaat, net als de soundtrack van David Hess voor Last House on the Left. De overeenkomsten zijn overduidelijk.

3*

Demis Roussos met beelden van een kerstmarkt, waar de plaatselijke Santa wordt beroofd. Wetende wat er zo ongeveer komen gaat, om de vergelijking kan je immers niet heen, kan ik daar wel om lachen, ja. Waar Craven effect uit z'n smoezelige materiaal wist te halen, krijgt Lado dat minder voor elkaar. Moeilijk om aan te geven waar dat nu precies aan ligt. Het heeft ruim voldoende in huis om flink toe te slaan, die voyeur bijvoorbeeld, het blauwe licht is ook niet verkeerd, maar het komt er niet echt van.

Een akelig en wreed segment, maar wat te slordig, te gehaast en wellicht ook te suggestief om het echt als pittig en wrang te ervaren. Dan is de weg naar de finale nog best lang, die er op deze manier ook maar een beetje bij hangt. Lado wil nog wel iets zeggen, zelfs zo graag dat hij personages gebruikt om het bijna letterlijk op te dreunen. Het meest interessante element wat dat aangaat is het verwaande tantetje zonder naam dat zich inlaat met de twee low lifes. Ook verrassend hoe dat uiteindelijk uitpakt.

L'Ultimo Treno della Notte

De film L'Ultimo Treno della Notte is zeker niet mijn favoriet. Ik heb deze film niet echt met een interessante blik bekeken want ik vond hem soms hier en daar wat flauw. Toch brengt L'Ultimo Treno della Notte prima beelden en wat aardig, of nou ja, echt kei harde scenes met zich mee. Toch vond ik het een beetje een eenzame film geworden waar vooral de verkrachting scenes niet echt wat aan toevoegen. Bij de plot omschrijving "Psychopaten in een trein" had ik er persoonlijk wat meer van gemaakt, niet deze eentonige hokjes scenes waarbij eigenlijk maar weinig ingebracht word met het hele trein stel. Had toch liever meer iets gezien dat ze echt iedereen in de trein ging uitmoorden en daarna deze twee, hoe dat de hele film werd gebracht.

L'Ultimo Treno della Notte brengt niet echt enthousiaste naar boven, wel de angst van de dames komt goed binnen. Het verhaal was dun, het concept was prima. Kon me het middagje vermaken maar verwachte er iets meer van. Het muziek in het begin was niet om aan te horen, maar de geschoten beelden en dan vooral de operatie scene vond ik erg gaaf.

3.0*

Tsja, gejat of niet: het is in geen enkel opzicht inferieur aan Last House on the Left. Sterker nog, op veel vlakken maakt Aldo Lado er een véél beter rape & revenge filmpje van dan Craven dat (toch al zo goed) deed. Met name het einde is een regelrechte kopie, maar ook Flavio Bucci doet wat denken aan David Hess. Met een joekel van een neus en de wilde zwarte lokken. Het zijn slechts enkele van de overeenkomsten, maar in plaats van me daar op te focussen is het veel interessanter om te kijken wat de film eigen maakt.

Hoogtepunt is toch wel de rol van Macha Méril als nymfomane. Macha die zich, gehaast doch overtuigend, los weet te trekken uit een politieke discussie in het elitaire hokje (zoals alle treincoupés een weerspiegeling zijn van lagen/groepen in de samenleving) waar ze thuis lijkt, om vervolgens (kort) tegenstribbelend maar welwillend mee te gaan in het wereldje van de zichtbaar ongure Blackie (Bucci). Ze vormt een originele toevoeging aan een door mannen gedomineerde schoften rol. Het brengt een unieke dynamiek in de groep, waarmee Lado duidelijk een voorsprong neemt op genregenoten.

Schrijnend is het gesprek van de zusjes over dat het wel fijn is om een man in de buurt te hebben, zeker tijdens zo'n lange reis door het kille Duitsland. Terwijl je als kijker het lot van de dames al lang en breed weet. Wat volgt is weinig graphic, maar de suggestie en (seksuele, masochistische, verslaafde) spanning werkt sensationeel. De score van Morricone is degelijk, vooral omdat de muziek listig één werd gemaakt met de maniakale, drugsverslaafde Curly.

Lijkt me een geweldige double bill met Cani Arrabbiati (1974) Wie organiseert de avond?!

Ik heb slechts de remake van The Last House on the Left gezien.

Ja, wat moet ik ervan zeggen. Misschien is het wel een beetje het typische primitieve niveau van mensen die zojuist de VHS hebben ontdekt...Maar toch heb ik dat bij lange na veel beter gezien. Hier is alles een beetje erg op de automatische piloot en die twee rovers komen eerder lachwekkend over dan overtreffend. Het acteerwerk is geforceerd, het wil allemaal erg hard en schokkend over komen (iets wat heel veel plagiaten in de jaren 70 hebben), maar het faalt helaas op alle fronten. Ook grappig om te zien dat de reizigers in tien verschillende treinen tegelijk rijden, zonder over te stappen.

Dat psychopatische vrouwtje vond ik dan weer wel ergens overtreffend. Ook bij het einde...

Nee, het is het hem allemaal net niet. Je kan echt zien dat er naast vele topfilms uit de jaren 70 ook nog een hele hoop wannabe's waren met mislukte experimenten.

1,5*

Twee meisjes reizen met Kerstmis per trein van Duitsland naar Italië. In de zelfde trein zitten echter twee jonge criminelen en een sadistische vrouw. De nacht loopt uit op een nachtmerrie.

L'Ultimo Treno della Notte is een echte Italiaanse exploitatie-film a la The Last House on the Left. Er wordt weer flink wat uit de kast getrokken om het publiek van de 70ér even flink te choqueren. Heel veel schokkends komt er echter niet in beeld, maar een aardige dosis geweld en smeerlapperij zit er wel in. De eerste drie kwartier zijn puur ter introductie naar het moment dat de meisjes weerloos in de trein zitten. Daarna is er een sadistisch spelletje verkrachting gevolgd door wat suspense als de goede samaritaan die de verkrachters helpt op het station de vader van een van de meisjes blijk te zijn. We sluiten af met een stukje onvervalste wraak.

De film is het debuut van Irene Miracle die het Duitse meisje speelt en later een rol zou hebben in Dario Argento's Inferno. Macha Méril die de vrouw speelt had dat zelfde jaar ook een rol in Profondo Rosso.

Eigenlijk is het enige wat de film hem doet die ene scène in de trein en het einde. De wraak had van mijn part echter een stuk bevredigender mogen zijn en ook wel langer duren. Laat de vader zijn sadistische capaciteit maar eens gebruiken. En die vrouw had het natuurlijk ook zeker mogen ontgelden. Kortom vond ik het dus jammer dat de film niet het volledige potentieel heeft benut.

Eerder zag ik Short Night of Glass Dolls van Aldo Lado en die was toch een stuk beter verzorgd. Een veel subtieler verhaal en ook veel sterker camerawerk. Hier lijkt is het voornamelijk zo'n handheld look, wat er erg goedkoop uitziet. Nee alles bij elkaar is dit toch een stuk mindere film als dat debuut van Lado. Maar wel goed om ook deze cult-klassieker eens gezien te hebben.

Een degelijke rape-revenge thriller die vooral door het concept op een trein te laten doorgaan zich bij de genrefilms weet te nestelen. Exploitation ritje die boeiend blijft door het concept en door het degelijke acteerwerk. Vooral de rol van Macha Méril vond ik wel sterk. Het verloop is wel wat voorspelbaar, maar het slot weet dan toch wel te verrassen. De film weet ook wat verrassend te openen met beelden van een kerstmarkt en daarbij een liedje van Demis Roussos. De wreedheid in de film buigt zich toch vooral op suggestie die uiteindelijk wordt afgesloten met toepasselijke wraakacties.

Wat begon met de Zweedse kunstfilm; The Virgin Spring (1960) kreeg met The Last House on the Left (1972) een grimmige grindhouse-bewerking. De basisstructuur van die films en deze is hetzelfde; een jong meisje (of meisjes) verlaat de veilige omgeving en wordt belaagd door gewelddadige mannen die haar verkrachten en (bijna) vermoorden. Deze film volgt dus datzelfde plot en zit een beetje tussen beide films in.

Als je veel zinloos uitbuitende naaktheid en gore verwacht, dan zul je dat bij deze dus niet veel van vinden. In de loop van de film wordt er nauwelijks een ketchupzakje bloed vergoten, en de naaktheid strekt zich uit tot één blote kont. Het geweld en de verkrachtingsscène, is grotendeels ingetogen. Behalve één scène waarin Lisa met een mes ter dood wordt verkracht die was best effectief ! Slecht is de film ook zeker niet! De film bezit Italiaanse flair en ziet er visueel best mooi uit. Als Margaret en Lisa vastzitten in de treinwagon, baadt het in een blauw licht waardoor de krappe ruimtes nog strakker en beperkender aanvoelen. Gezien het onderwerp was dit verbazingwekkend smaakvol gefilmd.

Maar... de film heeft ook mindere aspecten zo zijn er veel oninteressante minuten! Eerst met het voorstellen van Blackie en Curly. En later met de vader en moeder van de twee meisjes. Ze kopen een brommer voor hun dochter, vader zie je in het ziekenhuis, relatieproblemen en een etentje/feestje bij hun thuis. Die scenes maken de film een stuk langzamer. En beginnen met het kwellende "A Flower's All You Need", een variatie op een eerder Morricone-nummer hier uitgevoerd door Demis Roussos was misschien ook niet zo'n goed idee! Conclusie; voor mij is het niet de beste in subgenre maar wel goed dat het wat anders probeert dan domweg de Amerikaans voorganger te kopiëren zoals zovele andere Italiaanse films.

The last house on the left…. on a train.

Herzien op de nieuwe 4K uitgave van 88Films met Dolby Vision.

In 1976 gebanned voor een bioscoop release en later kwam deze op de Section 2 Video Nasties List in de UK. Buiten de scene met het mes viel het allemaal wel mee met de schokkende beelden. Hoop is offscreen en ter verbeelding van de kijker. Blijft natuurlijk wel een heftig thema. Cinematografisch een aantal prachtige shots vanaf de trein en ook mooie beelden van Karlstadt (Duitsland) in de mid 70’s. Met de muziek van Ennio Morricone.