Janis: Little Girl Blue (2015)

Janis kan indrukwekkend krijsen, maar voor het overige ben ik nooit een grote fan van haar geweest. Wat dat betreft vond ik deze docu wel verhelderend: Janis was nog zoekende naar de juiste band en de eigen ontwikkeling om echt een hele grote te kunnen worden. In haar eigen woorden: ‘ik heb de kracht maar nog niet de finesse van een Aretha Franklin of Otis Redding’. Ik vond de docu echter helemaal niet verhelderend met betrekking tot haar vroege dood: enerzijds wordt gesteld dat ze alleen maar drugs is gaan gebruiken omdat dat nu eenmaal paste bij haar muziekstijl en scene, anderzijds wordt het bekende verhaal opgerakeld dat ze als puber een lelijk eendje was en werd gepest. Enerzijds wordt gesuggereerd dat ze eenzaam en depressief was, zelfs getraumatiseerd, anderzijds verklaren getuigen dat ze juist altijd vrolijk was (en echt eenzaam was ze ook niet). Al met al lijkt het met de tragiek van haar leven wel mee te vallen en was haar dood hoogstwaarschijnlijk inderdaad slechts een ongelukje, zoals de film ook beweert. Dat ze niet van de drank en drugs kon afblijven, moet uiteindelijk toch vooral worden toegeschreven aan de hippiecultuur van die tijd waarin men nu eenmaal dat soort dingen deed in combinatie met de podiumkunsten waarbij elke artiest na de gloedvolle warmte van de mystieke belevenis en het applaus op het podium telkens weer in een zwart, leeg gat valt zodra men dat podium afstapt en dat Janis opvulde met heroïne.

Oh Lord, won't you buy me a Mercedes Benz?

Janis Joplin's laatste studio album (Pearl) dat pas werd uitgebracht na haar dood heeft een tijdlang op repeat gestaan. Er is iets met die stem dat me ontzettend intrigeert, maar na een tijd had ik het alweer gehad en ging op zoek naar (en vond) andere muziek. Dat er een documentaire over Joplin was uitgebracht, was me dan ook compleet ontgaan maar gelukkig was ik nog op tijd voor de televisie uitzending van een tijd geleden. In het gedacht om de liefde nog eens te doen opflakkeren was ik hier een paar dagen geleden voor gaan zitten.

Om dan uiteindelijk tot de conclusie te komen dat Little Girl Blue eigenlijk bijzonder weinig voorstelt. Ik heb er op zich nog niet zo'n problemen met dat dit soort documentaire's altijd hetzelfde platgetreden pad volgen, maar je komt hier eigenlijk amper iets over Janis te weten. Het segment over haar jeugd vond ik persoonlijk het interessantste, mijn hart brak toen één van de muzikanten uit haar jeugd vertelde dat een fraternity haar ooit tot ugliest man on campus had verkozen, en daarna verzandt de documentaire in het vertrouwde succes/drugs verhaal. Er zit volgens mij meer in Joplin dan Amy Berg laat zien. Met een speelduur van meer dan anderhalf uur zou je dan ook verwachten dat hier genoeg in zou zitten om de ietwat casual fan, waar ik mezelf tot reken, te plezieren maar er komt gewoon teveel muziek aan te pas. Hoewel dat dat misschien een ietwat vreemde opmerking is bij een documentaire over één van de bekendste vrouwelijke artiesten tout court, is een groot deel van de Little Girl Blue gevuld met muziekfragmenten en dat staat in de weg van de interessante informatie.

Regisseuse Berg probeert ook zoveel mogelijk volk voor haar camera te halen. In hoeverre dat nog mogelijk natuurlijk is aangezien Joplin toch ook alweer bijna een halve eeuw onder de zoden ligt en mensen in het genre niet altijd een hoge leeftijd zijn toegewezen, maar die 5 minuten voor bijvoorbeeld Bob Weir van The Grateful Dead zijn wel erg pover. Haar relatie met founding member Ron "Pigpen" McKernan (die ook op 27-jarige leeftijd zou sterven) wordt maar eventjes aangehaald, dit terwijl Joplin bovendien ook wel eens meespeelde op een concert van The Grateful Dead. Soit, hetgeen me echter nog het meeste stoorde was dat Joplin haar brieven voorlas. Mooi idee en dan blijkt al snel dat dat simpelweg niet Joplin is! Belachelijk gewoon. Had het misschien toch net nog iets interessanter geweest als er meer tijd was gespendeerd aan een gelimiteerd aantal personen en niet een poging werd gedaan om zo breed mogelijk mensen te vinden die haar geweldig vonden.

Goh, toch wat een tegenvaller eigenlijk. Ik ben altijd wel een fan van muziekdocumentaires, sowieso tof dat die de laatste jaren helemaal hot zijn precies, maar het gevoel dat ik nu een beter beeld heb van Joplin als artieste? Neen, dat heb ik toch niet gekregen.

3*

Onderhoudende, zij het wat standaard opgebouwde en uitgewerkte documentaire over het korte leven van Janis Joplin. Ik wist bar weinig over haar en kende de muziek amper, zodat deze documentaire best handig is als spoedcursus. Niet dat ik fan zal worden. Wat een gekrijs. Niet mijn ding. Gelukkig zijn de archiefbeelden en het getoonde tijdsbeeld interessant genoeg om de muziekfragmenten te compenseren.

Geen bijzonder creatieve documentaire, maar ik kan wel genieten van dit soort films. Je merkt dat er heel veel beeldmateriaal is, dat de juiste getuigen er bij zitten en dat er dus veel tijd en energie in de documentaire zit. Het geeft een mooi (duidelijk) beeld van de zangeres voor ze veel te jong stierf en lid werd van de betreurde 27 Club. Verteld door zangers Cat Power, al spreken de beelden voor zich natuurlijk. Regisseur Amy J. Berg is op de eerste plaats een kwalitatieve documentaire maakster en minder creatief om met de muziek zelf aan de slag te gaan (denk films als Amy, Lemmy of Cobain: Montage of Heck).

In 1970 was de Amerikaanse Janis Joplin (o.a. bekend van de cover "Me and Bobby McGee"") de voorloper van Amy Winhouse, namelijk een talentvolle zangeres die op haar 27ste ten onder ging aan de combinatie van drank, drugs en prestatiedruk.

In deze Documentaire / Biografie film (die vol zit met niet eerder vertoond materiaal) volgen we Janis Joplin levensloop aan de hand van haar persoonlijke brieven die ze schreef aan haar familie, vrienden en collega's. De documentaire slaat daarbij geen nieuwe paden in wat betreft de vorm of inhoud, maar het doet verder wel deugdelijk zijn werk. We zien Janis Joplin o.a. bij "Monterey Pop" en natuurlijk "Woodstock". Wat de film bovenal laat zien, is dat Janis Joplin zich alleen op het podium thuis voelde, en daarbuiten altijd diep ongelukkig is geweest.

Al met al een fijne journalistieke Documentaire / Biografie film over muzieklegende Janis Joplin, die in 1970 overleed aan een overdosis heroïne.

Berg schetst een boeiend portret van blueszangeres Janis Joplin die in 1970 op 27-jarige leeftijd stierf als gevolg van een overdosis heroïne. Familie, jeugdvrienden en muzikanten (onder anderen van Big Brother Holding Company) halen herinneringen op die het beeld bevestigen dat Joplin schetst in de door Cat Power voorgelezen brieven die ze ook in haar laatste levensfase schreef. Uiteraard komen hoogtepunten als Monterey Pop 1967 en het Woodstock voorbij, maar Berg ziet erop toe dat de muziek nooit het bijzondere, tragische verhaal achter de mythe overschaduwt.