The Last of the Mohicans (1936)

Niet de eerste verfilming van de roman van James Fenimore Cooper maar wel een goeie. Het verhaal speelt zich af in het jaar 1757. Het Verenigd Koninkrijk en Frankrijk zijn in oorlog en die strijd wordt ook op het Noord-Amerikaanse continent gevoerd. Tegen die achtergrond bindt de trapper Hawkeye samen met de Mohikanen Chingachgook en Uncas de strijd aan met de vileine Huron Magua die voor het Franse kamp actief is en de twee dochters van een Engelse kolonel heeft geschaakt.

De film blijft redelijk trouw aan de roman. Slechts aan het eind veroorlooft de film zich afwijkingen van het originele verhaal. Storend is dat niet. De film is prima gestroomlijnd en heeft dynamiek. De film heeft vaart en kent maar weinig stille momenten. Randolph Scott vertolkt de rol van Hawkeye. Net als in zijn westerns speelt hij de held op een stoïcijnse manier. Hij is cool, zou je kunnen zeggen. Zijn Mohicaanse companen worden evenals Magua gespeeld door blanke acteurs. Niet ongebruikelijk in die tijd, maar het maakt dat de inleving in de Indiaanse karakters wat moeizaam verloopt.

Nog leuk om te vermelden is dat delen van de score van Max Steiner uit King Kong (1933) in deze film worden gebruikt. Ze zijn vooral bij de actiescènes hoorbaar. Een ander leuk weetje die een andere verbinding met King Kong inhoudt, is dat Bruce Cabot die hier de rol van Magua speelt in King Kong de rol van John Driscoll speelde.

Tegenwoordig is de versie van Michael Mann natuurlijk de bekendste verfilming van The Last of the Mohicans. Moderner vormgegeven, flitsender en ook een goeie film. De verfilming uit 1936 houdt echter goed stand en doet wat mij betreft amper onder voor die uit 1992.