Varieté (1925)

Met Berlijn als bruisende achtergrond - heel dikwijls met Duitse films uit de Weimar-periode - een voor zijn tijd heel merkwaardige film met een verhaal dat het eigenlijk niet verder schopt dan het klassieke relaas over de impact van een femme fatale in het leven van meerdere personen, maar die qua weergave van beeldcomposities, psychologische situaties en vooral het camerawerk waarop de Duitse cinema zich toen roemde (de draaiende camera van de Murnau-set schiet verbluffende beelden van het trapeze-werk) erg genietbaar is. Het verhaal wordt overigens goed opgebouwd voorgeschoteld.

Uiteraard theatrale maar terzelfdertijd ook expressieve vertolkingen van Emil Jannings, Lya De Putti (een prachtige femme fatale) en Warwick Ward en eigenlijk van die paar anderen ook.

Even nog dit, terloops: een beeld dat mij eveneens opviel was het bord op de reizigerstrein: London-Oostende-Bruxelles-Köln-Hannover-Kaunas-Riga.

Wat een verbinding.

Mooie film met over een klassieke driehoeksverhouding in het circus verloopt enigszins traag (het verhaal valt in twee zinnen te vertellen) maar Jannings bewijst weer eens een van de grootsten van zijn tijd te zijn, en het tegenspel van De Putti en Ward mag er ook zijn. De hoogtepunten zitten in de trapezenummers, verbluffend op beeld vastgelegd, maar ook van scenes zoals het feestje met het gedans op tafel kan ik enorm genieten.

Helaas is er over de muziek bij de uitgave van de Murnau Stiftung weinig positiefs te melden. De score van The Tiger Lillies is namelijk echt legendarisch slecht, het kan niet anders dan dat JM die score ook bedoelt. Ik denk dat als je iemand de opdracht geeft een zo slecht mogelijke soundtrack te leveren voor deze film die nog stukken beter zou zijn dan dat wanprodukt. De muziek is niet mijn smaak maar daar valt nog over te twisten. Echter, het is enorm afleidend met al die zang, die niet veel meer doet dan interpreteren wat je op het scherm ziet en heel vaak "Varieté" roepen. Een soundtrack die zoveel aandacht op zich vestigt faalt hopeloos naar mijn mening.

Ik heb de film uiteindelijk maar, na een tip, gekeken met Bohren & der Club of Gore. Ook niet de best passende soundtrack, met name tijdens de circusnummers, maar nog altijd oneindig veel beter dan de score van The Tiger Lillies. Overigens lijkt de overweldigende kritiek -ik ben geen enkele positieve recensie mbt de muziek tegen gekomen- ter harte genomen want de nieuwe blu-ray editie heeft een alternatieve audiokeuze.