Cocaine Wars (1985)

Aaan het plaatje te zien weer een verhikel maar in werkelijkheid valt het mee.

Cocaine Wars is redelijk onderhoudend en er zit voldoende actie in. Kathryn Witt moet helaas nog even terug naar de toneelschool.

Hoofdstuk overacting nalezen.

3*

John Schneider (The Dukes of Hazard) doet het leuk als narcotica-agent, die aan een zaak werkt van een grote drugsbaas.

Samen met een oude vriendin, en een oppositieleider, gaan ze de strijd aan tegen zowel het drugs- als gewone leger.

De film is wel voorspelbaar, maar erg leuk en bevat genoeg actie.

3*

"People who sell to Lujan, accidents happen to them.”
“You're an accident, my friend. You can ask your mother.”

Van het Argentijnse “Aries Cinematográfica” beter bekend van aardig wat oldskool erotisch (leuk voor Theunissen) getinte Argentijnse films en namen als “Deathstalker” en de ook door Olivera geregiseerde Sorceress films “Barbarian Queen” en “Wizards of the Lost Kingdom” komt er nu een volledige gefocuste actiefilm uit. En dat is duidelijk een beetje de vreemde eend in de collectie, want veel meer van dit soort films hebben ze ook niet gemaakt (zeg gerust helemaal niet). Jammerlijke is wel dat, dat ook goed te merken is in de productie want, die laat veel schoonheidsfoutjes zitten, misschien wel te veel.

Toch is dit precies wat je mag verwachten van een typisch jaren tachtig actieflick. Want “Cocaine Wars” zit bordenvol cliché momenten die de film nogal verwarrend vooruit moeten trekken, met een hele boel nietszeggende scenes. Het creëert helaas wel een gevoel van leegte, het verhaal is gewoon echt niet heel interessant om te volgen waardoor je er vrij snel in verdwaald raakt. Als Olivera dan besluit toch een groot stuk van de film rustig te laten verlopen, wordt de film best snel saai en, daar kunnen de dames in de seksclub ook zeker niets aan veranderen. Daarbij gooit hij ook een vrij ordinaire en nogal spanningsloze seksscène in het midden van de film die ook zonder enige onderbouwing opeens begon, je kon er ook niet zo heel veel mee.

Toch vond ik het begin wel echt fantastisch. Met een door Olivera gecreëerde neo-Nazi die blijkbaar later ook onder de naam “Wilhelm” ging, ik lachte me kapot. Aangezien ik (voordat ik überhaupt wist dat hij zo hete) al gewoon een gevoel had dat het een stereotype Duitser moest zijn die blijkbaar naar Latijn-Amerika is gevlucht, en daar rustig een soort hit man rol uitvoert, prachtig. En John Schneider's eerste echte film na zijn succes in de Dukes, alleen jammer dat deze film totaal niet gemaakt is om een hit te worden. En dat zie je ook wel hier op MovieMeter, waar de film vrij stil onder de mensenmenigte langs gaat, en ik denk alleen de fans van dit soort films komen deze tegen, ooit.

Wat dat betreft is er op de laatste twintig minuten maar weinig “War” te bekennen, en het hele drugsverhaal laat ook aardig lang op zich wachten. Toch jammer, de film ontpopt zichzelf totaal niet, en er had gewoon veel meer in mogen zitten. Het nogal tamme script gooit daar ook wel wat roet in het eten, en dan zit je toch te wachten op leuke momenten.

De film kent een paar leuke details door de film heen, zit bordenvol one-liners en toch wel hilarische quotes (zoals degene die ik benoem) maar, is over het algemeen niet zo interessant. De eerste en laatste twintig minuten zijn misschien wel de leukste stukken van de film, en voor de rest is de film nogal traag, stil en niet bijzonder. Het zijn ook van die veertig minuten waar de film het van moet hebben, en wat me toch wel een wat hoger cijfer wil laten geven. Al had ik er wel echt meer van verwacht.