O Amor Natural (1996)

Openingsfilm IDFA 1996;Winnaar Juryprijs Montréal, 1997;Certificate of Merit, San Francisco, 1997;Winnaar 'Prix Special'Prix Italia, 1997

Winnaar 'Grand Prix', Santiago de Compostela, 1998.

alternatief affiche

Mooi affiche.

Vooral die rechter billen. MMmmmm

Hallo,

Ook vertederd gekeken naar "O Amor natural"?

Prachtig, die ongedwongenheid, waarmee deze 'oudjes' hun ervaringen ontboezemen!

Weet iemand, of deze documentaire te huur, koop, leen is? Mijn vriendin heeft hem niet gezien.

Bedankt voor je reactie.

Prachtige oprechte film over oudere Brazilianen die ontroerd raken door de gedichten van Drummond die ze on camera oplezen. Schaamte over seks is er niet.

Deze veelal 80+ers stralen nog veel levensvreugde en energie uit. Dit maakt het een warme film.

De magnetron commercial is grappig en ook de dansleraar die in z'n nadagen nog wat schunnige woordjes leert.

Hé verrek, deze documentaire heb ik ook ooit eens gezien. Is deze ooit op TV geweest? Was wel grappig op bepaalde momenten, met al die oudjes, zo oprecht en zonder schaamte

**Edit: ik zie dat deze docu idd op TV is geweest, twee jaar terug.**

Zo oprecht en zonder schaamte, maar wel erg met voorbedachte rade. Vanuit het niets komen de dames en heren met uitgebreide literaire analyses op de proppen en er was nooit eens iemand die zei dat die Carlos Drummond maar een oude smeerlap was.

Kon hier niet zo veel mee, de de film werkt een half uur, en daarna blijft het maar hetzelfde (letterlijk, één gedicht werd wel 3 keer helemaal voorgedragen).

Ik heb geen uitgebreide literaire analyses gezien...

Wel spontane persoonlijke ontboezemingen en zwoele herinneringen die aangeraakt werden door de poëzie van Drummond.

De documentaire had wel iets afwisselender gemogen inderdaad.

Op een gegeven moment in de trein/tram gaan 2 oude vrouwtjes een gedicht helemaal ontleden. Motieven worden onder de loep genomen, etc. Of die oude casanova waarvan zijn dochter al ongeveer leek te weten wat hij ging vertellen omdat ze het telkens overnam. Of het stuk met de dansleraar, waarbij de regisseuse eerst naar zijn vrouw wordt doorverwezen, die dan vervolgens haar dochter erbij roept waarna ze uiteindelijk met z'n drieën uitbarsten in de samba begeleid door percussie van de dansleraar. De 2 vrouwen op het strand, nog zo'n voorbeeld.

Het kwam gewoon niet echt natuurlijk en "zomaar" over, eerder ingestudeerd. Wel grappig verder, maar niet voor de volle 78 minuten.