Ladies of the Chorus (1948)

Monroe's eerste hoofdrol

Er zijn niet veel Marilyn Monroe films meer die ik nog moet zien; Ik vindt het één van de mooiste actrices die er ooit zijn geweest maar ze kent ook een ongeziene aantrekkingskracht. Ladies of the Chorus was één van die films die ik nog moest zien maar elke keer dat ik hem bestelde bleek hij niet meer leverbaar te zijn... Ik geraakte dat wat beu en ging dan maar op zoek naar de film via een alternatieve weg.

Ladies of the Chorus heeft een korte speelduur. Een erg korte speelduur want eens de film goed op gang is gekomen, is het allemaal al bijna ten einde. Dat neemt wel niet weg dat Karlson een vermakelijk verhaal weet te vertellen. Het heeft natuurlijk niet veel om handen en je weet hoe het gaat aflopen maar het blijft wel ontzettend vermakelijk om te zien. Nergens geraakt het boven de standaard middenmaat maar het is in ieder geval wel leuk om eens gezien te hebben, al betwijfel ik of ik dit zonder de schone blonde even goed had gevonden. Heel het burlesque sfeertje is leuk maar weet nooit ergens echt te overtuigen. Het ging er allemaal maar braafjes aan toe (film is tenslotte ook uit '48) maar door films als Burlesque en Moulin Rouge kreeg ik een kleurrijker beeld te zien en hier komt het in zwartwit allemaal niet tot zijn recht. Wel leuk om te zien dat Monroe hier Every Baby Needs a Da Da Daddy zingt. Ik heb hier een cd liggen en dat was het enige nummer dat ik niet in een film kon plaatsen, heb het nooit opgezocht uit welke film het kwam maar ik nam simpelweg aan dat ik het ergens had gemist. Sterk van Karlson dat hij toen al zag dat Monroe al een stevig pakje kon zingen, geldt eigenlijk voor heel de cast.

Ladies of the Chorus is vooral de moeite omdat het de eerste hoofdrol van Marilyn Monroe is maar je kunt duidelijk zien dat ze er hier al een serieus stukje mee weg was. Ze komt zo ontzettend spontaan over dat het een genot is om naar te kijken. Het is dan ook niet verbazend dat Rand Brooks zo als een blok voor haar valt in de film. Misschien ben ik bevooroordeeld, misschien ook niet maar Monroe kon wel degelijk acteren en moest het dus niet zomaar van haar looks hebben. Het leeftijdsverschil tussen Monroe en Adele Jergens betrof niet zo bijster veel (het was 8 jaar) maar toch moesten ze er in slagen om ervoor te zorgen dat de moeder en dochter relatie geloofwaardig overkwam. Wel dat is ze goed gelukt. Jergens speelt een erg vermakelijk rolletje en vooral haar achterdocht naar 'gewone' mensen is leuk om te zien. Ik noemde daarjuist Brooks al maar eigenlijk heeft die niet zo'n bijster grote rol. Typerend is wel dat hij één van de eerste mannen is die later de mannelijke tegenspelers van Monroe zou typeren. Vergelijk Brooks maar eens met iemand als Tommy Noonan. De gelijkenissen zijn nogal treffend. Beide zijn nogal simpel maar zijn allebei wel verliefd op Monroe's personage, nogal logisch. Wat een geweldig nummer trouwens van The Bobby True Trio. Heerlijk catchy nummer en al even heerlijk gespeeld.

Vooral de moeite waard als je meer van Marilyn Monroe wilt zien. Haar eerste hoofdrol en ze doet het zeker en vast niet slecht. Ze heeft altijd al die komische timing gehad maar vooral die looks zijn prachtig om naar te zien. Het verhaaltje verloopt vlot, het is voorbij eer je het door hebt en de rest van de cast is ook uitstekend.

3.5*

Eenvoud.

Veel simpeler dan dit kan je een film volgens mij niet maken. Dat is ergens ook wel z'n sterkte want er wordt verder niet te veel tijd verspild aan randgedoe. Een eenvoudig liefdesverhaaltje met voorspelbare afloop en wat muziekale stukjes tussendoor.

Monroe kan maar één kunstje en ook het Burlesque sfeertje is wel eens beter neergezet in een film (Kelly heeft er wel wat leukere dan dit), maar doordat dit filmpje verder niet veel predenteert stoort het niet zo.

Echt veel memorabels valt er niet te zien, of je moest vooral al weten dat het hier om Monroe's eerste rol ging. Vervelend was het niet, wel érg gewoontjes, zeer voorspelbaar en weinig memorabel.

1.0*

Deze film voor het eerst gezien. Eerste hoofdrol van Marilyn Monroe, nog voor de correcties aan haar neus en kin. Verhaaltje stelt niet zo veel voor, maar wel heel vermakelijk. Marilyn doet het wel leuk qua zang/dans. Al vind ik haar meer Norma Jean hier. Leuk om haar nog zo te zien voordat ze Marilyn Monroe werd.