N. A Pris les Dés... (1971)

Dezelfde acteurs en dezelfde locaties als in L' Eden et Après, maar dit is geen vervolg daarop. Je zou eerder zeggen een bewerking daarvan of een alternatieve maar dan wel gekuiste versie. Verder niet zo interessant eigenlijk.

3,0*

Hoe kun je een nieuwe (of moet ik zeggen: ándere) film creëren door met drie dobbelstenen verhaalelementen uit een andere film in een nieuwe volgorde te plaatsen? Een grappig idee, aardig uitgevoerd, maar als er uit die intrigerende theorie een betekenisloos geheel voortvloeit haal ik mijn schouders op. Robbe-Grillet waarschuwt ons dat de werkelijkheid betekenisloos is tenzij wij er zelf een betekenis aan toekennen door hem te interpreteren, en wanneer een policier elk detail een plaats in het logische geheel geeft komt dat dus niet overeen met de vormeloze realiteit. Maar scheppen wij niet zinrijke verhalen om patronen te suggereren die ons kunnen helpen onze weg te vinden in de omringende woestijn? Een film die de absurditeit van het leven en de onkenbaarheid van de werkelijkheid suggereert is één ding, een zelf absurde en onkenbare film is een ander.

        Ik kan me nog herinneren dat ik vroeger leerde hoe ik zelf een tekening kon maken van drie uiterst verschillende poppetjes naast elkaar op één vel papier, en door ofwel de zijvlakken met de hoofden, ofwel de zijvlakken met de rompen en armen, ofwel de zijvlakken met de benen links- of rechtsom te slaan kon je nieuwe poppetjes met niet bij elkaar passende lichaamsdelen tevoorschijn toveren, maar bij N. a pris les dés... heeft Robbe-Grillet als het ware een tekening gemaakt met één poppetje gewoon rechtop, één poppetje ondersteboven en één poppetje met de benen op het middenpaneel en het hoofd achterstevoren.