American Hero (2015)

“This Little Light of Mine (I'm Gonna Let it Shine)”

Portret van een mislukte superheld, een man met telekinetische krachten. Gefilmd als docudrama.

De hoofdpersoon die er als een absolute looser uitziet, heeft magische krachten en zou eigenlijk een superheld moeten zijn. Hij is het niet. De druk om zijn talenten ten goede te gebruiken is voelbaar aanwezig. Het lukt hem echter niet. Hij is geen superheld-materiaal. Teleurstellingen uit het verleden verhinderen dat.

We zien het portret van een anti-held.

In oppervlakkige zin is het allemaal wat saai. Er gebeurt zo op het oog niet heel erg veel meer dan het registeren van het dagelijkse bestaan van een soort schooier. Toch valt het met de saaiheid wel mee. Op een bepaalde manier is het kijken en meebeleven best boeiend.

We zien de dagelijkse sleur. De dagelijkse beslommeringen van het nietsdoen. De dagelijkse onderdompeling in uitwassen om verveling en pijn te verdrijven. De anti-held begraaft zich erin. In drugs, alcohol en feesten.

Het toontje is lichtvoetig. Er is wat humor. Ja, het kijkt wel prettig weg. In een ondertoon voelen we desondanks de tragiek en de depressie leven.

In een paar scenes worden zijn krachten duidelijk. Hij gaat er speels mee om. Als een deelnemer in een freakshow. Het zijn grappige maar doelloze goochelkunstjes.

Onder de veelal woedende manier waarop de trucs worden uitgevoerd is een onderhuidse strijd voelbaar. Een harde roep om naar zijn ware aard te gaan leven. Om niet voor zijn verantwoordelijkheden weg te lopen.

De film verandert langzaam van toon. Ludiek en luchtig blijven aanwezig, maar er is tegelijkertijd meer openlijke ruimte voor gevoelens van onmacht en hopeloosheid.

De film geeft weinig info over het verleden van de anti-held. De reden van zijn interne strijd blijft verhuld. Het verleden, waarin de sleutel voor het gedrag moet liggen, blijft schimmig. De film beperkt zich tot het registreren van het heden. Inzicht in het verleden is geen vooropgezet doel.

Ik vond die terloopsheid van het filmen jammer. Ik miste die ondergrond en die verdieping wel.

De muziek is lekker. De effecten zijn alleraardigst.

Een tamelijk geniale parodie op het superheldengenre, en op de standaard moralistische Hollywoodfilm. Gezien het erg beperkte budget eigenlijk dan nog knapper dat de makers deze film hebben weten af te leveren. De, nouja, tamelijk onbekende acteurs zetten hun rollen mooi neer, brengen de grappen en grollen met prima timing - de chemie tussen Melvin en Lucille werkt erg goed. Zelfs de effecten zijn eigenlijk best goed in orde. Zat topfilms te vinden waar dat eigenlijk allemaal minder goed in is.

En dat scoort dan gemiddeld erg, erg laag. Met als meest gehoorde klacht dat het verhaal nergens over gaat, en er geen begin of einde aan zit. Ja, dat is dan ook precies het punt. Superheld, je moet er maar zin in hebben.