Bad Channels (1992)

Eén van de meest van de pot gerukte Full Moonfilms die ik ooit heb gezien. Het slaat compleet nergens op, maar vermakelijk is het zeker. De effecten zien er lekker nep uit, wat de amusementswaarde verhoogt. Leuke film!

This son of a bitch is crazier than a tree full of owls!

Het is ondertussen een traditie om op maandag een onderdeel van de Full Moon Pictures stal te zien. Oorspronkelijk ging ik enkel de Puppet Master reeks tackelen maar wegens wat overeenkomsten volgden Dollman, Demonic Toys en ook deze Bad Channels. Tot nu toe waren die uitstapjes vermakelijk genoeg en ik wist niet goed wat ik van deze Bad Channels moest verwachten. Nogal blind aan de film begonnen en zowaar, het blijkt de leukste film uit heel de franchise tot nu toe te zijn. Wat me dan ook doet afvragen hoe het komt dat het net de Puppet Master reeks is die zo is gegroeid qua aantal films.

Want deze film leent zich evengoed voor een aantal sequels maar dat is dus nooit gebeurd. In ieder geval, Ted Nicolaou levert een leuk van de pot gerukt plot waarbij een stel aliens (eigenlijk een alien en zijn robothulpje) besloten hebben om mooie vrouwen te ontvoeren en die te verkleinen zodat ze in een fles passen. Waarom? Geen idee. Hoe? Geen idee, het heeft iets met radiogolven en hallucinaties te maken. Tof? Ja! Een kort filmpje en Nicolaou verspilt geen moment. Eigenlijk deed het me nog het meest denken aan een soort van parodie op de War of the Worlds uitzending met Orson Welles waarbij de buitenwereld dacht dat de gebeurtenissen uit het verhaal op de radio de waarheid waren. Bad Channels keert het om waardoor je met een radiohost zit die aangevallen wordt door aliens en niemand wilt hem geloven. Het levert in ieder geval een aantal leuke scènes op en misschien is die 4* wat overdreven maar ik heb me hier echt danig mee geamuseerd en vind dit qua vermaak nog net een tikkeltje beter dan Dollman.

Fijne soundtrack ook. Blue Öyster Cult - vooral bekend van het geweldige (Don't Fear) The Reaper en Godzilla - neemt een groot deel van de soundtrack voor hun rekening en worden nog bijgestaan door een aantal andere groepen. Zeker in de hallucinatiescènes geeft dat een aantal erg fijne momentjes. Qua cast is dit van het niveau dat je voor dit soort films kunt verwachten. Paul Hipp is nog een leuke toevoeging als radiohost Dan O'Dare en de vrouwen lijken vooral voor hun looks gecast te zijn. Roumel Reaux is als Flip Humble wel vreselijk irritant maar die is gelukkig niet continu aanwezig. Visueel ook nog wel wat leuke dingetjes maar vandaag de dag voelt dit natuurlijk wel wat verouderd aan. Het is echter nog van dat oldschool handwerk waar ik altijd wel fan van ben. Blijf vooral ook nog even zitten tot het einde, want je krijgt nog een link met Dollman.

Ben benieuwd wat Dollman vs. Demonic Toys gaat brengen. Dat zou namelijk het orgelpunt moeten zijn van Dollman, Bad Channels en Demonic Toys en hoewel de algemene score niet veel goeds voorspelt, ben ik toch wel nieuwsgierig of het echt zo slecht is. Eerst maar eens het 4e deel van Puppet Master verorberen en dan zal Dollman vs. Demonic Toys de week erop nog wel passeren.

4

De regisseur van Bad Channels is Ted Nicolaou. De producent en coauteur is Charles Band. De samenwerking levert niet heel verrassend een trashy B-film op die doet denken aan sciencefictionfilms uit de jaren 50 met dezelfde slechte effecten en thematiek. Een film met een alien die een bedreiging is. Maar dan op komische leest geschoeid. Een film die niet daadwerkelijk harde horror en bloedige actie biedt maar deze aspecten afzwakt met behulp van komedie. En met behulp van de slechte effecten

De film bestaat uit een samenraapsel van bekende verhaallijntjes die worden uitgestrooid over een basissituatie die een dj in een radiostation centraal in de gebeurtenissen plaatst. De dj is ooggetuige en doet verslag van de pogingen van een extravagante alien om jonge dames te verkleinen, in flessen op te bergen en te ontvoeren maar outer space. Zijn luisteraars denken naar een kolderiek hoorspel te luisteren in scène gezet door de dj die bekend staat om zijn provocatieve stunts. Het is een belachelijk plot maar het amuseert goed.

Het is wat het is. Achter de warrige gebeurtenissen bevinden zich geen maatschappijkritische issues, geen filosofische gedachtegangen of dubbelzinnige wijsheden. De film wil gewoon onzinnig vermaak bieden. En dat lukt, wat mij betreft.