The Ghastly Ones (1968)

The Ghastly Ones is een fantastische film van een eveneens fantastisch regisseur, Andy Milligan. Andy Milligan (R.I.P.) heeft helaas nooit de roem gehad die een Herschell Gordon Lewis of een Doris Wishman wel hebben.

Maar met een filmreportoire met titels als Bloodthirsty Butchers, The Rats Are Coming! The Werewolves Are Here! en Fleshpot On 42nd Street was ik toch meer dan geinteresseerd in Milligans werk.

The Ghastly Ones is een ultra low budget horror film. De film is een echte film uit The Deuce (42nd Street) erg typerend voor de films die daar toen uitkwamen. The Ghastly Ones was eerst een sexploitation film maar Milligan moest er wat sex uit halen en wat meer horror in stoppen. Dit is gebeurt en het is ook fantastisch gedaan. De bloederige effecten zijn mischien goedkoop maar werken ontzettend goed. Het ziet er allemaal goed uit, afgezien van een gigantische oogbal in het begin mischien. Alhoewel dat ook zijn charme heeft. De rest van de film is een moord misterie waar een aantal fantastische effecten worden getoond. Ook typerend voor Milligan's films en ook duidelijk te zien in The Ghastly Ones zijn de erg sterke set designs en de costuums. Wat zonder twijfel lijdt uit Milligan's periode waarin hij een kledingwinkel had op 42nd street (The Ad Lib) en zijn carriere in costuum design voor het theater. Buiten dat zit de film boordevol leuke dingen en fantastische scenes dat deze film hoog in mijn lijstje geplaatst mag worden.

Mischien komt het door mijn liefde voor jaren 60 en 70 exploitatie films, The Deuce en jaren 60 bloederige effecten... Nee het komt door de briljante regisseur Andy Milligan die maar eens wat meer roem mag krijgen!

Goedkoop is een understatement bij Andy Milligan. Dit is een supergoedkope film. Ik kan me niet voorstellen dat deze film meer dan $1000 heeft gekost. En tja, zo ziet hij er dus ook uit. Ultragoedkoop.

Gelukkig past dat perfect bij het soort films dat Something Weird uitbracht, want ik zat niet echt te wachten op een horrorfilm in de stijl van Hammer.

Het acteerwerk is niet al te best, totdat Colin zijn vervormde gezicht laat zien. Wat een heerlijke overacterende vent is dat toch. Elke scene (en dat zijn er helaas te weinig) waar hij in zit, neemt hij over en speelt de overige acteurs van het scherm.

De regie is enorm rommelig, maar ook dat heeft zijn charme. Wanneer Milligan een dialoog tussen drie vrouwen filmt, zorgt hij ervoor dat hun hoofden in ieder geval in beeld zijn. De rest van de actrices wordt dan even vergeten, maar de hoofden zijn in ieder geval in beeld. Prachtig!

Deze z-grade film is enorm lachwekkend en heerlijk om naar te kijken.

3,5*

Eigenlijk is dit gewoon waardeloze trash. Echt alles is zo stupido in deze film. Ondanks dat was dit een best leuke trash film die wel wat had. Veel dingen zijn lachwekkend: die gestoorde gast die een konijn gaat opvreten. Een chique opgediende schotel waar een hoofd bij tevoorschijn komt etc. Vele beelden zijn slecht in beeld gebracht. Het beeld op de dvd is trouwens nauwelijks gerestaureerd, die groene vlekken en krassen op scherm. Voor de rest leuk maar vooral merkwaardig filmpje. ik ben alleen niet verder benieuwd naar de rest van Milligan's films. 3,5.

Een soort theatraal, soapie kostuumdrama dat voor slasher door moet gaan. Hmm, wat je allemaal wel niet tegen komt als je de video nasty lijst aan het afwerken bent, kan me niet voorstellen dat het nog erger kan worden. Dat dit soort films, buiten die lijst om, bewaard blijven en 45 jaar later via moderne mediums nog steeds ongerestaureert verspreid worden is me een raadsel. Het moge hoe dan ook duidelijk zijn dat Milligan een prutser van jewelse is, en niet de cult held waar zoveel hem hier voor aanzien. Ik begrijp het in elk geval niet. Elk shot schreeuwt het uit van armoede en onkunde. Als dit werkelijk 1000 dollar heeft gekost om te maken vraag ik me af hoeveel hij ervan in eigen zak heeft gestoken. Kadrering en montage bestaan niet in de wereld van deze man. De camera schud en kantelt als of het een lust is en botst daarbij soms letterlijk tegen de acteurs aan die vervolgens lijken te schrikken, mede hierdoor hun tekst vergeten, die ze door de vriendelijke man op een hoorbare toon weer toegefluisterd of uitgebeeld krijgen. Dat de kijker dit kan horen of zien lijkt niet uit te maken. Film was nou eenmaal duur en de rollen waren al tweedehands, vol groene strepen, dus moest alles in 1 take gebeuren. De geluidsband echter moet op zijn beurt toch wel een van de meest slechte zijn die ooit onder een film is aangetroffen. Het klinkt als een 19e eeuwse mono platenspeler die in de eerste wereld oorlog door een tanker is overreden en in de 2e nog een keer is verbrand, maar die ondanks het feit dat de verkoolde brokstukken nog maar nauwelijks aan elkaar te lijmen vielen al die jaren trouwe dienst is blijven leveren. Soms is er dan een random stukje dialoog dat met het beste en duurste gehoortoestel van de wereld nog niet te ontcijferen valt, waar dan op de achtergrond plotseling heel misplaatst ook nog een tuba overheen begint te blazen. Het is werkelijk niet te bevatten maar Milligan slaagt er telkens in zijn eigen dommigheden te overtreffen en het werkt niet eens aanstekelijk, want buiten het feit om dat dit op ieder vlak faalt waarop het kan falen is het ook nog eens enorm saai en is er geen enkele entertainment waarde, wat dit soort 60´s z-pulp meestal nog wel kijkbaar maken. Het beetje actie en vaart wat er dan nog in zit valt dan nog best wel rauw te noemen maar met de knulligheid waarmee het in beeld werd gebracht kon ik dit al niet eens meer serieus nemen. Nee het is spijtig voor de die hards die het gemiddelde gezamelijk nog best wel de hoogte in hadden geblazen , maar zulk soort films kun je in mijn ogen alleen maar met de laagste score afdoen. Wel een prachtige poster overigens, maar die zijn, helaas, vaak mooier als de films. (0,5*)

Ach ik kan trashy werkjes best waarderen maar op de openingskills na die lekker rauw en gory in beeld worden gebracht (en die niet eens onderdeel uitmaken van het eigenlijke plot) valt hier bitter weinig te beleven. Al het budget werd hier volgens mij in de 18de-19de eeuwse kostumering gestoken. De setting is een oud landhuis maar het is vaak zo duister met slecht beeld en klank gefilmd dat het evengoed een goedkoop bouwvallig hutje kan zijn. Saaie nietszeggende karakters, beetje blote borsten (vooral bij de 'introductie' van de personages), flauw verhaal en veel saaie dialogen en gemekker. De achtergestelde Quasimodo lookalike was misschien nog het interessantste. Nog een paar bloederige en gory momenten kunnen deze rotzooi niet aan een voldoende helpen. Het toont dat HG Lewis niet enkel de eerste maar in de jaren 60 op eenzame hoogte stond in het afleveren van goede gore filmpjes. Zijn imitators tja denk dat ik er verder geen woorden meer aan moet vuil maken.

Pure cinema!

Film is een dure kunstvorm en daarom doorgaans voorbehouden aan de getalenteerde filmmaker. Maar wat is talent? De definitie van talent in de commerciële kunst hangt toch vaak samen met het aanspreken van een zo’n breed mogelijk publiek. Dat publiek houdt van mooie plaatjes, fijn geluid en een goed verhaal. Maar film is natuurkijk in de eerste plaats een beeld van hoe de ander de wereld ziet. En laten we wel wezen. De meeste mensen kijken niet in strak gekaderde plaatjes, de omgeving is doorgaans ook niet met zorg uitgelicht, laat staan dat het omgevingsgeluid goed is afgemixt.

Welkom in de wereld van Andy Milligan. ‘Volgens sommige ‘s werelds slechtste regisseur. En hoewel hij weinig tot geen van de gewenste vormgeving laat zien, ben ik het daar niet mee eens. Milligan, laat de wereld zien zoals hij die ziet. Hij maakt zich daarbij geen zorgen over kadrering, belichting of geluid. Zelfs zijn regie aanwijzingen zijn sims onderdeel van het geheel. Het maakt zijn films (ik loop wellicht op de zaak vooruit, want dit is de eerste die ik van hem zie) wel heel puur. Niet gevormd door dogma’s of opgelegde kaders. Maar gewoon de wereld zoals Andy m voor zijn camera krijgt. Geen esthetische schoonheid, maar wel levendig en origineel.

Een goede film? Het is maar net wat je ervan verwacht. Het springt er wel tussen uit, al heb je duizenden films gezien. En dat is toch waar voor mij cinema over gaat. Het delen van een originele visie. En daar is Andy absoluut in geslaagd.

Pure cinema!