Saint Ange (2004)

Lekker filmpje voor tussendoor.

Vond het allemaal niet heel bijzonder, verhaal was oke, en ze hebben het goed verwerkt op een niet hollywood manier.

maar toch was ik er niet heel enthousiast over zoals Naomi.

Sfeer was zeker aanwezig, en het einde vond ik uiterst bizar, zeker een pluspunt.

Maar soms neigde sommige scene's tegen het saaie aan, en dat was wel jammer.

En het acteren vond ik ook niet geweldig.

Maar toch zeker wel een aanrader, het is weer eens wat anders.

3,5*

Hoewel ik het niet eens ben met de verschrikkelijke reviews op IMDb, kan je toch moeilijk beweren dat Saint Ange een goede horrorfilm is.

Technisch is alles prima in orde. De setting van het verlaten weeshuis is goed gekozen en samen met de sterke soundtrack zit het met de sfeer wel goed. Ook het lage tempo stoorde me niet, hoewel er wel wat meer schrikeffecten in hadden gemogen zoals het moment waar Anna voor het eerst die kindjes zag. Eén ding zijn ze echter totaal vergeten: een goed script.

Want echt goede films in dit genre hebben beiden: The Others, The Devil's Backbone en recenter El Orfanato laten zien dat een beetje goed verhaal echt niet ten koste hoeft te gaan van de mysterieuze sfeer. Saint Ange heeft gewoon teveel open eindjes en neigt naar Franse mooifilmerij. En dat is jammer. 3***

Ik vond dit een zeer geslaagde film, de sfeer was mooi, de muziek en geluids effecten nog mooier. Er zaten een ook aantal prachtige beelden tussen.

Ook de acteer prestaties vond ik goed vooral Lou Doillon (Judith, hoe kan het ook anders) vond ik erg goed.

het mysterieuze aan deze film vond ik juist wel erg mooi.

Toch blijven El Orfanato en The Others inderdaad nog beter. Die hadden een nog beter uitgewerkte sfeer en een beter verhaal naar mijn mening.

Saint Ange, de eerste film van de regisseur die mij met het geniale Martyrs van de vloer veegde. In dit geval is dat niet helemaal gebeurd, maar zie je wel hints naar wat Laugier met zijn tweede film zou perfectioneren. Wat mij het eerste voornamelijk bezighield, was de bevestiging dat een standaard spokenfilm niet is besteed aan Laugier. Nergens werd de film spannend of eng en het geheel stevende af op een teleurstelling. De belabberde engelse dub hielp hier ook niet echt bij. Tot het laatste kwartier waar Laugiers klasse ineens boven komt drijven. Visueel en ook auditief ineens bijzonder indrukwekkend. Beetje rare switch die de film uiteindelijk wel redt, maar in zwaar contrast staat met het slappe eerste uur. Het einde geeft de hele film een totaal andere lading en zien we hier de voorloper op El Orfanato en ook Vinyan, waar de moederrol een plaats in de spotlight krijgt. En zo toch nog een gepaste film gevonden op moederdag . De film lijkt mij trouwens niet nagesynchroniseerd, maar elke scène ervan tweemaal op film gezet. De accenten zijn overduidelijk en het geluid liep m.i. synchroon met de mondbewegingen. Jammer dat ik net de Engelse dub in huis moest halen. De Franse herziening zorgt eventueel voor een hogere score. Voor nu, 3*.

Met Martyrs liet Laugier al zien zijn plaatsje bij de horrorsensaties van de laatste vijf jaar te verdienen. Zijn compromisloze visie op het genre sloeg in als een bom en wist zowel schokkend als vernieuwend te zijn. Een goede reden om zijn debuutfilm even onder de loep te nemen. Hoewel de parallellen tussen Martyrs en Saint Ange duidelijk herkenbaar zijn, verschillen beide films als dag en nacht.

Saint Ange laat zich het best vergelijken met de moderne Spaanse spookfilm (zoals bijvoorbeeld El Orfanato en Frágiles) waarin weeshuizen en een piekfijne stilering de constante vormen. In dat opzicht is deze prent weinig origineel of opzienbarend, maar desondanks erg goed gemaakt. Net zoals in Martyrs zien we twee getormenteerde hoofdpersonages met mentale en fysieke littekens die steun vinden bij elkaar. Onder impuls van Anna gaan ze op zoek naar het gruwelijke geheim dat het weeshuis herbergt. Niets nieuws natuurlijk, maar Laugier weet zich staande te houden door de sfeervolle decors met een rustieke cameravoering en passende kleurtinten helemaal tot leven te brengen. Zo kent Saint Ange vele scènes om duimen en vingers af te likken, waarvan de bevreemdende scène in de "dodenwereld" best de climax genoemd mag worden.

Verhaaltechnisch haalt Laugier niet altijd het onderste uit de kan. Vaak laat hij na om zijn film van een onderhuidse spanning te voorzien die in dit subgenre toch een meerwaarde biedt. Ook is de dreiging die van bepaalde personages zou moeten uitgaan niet altijd even goed voelbaar. Met het mysterieuze kan Laugier echter beter overweg en dat blijkt ook uit het vage maar schitterende einde. Enkel jammer van dat allerlaatste shot dat compleet overbodig was.

Hopelijk zal deze regisseur binnenkort aan het roer van de Hellraiser-remake gaan staan, want met de films die hij nu al achter zijn naam heeft, bewijst hij rijp te zijn om de macabere fantasie van Barker van een eigen interpretatie te voorzien.

Knap debuut.

Best een moeilijke film ook om te beschrijven. Zoals Halcyon al aanhaalt bevat het geen originele setting en/of verhaaltje, maar toch slaagt Laugier er in om het allemaal naar zijn hand te zetten. Dit resulteert in een bij momenten tamelijk brute, doorgaans rustige, maar bovenal bevreemdende film.

Naar analogie met Minimal Techno, zou men kunnen spreken van Minimal Horror; gekenmerkt door de lange uitgerekte melodieuze scènes, die op onverwachte momenten onderbroken worden door de paar schaarse schrikmomenten en gebroken soundtracks. Logica is dan ook eerder zoek dan prominent aanwezig of voorspelbaar, maar toch voelt het allemaal gebalanceerd en heerlijk uitgedokterd aan. Niet voor iedereen weggelegd dus, zeker niet voor de fans van voorgekauwde hitjes.

4*

Deze film die ik vanmorgen weer eens heb herzien moet het helemaal hebben van de mysterieuze sfeer, die extra weergegeven werd door het schitterende camerawerk, het geweldig goede acteren van Virginie Ledoyan en vooral de magistrale soundtrack van Joseph Loduca. Aan de stijl is heel duidelijk te zien dat deze film van dezelfde regisseur is als van "Martyrs" en net zoals bij "Martyrs" geeft deze film zijn geheimen niet prijs. Kant en klare antwoorden worden niet gegeven. Door de meeste users die deze film gezien hebben werd dit duidelijk niet op prijs gesteld gezien de zeer lage waarderingen die imo volledig onterecht zijn. Visueel is deze film gewoon een pareltje. Mijn waardering voor deze film gaat daarom ook fors omhoog waarbij het niet uitgesloten is dat bij de volgende herziening het hoogste cijfer (5,0*) gegeven wordt.

N.B. De DVD van dit pareltje voor slechts € 4,99 gekocht bij Boudisque in Utrecht!!

Waardering: Verhoogd van 3,0* naar 4,5*

Helaas een behoorlijk formule-werkje dat nergens buiten de lijntjes gaat en braaf alles uitvoerd. Wat dan de film red is de geweldige sfeer en samenspel van muziek met de prachtig in beeld gebrachte scénes. Anna is een nogal karakterloos personage en de nodige clichés zijn er weer bijgetrokken maar dat neemt niet weg dat het geheel gewoon meer dan prima is uitgevoerd.

De sfeer is echt voelbaar en dat is knap voor elkaar gekregen, aangezien het gehele concept alles behalve verassend is, wat de meeste films in dit sub-genre missen is hier wel aanwezig en dat is sfeer, Saint ange presteert dan ook boven gemiddeld.

Concluderend, er zit een duidelijke vleug Laugier doorheen en dat maakt het als fan van zijn ''martyrs'' toch het bekijken meer dan waard. Het mag dan niets bijzonders zijn, vermakelijk en mooi is het wel en als debuut nog knapper.

3.5*

Mooie sfeer-film: decor, belichting, sound, camera. Duidelijk met veel zorg gemaakt, maar met minder smaak gekeken; vond het verhaaltechnisch namelijk nogal saai.

Het begin en het einde kennen een paar erg sterke scenes, maar daar tussenin is het echt volhouden geblazen. Te weinig ontwikkelingen en voelbare beklemming, die het audiovisuele daardoor te kort doen.

Het enige spannende halverwege is een veel te kort shot van de sideboob van Anna, maar dat wordt later gelukkig wel goed gemaakt. Leuke verschijning, die Anna.

in het begin dacht ik nog dit belooft wat, mooi huis, fraai beelden, spannend sfeertje, kalme gruwel

helaas het pakte anders uit, de film kijkt wel lekker weg enzo maar er ontbreekt iets...

een verhaal met kop en staart wellicht

Ook in deze film zaten alle typische ingrediënten voor een spoken film zoals een enorm groot kil en bouwvallig weeshuis afgelegen van de buitenwereld. De film opent best aardig maar zakt daarna toch snel weg en het duurt ook een behoorlijke tijd voordat film zich herpakt en enigszins boeiend (laatste 30 minuten) wordt. Het verhaal is opzicht best aardig gevonden en er zitten ook een paar schrikmomenten in. Het einde (best belachelijk eigenlijk) was overigens best bizar. De sfeer (althans voor dit soort films) in de film is goed en hoofdrolspeelster Virginie Ledoyen (vond haar wel wat weghebben van Natalie Portman) deed het best aardig en ze zag er ook best mooi uit (zeker in de scene waarbij ze uit bad stapte).

Wat wel maf is dat dit een Franse film is welke zich ook afspeelt in Frankrijk maar iedereen praat gewoon Engels maar dan met een Frans accent erin. Praat dan gewoon Frans.

Matige film waarin een dienstmeisje komt werken in een verlaten weeshuis zo'n 10 jaar na de tweede wereldoorlog. Een spookverhaal met nogal wat genre clichés die hierbij komen kijken. Traag, maar wel met veel gevoel voor sfeer in beeld gebracht. Verhaaltechnisch gebeurd er het eerste uur te weinig, waardoor ik uitkom op een krappe 2.5 sterren.

Voor Martyrs kwam Pascal Langier nog met Saint Ange, die destijds natuurlijk nog niet zo bekend was omdat ook niemand Martyrs kende. Het was zeker een sterke film maar de Engelse (met nota bene hier en daar een Frans accent) was toch gewoonweg weer kut. Ongelofelijk dat A Film, een betrouwbare distributeur aan vele internationale films, dit keer gewoon een Franse film verneukt met zo'n klote synchronisatie!!!

Maargoed, Saint Ange was zeker geen slechte film. Het sfeertje was lekker mysterieus en donker en het verhaal werd ook met het moment verrassender en spannender. We krijgen te maken met Anna, (prima neergezet door Ledoyen, die ook in The Beach te zien was) die als schoonmaker gaat werken in Saint Ange, een instituut in de Franse alpen. Het sfeertje der lekker koud en donker en ook de begeleiders lijken ook verdacht geheimen te bewaren en zijn ook zo inhalig als de pest. Zo draait de film uiteindelijk uit op nieuwschierigheid van Anna, wat tot een schokkende conclusie komt, dat ook nog wat met de geschiedenis te maken heeft.

Saint Ange vond ik kwa sfeer, opbouw en verrassingen toch wel beter dan Martyrs. Martyrs had ik al een 2de kijkkans gegeven maar ik blijf het maar een film vinden met veel gebreken en een weinigzeggend plot. Dit daarintegen weet de kijker nog wel op verrassingen te brengen en tot de schokkende waarheid te lijden. Ook het einde geeft best wel rillingen.

Ik zeg: prima film.

4,0*

'k vond dat de film wel goed begon met heel wat sfeer, maar uiteindelijk vond 'k het toch nogal langdradig overkomen. Het eerste uur gebeurde er niet zo veel, het tweede uur was gelukkig iets beter.

De cast deed het zeker niet slecht en visueel zat het ook wel snor.

Jammer dat het verhaal een beetje mager uitviel, 'k had er toch iets meer van verwacht.

Boven verwachting goed. Dit soort filmpjes vallen bij mij doorgaans niet zo in goede aarde, maar deze weet zich - voornamelijk richting het einde - genoeg te onderscheiden. In vroege stadia is de film al wel sfeervol, maar blijft het toch wat aan de timide kant. Het lijkt een beetje de Spaanse horror tendens te volgen, maar het laatste halfuur laat zich toch wel als uniek kenmerken. De liftscene en de scene in de witte kamers zijn visueel om je vingers bij af te likken en als kers op de taart krijg je nog een lekker mysterieus einde voorgeschoteld.

Het laatste halfuur maakt de film écht. Uitermate sfeervol en een tikkeltje luguber. De aanloop ernaartoe is fijn, maar verbleekt bij het geweldige slot van de film. 3,5*.

En wat jammer dat ik weer eens de gedubde versie op de kop had getikt. Gaf de film soms bijna een komisch element mee (dat accent van het oude mens).

De debuutfilm van Pascal Laugier (Martyrs,The Tall Man, Ghostland) is visueel er mooi! Erg sfeervol en met een haast droomachtige atmosfeer. Helaas mist de film een goed uitgewerkt verhaal. Anna (Virginie Ledoyen) arriveert als schoonmaakster bij het weeshuis Saint Ange. Waarom iemand zal willen gaan schoonmaken in een weeshuis dat wegens veroudering en de dood van een kind de deuren sluit, was mij een raadsel. Ook de meerwaarde waarom Anna nu getraumatiseerd moest zijn werd me niet duidelijk. Net voordat de kinderen vertrekken krijg Anna van een meisje de melding; "Beware of the scary children." om vervolgens maar heel marginaal deze kinderen in te zetten. Helaas zijn er door de hele film heen van die details die teveel vragen oproepen. Gelukkig weet de regisseur wel, mede doordat je niet weet waar het heen gaat, op de juiste momenten met prachtige en spannende scenes uit te pakken. De spannende scene met de lift luidt ook het begin van de bijzonder mooie eindscène in. Verder is film vooral klein want naast Anna is het verhaal gebouwd rond drie andere personen te weten; directrice (Catriona MacColl), de inwonende psychiatrisch patiënte Judith (Lou Doillon) en kokkin Helenka (Dorina Lazar) De film over de troebele historie van Saint Ange is een mooi en goed debuut van een regisseur die hierna alleen maar beter is geworden.

Fijne herziening.

Al lijk ik ondertussen wel een klein beetje van focus veranderd. De soundtrack vond ik nu net iets minder spannend, terwijl het er visueel iets meer bovenuit stak. Komt misschien omdat ik ondertussen het rustige toch iets meer waardeer, en het soort soundtrack dat hier onderzit redelijk standaard is geworden bij horror films.

Een film die draait rond opbouw. Die is traag, maar erg doelbewust. En als horrorliefhebber ga je al snel de rest van de film invullen, terwijl Laugier daarmee net z'n gram haalt op het einde. Dat contrast is waar deze film in uitblinkt, en waarmee Laugier meteen z'n stempel drukt als regisseur.

Visueel erg verzorgd, acteerwerk ook bovengemiddeld goed. Enkel de dub blijft een probleem. Heb me altijd afgevraagd waarom dat zo'n probleem was bij deze film, maar het blijkt dat Laugier de scenes in het Frans én het Engels apart geschoten heeft. Het is dus niet zo eenvoudig als er een andere klankband onderplakken. De Franse dub is superieur, maar die versies hebben vaak geen ondertitels. Dus ofwel wacht je een lastige keuze, ofwel maak je je handen een keertje vies en zorg je gewoon zelf voor de meest ideale combinatie.

4.0* en een uitgebreide review

Minste Laugier.

Kwalitatief is dit geen slechte film, en Laugier is wel gemaakt voor dit genre. Het is echter dit genre (traag spookhuis) dat me wat minder ligt. Erg sfeervol gefilmd allemaal maar nooit boeiend, en zo zijn die 98 minuten toch wel een relatief vermoeiende zit om doorheen te komen.

Jammer, want de andere 3 films van Laugier scoren bij mij hoge voldoendes, deze lag me wat minder. Ik ben doorgaans niet zo'n fan van tragere spookhuisfilms. Saint Ange is dan ook een erg trage in zijn soort die erg de tijd neemt om zijn verhaal te vertellen in een film met niet eens zo'n gek lange speelduur.

Acteerwerk is verder te doen. Er is wat mij betreft niemand die er met kop en schouders bovenuit steekt, maar de rollen worden aardig ingevuld. Laugier zorgt er wederom voor dat elk personage iets unieks heeft en ook hier lukt dat weer. Jammer dat het qua spanning dan weer helemaal niet wil lukken.

Net zoals de andere films van Laugier is Saint Ange tamelijk psychologisch maar heel bijzonder is het in dit geval niet. De spanning is nauwelijks aanwezig en de horror moet vooral komen van enkele flauwe scares. De finale is dan wel weer toffer maar het wil nergens echt heel boeiend worden.

Visueel erg goed en met oog voor detail in beeld gebracht. Het huis is leuk ingericht en de sequentie richting het einde ziet er erg mooi uit. Camerawerk is ook wel te doen maar wat minder passend hier en daar, en de soundtrack mag er ook best wezen verder. De sfeer wil soms werken maar niet genoeg om mij als kijker ten alle tijden geboeid te houden.

Het trage tempo is wat mij betreft killing en zorgt ervoor dat de film nooit boeiend wordt om naar te kijken. Er gebeurd toch iets te weinig om de sfeer staande te houden. Zeker als het verhaaltje zelf inhoudelijk niet al te veel om het lijf heeft, behalve een redelijk unieke twist richting het einde. Niet echt mijn soort film. Teleurstelling aangezien het afkomstig is van Laugier.

In een vervallen weeshuis in de Franse alpen in 1958, ontvlucht de jonge Anna haar verleden om er te gaan werken als hulp in de huishouding. Het weeshuis is een gigantisch groot gebouw met talloze gangen en kamers. Bovendien is het gebouw zo goed als verlaten. Een perfect decor is voor een spookhuisfilm.

Saint Ange is een spookhuisfilm met twee kanten. De film neemt ruimschoots de tijd voor de ontwikkeling van het verhaal. De atmosfeer die daarbij ontstaat is onheilspellend en gespannen. Erg fijn. Tegen het einde wordt de andere kant zichtbaar en verliest de film zich in moeilijk te volgen wendingen en wordt de kijker overladen met brokken warrige informatie die ten koste gaan van de spanning, de sfeer en de begrijpelijkheid. Zo sfeervol en indringend als de film de meeste tijd is, zo mat, haastig en onsamenhangend verloopt de film tegen het einde.

Gelukkig vertoont het grootste deel van de film fijn en subtiel griezelwerk, dat dankzij de magnifiek opgeroepen melancholisch-duistere sfeer heerlijk binnenkomt. Zeer aangenaam is dat de film zich niet op jumpscares of bloedige effecten concentreert, maar zich voornamelijk beperkt tot subtiel griezelwerk. Uitstekend camerawerk en de setting spelen daarin een belangrijke rol.

Een andere belangrijke rol is weggelegd voor de mooie Virginie Ledoyen. Zij zet het personage Anna met veel gevoel neer. Een personage dat zwaar persoonlijk leed achter de rug heeft. Precieze feiten komt de kijker niet te weten, maar zichtbare lichamelijke littekens doen een getraumatiseerd verleden vermoeden. Interessant. De film volgt haar beleving. Haar indrukken. Haar angsten. Ledoyen doet het met prima acteerwerk en een charmante uitstraling.

Regisseur Pascal Laugier maakt met Saint Ange een prima griezelfilm. Dat geldt althans voor het grootste deel van de film. Tegen het einde verliest de film de fijne mysterieuze grip op de gebeurtenissen en gaat los met een haastige en chaotische opeenvolging van scènes die toewerken naar een raadselachtig einde dat op verschillende manieren geïnterpreteerd kan worden. Dat einde is overkomelijk. Het was meer de stijlbreuk die ik niet meer te boven kwam.