Hana to Arisu (2004)

Sympathiek filmpje.

Hana and Alice spelen hun rol zeer leuk en lief (move over Audrey Tautou deze twee meiden nemen je plek in ) En de film kabbelt lekker voort, de 130 minuten waren zo om. Alleen werkte niet alle stukjes even goed op me; soms dacht ik "ai hier word het iets te zoetsappig" Bijv. als ze van haar vader leert wat "ik hou van je" in het chinees is. En dat gaat roepen tegen haar vader als hij de metro uitloopt. (als dit een film van Spielberg was waren de koegeluiden al te horen geweest )

Maar ach ik loop te zeiken, lief filmpje met erg geestige momenten.

3.5*

Lief, grappig en erg vermakelijk.

Van de eerste tot de laatste minuut heerlijk, warm, aanstekelijk, super schattig. Een film die op een prachtige manier natintelt, en waarbij je je voortdurend meer dan prachtige scènes en muziek voor de geest kunt blijven roepen. De scene met Hana en Miyamoto in het klaslokaal en een gigantische lachende ballon voor het raam, de 'boot-scene', de scene met Alice en haar vader (“wo ai ni”) zoooo mooi!. Soms kolderiek ronddartelend à la Luna Papa (aanrader!), en op vele momenten totaal ontroerend. 4,5*

Zal ik het toch maar zeggen? Goed dan, een schattig en aandoenlijk filmpje. Eigenlijk zit er niet zozeer een verhaal in. Twee goede vriendinnen worden gevolgd, zonder dat er echt tot een climax wordt opgebouwd. Dat kabbelende sfeertje, ietwat luchtig, maar daardoor juist heel menselijk, sprak mij zeker aan. Vier sterren en ik ga zo met een grote glimlach mijn bedje in.

Wat een heerlijk filmpje. Normaal gesproken zijn films langer dan anderhalf uur moeilijk om te volgen voor mij, maar het luchtige, frisse sfeertje blijft toch mijn aandacht houden. Een paar geweldige scenes waarbij het kippenvel me op de armen stond. Die dans

En dat ventje, dat steeds zo mooi schrikt. Alleen die jongen van dat toneelgebeuren mocht er van mij wel uitblijven, maar ach... Geweldige fijne score ook bij deze film.

4,5*

Nou gelukkig lag dat dus niet aan mij en was ik niet de enige die dat figuur irritant vond!!!

Maar dat terzijde...

Een geweldig leuke film. Prima acteerprestaties van de drie hoofdpersonen. (Wat een dotje die Alice! Sorry, maar al die casting-sessies vond ik niet erg geloofwaardig: hoe kun je zo'n plaatje van een meid steeds maar afwijzen??? Als ik vijftien was, dan hing haar poster nu levensgroot aan mijn muur!).

Ik heb zeer genoten van deze film en constant met een grijns zitten kijken.

Weinig reacties op deze film hier trouwens, daar wordt ik toch wel wat triest van, want dit is toch ècht een aanrader!!!!

Ik snap nog steeds niet wat ze nou eigelijk in die jongen zagen, zo knap was hij toch niet?..

Maar inderdaad zoals al de hele tijd word gezegd een erg lieve en schattige film. Met een paar mooie en inventieve momenten, maar het is toch telkens net te gewoontjes om echt sterk te zijn. Ook vond ik dat het wat minder eindigde, weet niet of het typisch Japans is om een film nog langer door te laten gaan op een compleet ander onderwerp dan waar de film eigelijk over ging, maar ik vond het een beetje vreemd. Wel mooi die balletscene op het laatst (plastic bekertjes ), maar de laatste scene was dan weer veel te melig en sloot de film helemaal niet mooi af.

Een fijne 3,5*. Prima vermaakt met deze luchtige film, maar echt veel meer dan goed vermaak is het niet.

Een leuk filmpje over twee leuke meisjes dat helaas wel wat aan de lange kant was. Halverwege de film gisteren verslapte mijn aandacht zo - ik was moe - dat ik de film die avond maar niet verder afkeek. Vandaag ben ik weer verder gegaan en heb de film vervolgens helemaal afgekeken. De onderbreking wil uiteraard niet zeggen dat ik de film niet goed vond. Integendeel.

Zoals ik al zei; het is een leuk filmpje, maar je moet wel kunnen sympatiseren met de meisjes. Je moet je wel in hun wereldje kunnen inleven. En daar had ik geen moeite mee, hoewel het verhaaltje toch echt niet zo veel voorstelde. Toch bleef ook deze film, net zoals "The Taste of Tea" een tijdje door mijn hoofd spoken. Japanse films hebben soms iets magisch wat niet zo makkelijk onder woorden te brengen is.

De muziek vond ik zeer mooi en heel sfeervol. Paste uitstekend in deze film. Hoewel het elke keer zo'n beetje het zelfde deuntje was,verveelde het mij geen minuut. Het dansje wat Hana - of was het Alice? - uitvoerde aan het eind van de film vond ik zeer sensueel en gracieus.

Waardering; was eerst 3,5* maar toch verhoogd naar 4,0*

Tamelijk weinig stemmen voor een film die zeker voor een recente Japanse film erg makkelijk op DVD te vinden is.

Dat hier nog geen Hollywoodremake van is verbaast me wel. Ik ziet er niet op te wachten, integendeel, maar het plotidee leent zich prima voor een bloedcommerciele meisjesfilm met het idool van het moment (Miley Cyrus zou dat nu moeten zijn als ik bij ben ). Dat zou een erg plotgerichte film van 85 minuten worden. Dit is dat gelukkig niet: dit is een sfeerfilm van 135 minuten. Het plot is niet erg belangrijk. Het is vooral een naïeve, onschuldige en lieve film. Een film met mooie muziek, een soort geidealiseerde puberwereld.


Die 135 minuten zijn een beetje aan de lange kant en de film voelt een beetje als een wolkje, erg mooi, maar snel weer weg. Maar zoiets als die dansscene tegen het einde is echt wel een genot en zo komt er genoeg moois voorbij in die negen kwartier.

Dik 3.5*

Een groot nadeel waar ik bij films als deze vaak tegenaan loop is de zoetsappigheid die van het beeldscherm afdruipt. Hana & Alice is een typische meisjesfilm over het opgroeien, het eerste vriendje, modellenobsessies, etc. Ietwat uitgekauwde onderwerpen als je het mij vraagt. Gelukkig hebben we hier niet te maken met een Japanse Hillary Duff of Olsen Twins kopie. Hana & Alice is best een volwassen film en weet een leuk mijmerend sfeertje neer te zetten, dat misschien niet voor iedereen weggelegd is. Toch kon ik me niet voldoende identificeren/sympathiseren met de twee hoofdpersonages. Helaas, want de meer dan twee uur durende film wordt dan toch een redelijk lange zit.

Er wordt leuk gemonteerd, maar over de mindere, fletse (digitale?) beeldkwaliteit ben ik minder te spreken. Bij Picnic vond ik deze stijl wel geslaagd, maar bij een trage, contemplatieve film als deze houd ik meer van wat strakkere beelden met in het oog springende kleuren. De muziek vond ik redelijk, vaak rustig en opwekkend, maar iets teveel aanwezig. Verder kent de film nog wat humoristische stukjes (het suffe vriendje, de onvolwassen moeder van Alice, de komiek uit het groepje van Hana en de spontane dans tijdens de auditie aan het eind) die de vaart er wat inhouden.

Jammer dat het thema niet echt werkte voor mij. Desalniettemin blijf ik wel geïnteresseerd in ander werk van Iwai. All About Lily Chou Chou staat in ieder geval nog in planning.

Ik zie tien prachtige eerste minuten, ik zie een schitterende dansscène en ik zie een erg mooie vriendschap.

Ik zag ook iets anders.. en dat was de hoofdlijn van het verhaal, die ik niks aan vond. Miyamoto is hier feitelijk de oorzaak van, want ik vond de scènes met hem nogal identiteitsloos, geen uitstraling hebbend. Ook werd het mij soms wat te gezapig of cliché. Verder vond ik de muziek nogal matig, soms best mooi, maar vooral erg eentonig.

3*

Aardige film met veel potentieel wat er toch niet helemaal uitkomt. Dat ligt grotendeels aan de muziek, die weliswaar niet volkomen kut is, maar me wel ging irriteren. Ik vind het meer passen bij een kinderfilm waarin niet gesproken wordt. Verder vond ik in het begin de montage niet zo sterk, werd soms op rare momenten geknipt.

Wat het sterke punt van deze film is, zijn de beelden. Ik vond de lichtval in veel scènes werkelijk schitterend. Het absolute hoogtepunt was voor mij het fotograferen van de ballerina's in het donker. Verder nog een aantal mooie scènes, zoals de dansscène op het einde en de scène met vader. Wat jammer is dat niet alles even boeiend was, waardoor de speelduur uiteindelijk de film ging tegenwerken. 3,5* met mogelijkheden op een halfje meer bij herziening, al vrees ik dat die er niet snel zal komen.

Blijft genieten.

Een heerlijk licht en speels sfeertje, vintage Iwai en eigenlijk nooit meer geëvenaard door hem. Al komt dat ook omdat hij hierna geen langspeelfilms meer gemaakt heeft (het is nog altijd wachten op Vampire).

Knap en vooral erg natuurlijk geacteerd, mooi in beeld gebracht en voorzien van een passende soundtrack. Dit alles komt tesamen in de geniale einddans van Arisu, een scene van uitzonderlijke schoonheid.

De film duurt uiteindelijk redelijk lang maar ik merk er eigenlijk niks van terug tijdens het kijken zelf. Lief en naief filmpje dat een lekker rustgevend gevoel achterlaat.

4.5* en een uitgebreide review

Ugh. Niet bepaald een goed begin van mn Japansefilmkijkperiode.

Bijna alles aan de film staat me tegen; vervelende zelfs irritante personages, idiote scenes en verhaallijnen en eigenlijk lelijk geschoten en matig geacteerd. En de muziek was ook al niks.

Als ik de commentaren hier lees lijk ik wel een compleet andere film gezien te hebben.

Enige leuke waren de typisch Japanse stadsleven inkijkjes.

Ik ben het in grote lijnen wel eens met kos. Het verhaal over twee hartsvriendinnen en hun liefdesobject met vermeend geheugenverlies is goed beschouwd saai in het kwadraat. Met uitzondering van Yû Aoi haalt het acteerwerk amper het niveau van het middelbare schooltoneel, dat ik onlangs met mijn kleinkinderen mocht aanschouwen. Vooral Tomohiro Kaku is hemeltergend bezig door als een soort haperende grammofoon totaal emotieloos voortdurend dezelfde vraag te stellen. Zo zitten pubers volgens mij niet elkaar; ook niet in Japan. Mijn veters schoten ook uit mijn schoenen bij de schmierende grimassen van Hana vlak voor haar laatste optreden voor een zaal, die volkomen terecht was leeggelopen. Neem daarnaast de af en toe irritant dominante pianomuziek en er blijft weinig genietbaars over. Een uitzondering wil ik maken voor de mooie balletscène van Alice. Die schroeft mijn waardering nog een klein beetje op. Ik heb van Iwai veel mooiere films gezien (Love Letter, April Story).

Deze eens bekeken en vond hem niet mis, maar een beetje te lang. Halfweg vond ik de film toch wat minder interessant, maar het begin en einde waren wel sterk.

De cast deed het prima en de film zag er mooi uit. Ook de muziek is het vermelden waard.

Mocht de film wat korter geweest zijn, ging 'k hem en hogere score gegeven hebben, maar nu zijn het 3,5*.

Hana to Arisu

Hana to Arisu is een sterke en stijlvolle coming of age film. Soms erg druk en rommelig, maar de oprechte en persoonlijke momenten maken indruk. Het wat theatrale acteren hoort bij de Aziatische cinema, maar de twee actrices (Suzuki en Aoi) zijn sterk en zorgen voor een aantal mooie momenten. Vooral in het laatste gedeelte zitten twee krachtige scènes (de dansscene is een pareltje). De opbouw daarnaartoe is soms wat rommelig, maar vermakelijk en intrigerend is het zeker.

Typisch een film waar de regie de film maakt en breekt. De film bestaat veelal uit korte momenten die stuk voor stuk erg mooi zijn, met de muziek en zachtgekleurde niet al te scherpe dromerige beelden. Dat maakt de film mooi en fris en geeft het echt een eigen smoel. Maar omgekeerd komt het centraal vertelde verhaal, over 2 meisjes die uit elkaar groeien richting volwassenheid, totaal niet uit de verf. Daarvoor zoomt de regie op verkeerde momenten in. De film blijft wat afstandelijk. Naar ik later begrijp waren dit ook allerlei losse episodes, dat verklaart het voor een deel. Dit is een slice of life zonder dat dit echt zo'n slice is. Maar goed, zo'n dansje aan het eind maakt veel goed. 3,5*.

Best leuk, maar ik vond met name het audiovisuele nogal tegenvallen. Net als in Rippu van Winkuru is de soundtrack op zich best mooi, maar het had wel iets spannender gemogen. Visuals vond ik ook niet beklijvend, ook de hier veel aangehaalde dansscène tegen het eind vond ik niet zo bijzonder. Best een leuke scène verder, daar niet van. Scenes die er bovenuit staken waren voor mij eerder het gesprek tussen Alice en haar vader, de fotosessie met de ballerina's en de eerste 10 minuten. En uit het tweede uur misschien nog de strandscène. Hana & Alice heeft wel een fijn sfeertje en Aoi is een leuke actrice, maar het is ondanks de uitgesponnen speelduur wel erg vluchtig en lichtvoetig.

Een film over tienerliefde met een verhaal rond een driehoeksverhouding tussen twee vriendinnen die beiden verliefd zijn op een jongen. En het doel heiligt de middelen waarbij leugens en misbruik niet geschuwd worden. De naïeve jongen is er vervolgens ook de dupe van. Toch is de ondertoon van de film eerder luchtig en zelfs schattig. Door toedoen van een incident ontstaat er een onwaarschijnlijk verhaal en dat is best leuk om volgen. Het voelt allemaal aan als een tienerfilm, maar de film heeft wel wat meer in zijn mars.

Vriendschap en prille liefde staat hier centraal en staat elkaar ook in de weg. Het is ook deze reflectie die ze bij zichzelf moeten plaatsen om ongeschonden uit het liefdesavontuur te komen. De film wordt goed ondersteund door klassieke muziekstukken die veeleer rust en ingetogenheid brengen. Veel aandacht ook voor de kleine dingen zoals de regen, de trein en de slotscène met het ballet. Leuk!