Le Plus Vieux Métier du Monde (1967)

Wat zie ik, nog maar 2 stemmen voor een gogard... . Misschien stemmen sommige gogardianen niet...of op geheel eigen wijze...en dat is jammer.

Hoe dan ook, sixties omnibus over het hoerendom door de eeuwen heen, bestaande uit

het eerste deel van Indovina geset in het neolithicum met Michele Mercier geblondeerd en slechts gehuld in tijgervel bikini, die begint als model van grotschilder Salerno. Deze rampzalige ziel brengt haar op een nieuw idee om geld of liever betaling in natura te verdienen, ten detrimente van hemzelf.

Het tweede deel van Bolognini speelt in het decadente Rome van de oudheid en gaat over keizer Moschin die sex met keizerin Martinelli saai vindt- vreemd genoeg- en tijdens de saturnalien gemaskerd een kinky feestje bezoekt waar hij een gemaskerde hoer wil afwerken..die een zeer goede bekende blijkt te zijn. Let ook op de jonge gespierde slaven die Bolognini steeds weer in beeld weet te brengen.

Het derde deel van De Broca toont ons prostitutie ten tijden van revolutie in de figuur van hoertje Mimi-Moreau die bezoek krijgt van Brialy die eigen plannen heeft voor het gebruik van het peeskamertje, en later van ene kapitein Napoleon. Dit segment is een must see vanwege het roze hoofddeksel van Moreau, ongetwijfeld het meest buitenissige uit de filmgeschiedenis. Je zou er op Ascot voor worden buitengesloten.

Het vierde segment van Pfleghar speelt in fin de siecle Wenen waar Raquel Welch ontdekt dat de klant die zich voor musicus uitgeeft eigenlijk een rijke bankier is, iets waar ze optimaal van profiteert.

De vijfde episode van A-L speelt in het heden en Parijs. Gaat over 2 Russische snolletjes die via allerhande omwegen- oa via Dalio in zijn laatste rol als seniele Russische advocaat- een nieuwe invulling geven aan het begrip ambulante hulpverlening.

En dan het fragment van gogard...een gekende klassieker op zich die anticipation heet en speelt in de intergalactische toekomst waar USA en USSR zijn samengeklonterd tot een totalitaire monoliet waar op vlieghavens peeskamertjes zijn ingericht voor hongerige ruimtevaarders. Een Russisch-Amerikaanse astronaut wil eerst stoom afblazen met Marilu Tolo, maar die gaat stuk. Wel nadat ze het enige ff nude uit de film heeft geleverd , naar het schijnt is er een US versie waar dit in negatief op film staat.. Dan verschijnt Karina ten tonele, en daar waar Tolo slechts kon neuken en niet kon praten, geldt voor Karina het omgekeerde. Meteen een schop onder haar hol geven dacht ik zo, maar de held blijkt- verrassend- vooral een eenzame ziel te zijn die hunkert naar menselijke warmte.

Zoals u had begrepen is dit een soort mini sequel op Alphaville met dezelfde obligate humanitaire strekking. De film is geheel in grisaille tot het bekende bevrijdende slot in kleur, en is voorzien van een monotone voice -over die steeds

radiation normale, lueur sovietiqie/ americaine neuzelt.

Er wordt beweerd dat mijn vriend Leaud hier ook opdraaft, maar hij staat niet vermeld in de slotcredits, zegt niets en is alleen van achteren gefilmd in beeld, dus of het waar is weet ik niet. Hij zou die vent in slechtzittend sovjet-uniform moeten zijn.

Oh ja: ik moet toegeven dat die orale sex/ spuit scene geniaal was.

Enig idee waarom de omnibus-film juist in de jaren 60 zo populair was? of is dat eigenlijk een vertekend beeld en werden er niet meer/minder gemaakt dan nu? Meestal ga ik ze uit de weg omdat ik vermoed dat ze een zekere diepgang missen, maar ik wil het fenomeen nu toch ook wel verder eens verkennen eigenlijk...

heb de volgende iig op mijn lijstje staan om nog te zien: boccaccio 70, ro-go-pa-g, paris vu par, le streghe, spirits of the dead, capriccio all'italiana, amore e rabbia... en deze gaat er zeker bij!

welke zijn hiervan de grote af- en aanraders? en mis ik nog belangrijke titels?

De eerste vier die je noemt gezien (en ook nog wel andere). Vond RoGoPaG slappe hap, met uitzondering van de beroemde Pasolini sequentie. Ik heb niet zoveel met La Loren dus bij Bocaccio vond ik de De Sica periode minder (al zie ik net dat je de combi De Sica/Loren in een andere film hogelijk heb gewaardeerd), dus zou die zeker proberen. De Fellini sequentie is erg de moeite.

Vond zelf Le Streghe ook mooie dingen hebben. Sowieso Silvana Mangano (die ik veel beter vind dan Loren). Ik heb bij Amore in Citta een lyrisch stuk geschreven over de bijdrage van Alberto Lattuada.

Van de Fransen: Histoires Extraordinaires heeft leuke stukjes en bij Les Plus belles Escroqueries ken ik alleen de (goede) Polanksi episode. Paris Vu Par... heb ik slecht beoordeeld, al kan ik me niet voor de geest halen waarom.

Er is er in elk geval geen bij die helemaal goed is in mijn ogen.

toch weer een paar titeltjes erbij! kon ook bijna niet anders

dank

dat er geen enkele helemaal goed is was dus ook wel mijn verwachting, maar als enkele segmenten toch behoorlijke indrukmaken zal het toch de moeite zijn, zeker met regisseurs van het kaliber Pasolini, Antonioni en Godard.

Ik bedacht me ook net deze nog L'Amour à Vingt Ans (1962) maar daar heb ik alleen het Antoine Doinel fragment van... misschien nog eens wat dieper graven...