Fearless Tiger (1994)

Slechte kung fu film, toch vermakelijk 1.5/5

Tamme tijger

"Mocht ik Merhi voor de rest van mijn leven nooit meer in een film tegenkomen, dan zou ik als een gelukkig man sterven." Het is een zin uit mijn recensie bij de film Tiger Claws en ik was van plan om er alles aan te doen om me daar aan te houden. Ik had echter zin in een no-brainer film en het enige wat me nog bij stond van Fearless Tiger was dat de übercoole Bolo Yeung een rol had. Halfweg de openingscredits begon ik echter nattigheid te voelen.

Net zoals bij Tiger Claws is Jalal Merhi alomtegenwoordig in deze film doordat hij zowel de productie, het schrijfwerk als de hoofdrol voor zijn rekening nam. Over de productie kan ik geen oordeel vellen (al moet je het hem wel aangeven dat hij er op één of andere manier toch in is geslaagd om mensen te overtuigen dat de film een goed idee was), maar op de twee andere aspecten gaat hij serieus de mist in. De dialogen zijn stompzinnig (let vooral op het gesprek tussen Lyle, zijn vader en zijn verloofde wanneer ze zijn aan het wandelen in het park nadat hij heeft besloten hen allebei de rug toe te keren), maar gewoon heel het plot staat vol van belachelijke beweegredenen en dito personages. Saalamar, ik dacht trouwens eerst dat het hier om Steven Tyler van Aerosmith ging, heeft de uitstraling van een zak aardappelen en Boh is één van de slechtste henchmen ter wereld. Fearless Tiger is tot de koop toe een film die nogal veel kopieert van genregenoten, maar faalt daar miserabel in. Neem nu bijvoorbeeld het Bloodsport-achtige toernooi waaraan Lyle en zijn vrienden aan gaan meedoen. De martial-arts die door hen wordt uitgevoerd is werkelijk tenenkrommend. Veruit het slechtste dat ik ooit al ben tegengekomen in dit genre.

In vergelijking met dit was Tiger Claws nog een geweldige film. Zeker omdat je daar tenminste nog kon rekenen op de imposante Bolo Yeung. Op alle promotiemateriaal wordt de naam van Yeung in het groot genoemd, maar in werkelijkheid moet hij het doen met een schamele bijrol van pakweg 4 minuten. We zien hem nooit deftig vechten en voor 3 van die 4 minuten doet hij zelfs zijn mond niet open. Yeung is zo'n acteur die een film kan doen opflakkeren, maar zelfs hij kan hier bitter weinig mee. Jalal Merhi was zoals te verwachten waardeloos. Hij heeft maar zo'n dikke 15 films op zijn naam staan en door stom toeval heb ik er nu al 2 gezien op iets meer dan een jaar.. Ik was zijn naam ook alweer compleet vergeten, maar het schoot me weer te binnen op het moment dat dat vreselijke Engelse accent op de proppen kwam. Het enige lichtpuntje is de bevallige Monika Schnarre, voormalig model en cover-girl voor Sports Illustrated, die met haar 1m84 boven de kleine Jalal Merhi uittorent. Iets wat best wel voor een komisch effect zorgt.

Nee, ik kon hier nu eens echt niets mee. Ik geef ze niet zo vaak, maar Fearless Tiger is zijn 0.5* waard. Werkelijk alles, of het nu om het acteren, het verhaal, de soundtrack of enig ander aspect van de film gaat, is waardeloos en zelfs Bolo krijgt te weinig screentime om iets te goed te trekken. Hopelijk is dit mijn laatste ontmoeting met de hersenspinsels van Jalal Merhi.

0.5*