Sweeney Todd: The Demon Barber of Fleet Street (1936)

Sweeney Todd kende ik alleen door de Tim Burton film met Johnny Depp. Tot mijn grote plezier zag ik dat het origineel uit 1936 nu beschikbaar is op Netflix.

Met niet al te hoge verwachtingen maar met goede wil ben ik hieraan begonnen en heb me er bij vlagen best mee vermaakt. Deze Sweeney Todd is ernstig versleten en behoorlijk theatraal maar ik kan me best voorstellen dat hier in de jaren 30 met veel plezier naar werd gekeken. Vooral de draaiende stoel vond ik voor de tijd best spectaculair en liet me een beetje denken aan het werk van Buster Keaton.

Inhoudelijk was pakweg het eerste half uur wel onderhoudend maar daarna wordt het een herhalingsoefening en neemt de charme van de film ietsje af. Zeker geen geweldige film maar creatief en origineel genoeg om later andere te inspireren tot het maken van heel wat leukere en betere films.

Zoals gezegd voor de liefhebber is hij nu te zien op Netflix.

Leuk om een keer gezien te hebben maar niet meer dan dat.

Deze Demon Barber of Fleet Street is eigenlijk helemaal niet dreigend. Hij is karikaturaal met zijn uitbundig en kwaadaardig gelach en heeft bijna geen enkele drijfveer. Ook Mrs. Lovett wordt hier voorgesteld als slons die er maar bijloopt voor spek en bonen. De inventieve draaistoel was een leuke toevoeging maar je merkt wel dat er heel weinig echt geweld getoond kon worden. Hierdoor kom je wat van een koude kermis thuis.

2,5*

Niet goed.

Gedateerde misdaadfilm. In die tijd misschien nog verkocht als "horror", maar dat heeft de tijd echt wel ingehaald. Blijft een wat knullige film over, waarbij een rare kapper van alles uitspookt en daar zelf hartelijk om kan lachen. De versie van Tim Burton was de enige die ik tot voor kort kende en die is toch een stukje beter dan deze poging.

2