Angels One Five (1952)

Een mooi gemaakte film met zo af en toe wat actie.

Verders is het een beetje van hetzelfde, maar acteurs waren ook best goed.

3 sterren

Destijds zeer populair oorlogsdrama bekijkt The Battle of Britain vanaf de grond, waar RAF-piloten het moraal hoog proberen te houden tussen de vele vliegmissies, hun leidinggevenden proberen zoveel mogelijk discipline te handhaven. Maakt meteen duidelijk dat vrouwen een cruciale bijdrage leverden aan de strijd en verruilt het spektakel van luchtgevechten voor de spanning en onzekerheid bij de officiers en ondersteunende krachten die uiteindelijk weinig meer kunnen dan wachten en hopen op een goede afloop. Het gebrek aan actie maakt dit wellicht wat tam voor een modern publiek, maar in 1952 sloot dit uitstekend aan bij de beleving van veel Britten en schiep het een beeld van de ‘stiff upper lip’ die nog steeds voor een belangrijk deel het beeld van de typische Brit bepaalt. Nog altijd onderhoudend.

Gistermiddag nog even aan de slag met deze Angels on Five mede mogelijk gemaakt door de BBC. En een goede oorlogsfilm over de slag om Engeland is altijd interessant zelfs als speelt hij deels op de grond af en niet eens zozeer in de luchtgevechten. Toch viel het geheel een beetje tegen zelfs voor het lage cijfer gemiddelde dat ik reeds gezien had.

Het verhaal is duidelijk rond piloot Baird die zich in de nesten werkt met een routineopdracht en de nodige spot te verduren krijgt waarop een tijdelijke plaatsing in de 'operation room' volgt. Nu doet de synopsis denken dat dit puur straf is maar er blijkt toch zeker een andere logica achter te zitten die te maken heeft met de stijve nek waardoor Baird moeilijk achter zich zou kunnen kijken mocht hij achtervolgt worden of aangevallen mid air en daar valt best iets voor te zeggen waar logica, veiligheid en op elkaar vertrouwen hoger aangeslagen wordt dan 'gung ho' heldendom. Iets dat met tevens opvalt in Flat Top uit 1952 waarin ook discipline heerst en niet dat door Emmerich geschapen beeld van een los geslagen dwaas zoals Dick Best in diens Midway.

En op zich heeft Angels on Five best zo zijn momenten met het vliegende materiaal, de rust en communicatie in de 'operation room', tevens ook de spanning bij het bombardement, zijn de klaarstaande toestellen met de piloten die aan komen rennen onder de kreet scramble treffend, en is er het beeld van de dun gespreide troepen tegen een overmacht aan Luftwaffe. Toch lijdt Angels on Five het meest pijn aan een gebrek aan gebeurtenissen en heeft het vooral in het middengedeelte regelmatig moeite te boeien vanwege saaiheid, karakter Baird is tevens niet bepaald interessant. Gelukkig trekt het op het einde een beetje bij met toch nog een beetje spanning en actie en sluit het af met het naargeestige gevoel hoe dat geweest moet zijn om die jongens te horen en ze vervolgens niet meer te zien omdat ze neergehaald, neergestort en dood zijn. Lijkt me dat je jaren later die stemmen en eventuele kreten om hulp nog kon horen. Redden doet het overigens deze film niet die geen voldoende krijgt want hier was toch wel iets meer van te maken geweest. Wel een fraaie filmposter.