Babij Jar (2003)

Ik kon vannacht niet slapen en ben deze film midden in de nacht bij de Oosterburen maar gaan bekijken. Al gauw was ik met een soort negatief vooroordeel aan het kijken (Zo van: "Bah! Naäpers! Beetje zwartwit-Schindler's List-nadoen!").

Maar langzamerhand draaide mijn mening toch bij in bewondering, want het getoonde valt wel rauw op je dak! En zo bleef ik tot het eind aan toe hangen, ondanks dat ik er vanochtend wel weer op tijd uit moest.

Wat zeer sterk werd verbeeldt vond ik hoe (veel) mensen laf, kwaadaardig en koud worden als ze onder druk komen te staan, of door armoede, of hebzucht, of angst! (en hoe menselijk dat helaas ook is!).

De 'buurvrouw' (terecht prominent op de poster!) in de film vond ik het sterkste personage en een petje af voor deze actrice!

Het prima portretteren van het menselijke (hoe de joodse man steeds zijn niet-joodse vrouw probeert te overtuigen hem en haar kinderen in de steek te laten om zo haar leven te redden!) en onmenselijke (hoe de buurvrouw niet-joodse vrouw probeert te overtuigen haar man en kinderen in de steek te laten om zo haar leven te redden!) maakt deze film bijzonder indrukwekkend!

Poeh! Ik kon na deze film ook niet zo best meer in slaap komen....

Geprobeerd deze film te bekijken maar helaas. De enige kopie die ik van het internet kon plukken was van een Russische pindakaassite en dat betekent dat je naar die vreselijke voice-over in het Russisch moet luisteren want de dialogen waren volgens mij geheel in het Duits. Er dus snel de brui aan gegeven - het was gewoon niet om aan te horen - maar wel even naar de schokkende beelden gekeken die toch wel behoorlijk in het niet vielen als we die gaan vergelijken met die gruwelijke beelden uit de Poolse film Hatred (2016). Dat was gewoon horror.

Opvallend in Babiy Yar waren enkele scènes zoals van een jonge SS man die de moordpartijen niet meer kon aanzien en zelfmoord pleegde, de SS hoofdman die met een verrekijker de moordpartijen gadesloeg en het Strauss melodietje dat je meerdere keren hoorde uit de grammofoon. Bij die scènes moest ik onmiddellijk denken aan die geruchtmakende film Salò o Le 120 Giornate di Sodoma (1975) van Pasolini, die hoewel ik die nog steeds zeer walgelijk vind toch steeds meer ga waarderen. De moordpartijen in deze film en soortgelijke films zoals bij voorbeeld het door mij genoemde Hatred en o.a. Saul Fia (2015) zijn eigenlijk een soort Saló in het groot maar dan wel op feiten gebaseerd. De doelstelling was hetzelfde; moorden om het moorden, gewoon voor de kick. Er is geen God, dus ook geen geweten, dus alles is toegestaan. Het aller slechtste in de mens komt hierdoor naar boven.

Discutabel ook de rol van de Oekraïense nationalisten zowel in deze film als in Hatred. Bij die laatste film ging het om een nogal in de vergetelheid geraakte massamoord op Polen, die deel uitmaakte van een etnische zuivering, dit onder goedkeurend oog van de nazi's. Niet bepaald lieverdjes dus die Oekraïners.

In het kort samengevat:

Zeker een interessante film dus dit oorlogsdrama Babiy Yar die je nogmaals confronteert met de gruwelen in de 2e Wereldoorlog aangericht tegen de Joodse bevolking. Ik zou deze film ook graag in zijn geheel willen zien maar dan zonder die irritante Russische voice-over.