Bluebird (2004)

Ontroerende film met goed naturel spel van de hoofdrolspeelster die Merel speelt.

De camera registreert veel alledaagse details, met oog voor de 'kleine dingen'.

De locaties vind ik goed gekozen. Het geeft de film de nodige afwisseling.

Van mij had de overgang naar het eind wat minder abrupt gemogen. Verder weinig op deze kleine, doch gevoelige film aan te merken. Mijke de Jong heeft duidelijk veel in haar mars. Na het treffende Uitgesloten weet ze me opnieuw te verrassen.

Ik vond het best een beklemmende film (vooral de scène waarin in de klas het pesten van Merel wordt afgedaan als plagerij - de verwoestende kracht van woorden: je noemt het anders en dan mag het opeens wél. Doet denken aan smerige politiek.) en ook erg herkenbaar, maar het einde (met haar plotseling 'triomf' - tenminste, dat leek het) snapte ik niet.

Net gezien.
Eerst even over het einde Erg mooi, maar nog wel open, de eerste kleine overwinning van Merel na een reeks verliezen. Fijn dat de film zo eindigt en niet met misplaatste dramatiek waar ik bang voor was
Verder: Mooie film. Knap vanuit het oogpunt van Merel gefilmd. Erg geloofwaardig en veel absoluut rake en herkenbare scenes.

Mooi opgebouwde film. Heerlijk loom tempo, prachtige scenes, en Rotteveel speelt haar rol met verve. Het grootste compliment is toch wel dat ik vaak het gevoel had dat ik niet keek naar acteurs maar naar echte mensen.

Het einde is een beetje teleurstellend. De ommezwaai komt nogal uit de lucht vallen, mijns inziens.

Aanrader, dvd is te koop bij het Kruidvat voor 5 euro (incl. Engelse ondertiteling). 4 sterren.

Diep onder de indruk van het acteerwerk, van de kinderen (Rotteveel!) tot aan Spijkers. Mooi, subtiel, vrij emotioneel, een hoog echtheids gevoel... Zag dat naast Richard Janssen ook Harry de Wit muziek componeerde, die we natuurlijk allemaal van Asshäk - Geschichten aus der Sahara al kende. Uitbrengen die boel, het is zeer goede score! Ga nog meer zien van Mijke de Jong, want dit al de tweede die goed bevalt. 3.5 sterren

Het begin van de film is veelbelovend, maar jammer genoeg zakt de film halverwege wat in. Dit ligt vooral bij het script van Van der Meulen, aangezien de film voor mijn gevoel nergens heen ging. De film kabbelt op den duur maar wat voort en kent eigenlijk geen echte climax of een duidelijk hoogtepunt. Ik bleef bij het einde in ieder geval met een ontevreden gevoel achter.

Maar verder is Bluebird op vele gebieden een uitstekende film. Er wordt erg natuurlijk geacteerd en alles wordt erg realistisch neergezet en weergegeven. Hoofdrolspeelster Rotteveel doet het uitstekend en ook Elsie de Brauw en Jaap Spijkers waren erg sterk als de ouders van Merel. Maar het realisme van Bluebird is toch het meest opvallende element van deze film, erg goed gedaan. Alleen jammer van die behoorlijke reeks onnodige cliche's en een nogal matig slot.

3 sterren.

Zeer geloofwaardig pestdrama, dat vage herinneringen oproept aan Fucking Amal. Een meisje dat alles heeft, alles kan en zonder reden, of juist daarom, gepest wordt. Goed geacteerd, mooie personages (vader en moeder vond ik prachtig) en uitstekende muzikale ondersteuning. Scene op de pier met de Red Hot Chili Peppers is ontroerend, en zo zijn er meer. Het verhaal mag weinig opzienbarend zijn, verder heeft deze film veel te bieden. De beste telefilm die ik zag.

Pijnlijk realistisch beeld van hoe eenzaam de puberteit kan zijn als je gepest wordt. Vooral het uitmuntende spel van het jonge hoofdrolspeelstertje Merel maakt het net iets beter dan andere films voor jeugdige kijkers. Dit is bijna een volwassen jeugdfilm geworden. Herkenbaar voor de jonkies, waardige cinema voor de oudere kijkers. En zo hoort het ook! Ook lof naar de intieme manier van filmen waarbij de camera echt op de huid van de belangrijkste karakters gaat zitten. Het geeft zo het gevoel dat de volwassenen bijna schaduwen zijn in Merel's leven. Mooie, gepaste metafoor voor de inhoud. Naar het einde toe wordt de deprimerende sfeer ''opeens'' vervangen door de wat standaard happy end. De aanloop daarnaartoe had iets gestroomlijnder gemoeten.

Normaal ben ik geen fan van Nederlandse films, maar deze Buebird is me meer dan goed bevallen. Komt voornamelijk omdat het acteerwerk gewoon naturel is zonder te overdrijven waar veel Nederlandse acteurs en actrices een handje van hebben.

Bluebird is een mooi en ingetogen gebracht portret van een meisje wat zomaar van de ene op de andere dag slachtoffer wordt van de pesterijen van haar klasgenoten. Het begint normaal. Merel is een gewoon meisje wat goede cijfers haalt en erg met haar broertje optrekt. Dan beginnen de pesterijen. Dit wordt ook kalm in beeld gebracht, en begint vrij onschuldig met een klein iets. Net als echt pesten gaat dit van kwaad naar erger. Ook in de thuis situatie brengt dit problemen mee. Merel wordt stil en gaat dingen doen die totaal niet bij haar passen. Wat de film een beetje minder maakt dan bijvoorbeeld Ben X, een film die mij ontzettend geraakt heeft, is dat het geheel wat fragmentarisch gebracht wordt. De relatie met haar broertje is wel heel aandoenlijk.

De film bestaat uit veel losse flarden. Dit komt goed over doordat er willekeurige momenten worden gekozen om te laten zien. Wat dan minder werkt is dat je niet een uitgebalanceerd geheel krijgt te zien van het pesten. Het zijn wat losse momenten die haar overkomen zonder dat er een lijn inzit. Hierdoor blijft het geheel wat te afstandelijk om je echt helemaal in te kunnen leven in het personage. Toch werd ik gaandeweg wel geraakt door de film, ook omdat ik veel gepest ben vroeger, ik herkende er veel in. Vooral het niet kunnen/durven praten met de ouders, het stil zijn en het niet slapen raakte mij in mijn hart. Ik kreeg dan ook even een brok in mijn keel en gewoon de rillingen toen ik aan mijzelf terugdacht. En dan dat gesprek waarin de pesters gewoon meepraten over wat pesten nu was . Ze beseffen zelf niet eens wat ze iemand aandoen.

De film is verder erg mooi geschoten. Rauw en realistisch in beeld gebracht. Af en toe wat mooie shots en fijne muziek. Acteerwerk, en vooral van Rotteveel, is erg sterk. Ook de rest van de cast doet het erg naturel waarddor het lijkt dat je niet naar acteurs zit te kijken maar naar echte mensen.

Een onderwerp wat me dicht bij het hart ligt, helaas is het geheel net iets te onevenwichtig gebracht waarddor het te afstandelijk blijft. Toch bij vlagen erg aangrijpend. Eens kijken of ik er bij herziening wat meer uit kan halen, maar voorlopig:

3.5*

Weer zo'n boeiende pestfilm. Al vond ik Ben X wel even wat harder en realistischer. Het gepest in BlueBird is met Ben X vergeleken kinderachtig getreiter.

Maar toch was BlueBird evengoed een zeer knappe doch realistische film met een booschap. Om te beginnen vond ik Elske Rotteveel behoorlijk wat hebben voor der 12de. Het verhaal is ook erg rauw en somber. Merel heeft geen vrienden, word op school heel erg gepest door die kinderachtige sukkeltjes en het enigste waar ze steun aan vind is haar gehandicapte broertje, wat er toch ook wel erg schreinend uitziet. En natuurlijk worden hier de puberproblemen toch netjes op een rij gezet, het is dus eigenlijk waar dat kinderen zich schamen om het aan hun ouders of leraar te vertellen. De scenes met die neger in de trein vond ik echt hartverwarmend. Zo zie je toch dat een kind van heel wat dingen steun krijgt. Zonder dat die mensen het weten en toch al aan zo'n iemand kunnen zien dat er iets aan de hand is, althans zo vatte ik het op. Wat ook een oei moment geeft is: dat die pesters zelf zeggen dat pesten een schande is. Om hunzelf eruit te redden.

Ook Jaap Spijkers en De Brouw speelde goed mee als de ouders. En het mooiste was toch dat er wel nog 1 vriendje voor Merel klaar stond uiteindelijk.

Zeer aandoenlijke en boeiende film. Je kan al zien dat pesten een schokkend onderwerp is.

4,0*

Voorspelbare voorlichting.

Bluebird steekt niet uit boven de lange rij voorlichting- en Maatschappijleer-filmpjes. Toch zal deze film niet snel het klaslokaal halen omdat menig leraar de uiteindelijke boodschap vast niet zal willen uitdragen. Al kan men zich afvragen of dit überhaupt een boodschap was of een gemakkelijke uitdraaier.

Niet slecht en best aardig geacteerd, doch een beetje in dezelfde vijver piesend als het Belgische 'Ben X'. Helaas is het ondanks het degelijke filmwerk, m.u.v een zeer lichte dosis ontroering, vooral saaiheid en een voorspelbaar script wat de boventoon voert. Deze laatstgenoemde film is zowel inhoudelijk als cinematografisch gezien een stuk beter en interessanter.

Doorsnee.

Deze werd uitgezonden op kindertelevisie en dat is logisch, maar ik ken weinig kinderfilms die zo veel geduld hebben als deze. De langzame opbouw en de soms bijna terloopse behandeling van veel scènes (zelfs de hardste pestscène wordt van een grote afstand gefilmd) doen vaak meer denken aan een arthousefilm. De verhaallijn volgt een bekend stramien voor pestfilms, maar Bluebird onderscheidt zich door zijn ingetogen aanpak en zijn realisme. Het is misschien wel de meest geloofwaardige film die ik zag over het onderwerp, simpelweg doordat het pesten zo rustig opgebouwd wordt en de impact ervan pas na een lange tijd echt duidelijk aan de oppervlakte komt. Gewoonlijk is het geen compliment om te zeggen dat de regie onopvallend is, maar hier wel, zelfs al zit er een adembenemend shot in richting het einde, als Merel aan die duikplank hangt.

Voor lange tijd worden er geen misstappen gemaakt. Persoonlijk had van mij er niet zo'n gehandicapt broertje ingemoeten, zulke elementen zijn toch vaak wat typisch voor zo'n verhaal en de film heeft het niet nodig om Merel als bijzonder zorgzaam te tonen. Ik was ook bang dat het uit zou draaien op Merel die haar woede af zou reageren op haar broertje. Dat gebeurt ook wel, maar subtiel, zonder de band met haar familie te verstoren. Dat is geloofwaardiger dan dat als breukscène te gebruiken. Sowieso zijn alle scènes waarin Merels woede tot uiting komen vrij subtiel en dat mag ik wel. Ook was ik bang voor een zelfmoordpoging aan het einde, zeker toen al vroeg in de film het suïcidale nummer Otherside van The Red Hot Chili Peppers te horen was, maar gelukkig gaat het niet zo ver.

De enige serieuze misstap komt helemaal aan het einde en eerlijk gezegd haalt het best wat van mijn waardering af. Na zo'n hele opbouw waarin we Merel langzaam maar zeker zien afglijden past het niet om alles ineens weer zomaar goed te laten zijn, alleen maar omdat de pestkoppen eindelijk te grazen genomen zijn en Merel een medestander heeft gevonden. Dit soort momenten zijn belangrijk om Merel er bovenop te krijgen, maar dat heeft minstens net zoveel tijd nodig als dat er ging zitten in de aftakeling. Maar dan ineens begint ze rennen. We houden en lange close-up met glimlach aan, rockmuziek hard en Merel zorgt weer met volle plezier voor haar broertje te zorgen. Misschien flauw om over zoiets zo hard te vallen, maar ik vond het enorme afbreuk doen aan de subtiliteit van het voorafgaande.

Het valt me op dat Nederlandse (evenals Scandinavische) films vaak serieuze problematiek niet uit de weg gaan, waardoor het soms haast geen films voor de jeugd meer lijken. Dat vind ik bewonderenswaardig, zeker omdat het vaak met veel realisme gepaard gaat, maar uiteindelijk merk je dan wel vaker dat de makers zich in bochten moeten wringen om nog tot een happy end te komen (waarvan ik overigens wel begrijp dat ze die willen hebben; om kinderen nou met een pessimistisch wereldbeeld achter te laten is ook weer zoiets, dat kan later nog wel). Vaak werken de eindes dan ook niet. Ik zag deze film direct aansluitend op The Magnificent Ambersons, die berucht is om het feit dat de studio tegen de wensen van de regisseur in een ander einde aan de film gaf. Dat waren twee geforceerde achter elkaar voor mij. Een beter compliment is dat Bluebird me nauwelijks minder wist te grijpen dan dat erkende meesterwerk.
3,5*

Oprecht ogende televisiefilm met een duidelijke boodschap en een opmerkelijke, zelfverzekerde rol van Elske Rotteveel, die het bij gebrek aan tekst vooral moet hebben van haar lichaamstaal. De scènes in het zwembad zijn aardige spanningsbrekers, al hield ik mijn adem wel in —mede vanwege de context— toen zij aan de hoogste duikplan ging hangen. De laatste scène op school is een beetje een afknapper, maar verder heel erg goed gedaan.

Bluebird is vooral interessant geworden door het overduidelijke talent van Elske Rotteveel, je voelde helemaal met haar personage mee en dat zelfs zonder al te veel dialoog.

De scènes hadden vaak een fade out, waardoor het soms meer voelde als losse opzichzelfstaande fragmenten als dat het als 1 geheel overkwam. Dit was een klein beetje jammer, maar tegelijkertijd bleven het grootst van de scènes wel op een fijn niveau steken en was dit toch wel een erg fijn tussendoortje.

Het verhaaltje heeft op zichzelf niet zo heel veel om het lijf, maar weet een sterke indruk achter te laten.

3,5*

Ik vind Elske Rotteveel erg goed en overtuigend spelen. Het verhaal is makkelijk te volgen. Niet bijzonder indrukwekkend, wat mij betreft, maar ik vind het wel een mooie film en bovendien leerzaam voor kinderen. Pesten is stom! Een 7. 3,5*

Een prima film over pesten op school. Een goede en overtuigende vertolking van Elske Rotteveel. Ik kon me best goed inleven in de film en ik voelde me als kijker zelfs machteloos wanneer ze het hard te verduren kreeg. Fijne momenten ook wanneer ze zich kon afzonderen met het lezen of de momenten met haar gehandicapte broertje.

Het kon misschien aan de DVD liggen, maar de beeldkwaliteit vond ik niet geweldig. Gelukkig wel met ondertitels, want dat is een gemis met Nederlandstalige films.

Verder aangrijpend en boeiend genoeg om te volgen. Film die minimalistisch is geschoten met een duidelijke boodschap. Goed!