Bluebird (2004)

Ik had deze film al een tijdje in de kast staan maar ik stelde hem steeds uit omdat ik bang was dat Mijke de Jong weer dat in mijn ogen vreselijke camera werk zou hanteren als in Tussenstand en als in De zus van....

Gelukkig was dit niet het geval en ik heb ook ontzettend ''genoten'' van deze pracht film.

Ik ben van plan om bij de school hier te gaan patroullieren om pestkoppen aan te pakken!!

als ik het verhaal zo lees ga ik deze niet kijken...

ik vond ben-x ook al zo vervelend, los van dat het een goede film is

al eerder gezegd maar ik zeg het nogmaals"een klein Pareltje"

Goeie en best mooie film!

Als je deze film hebt gezien dat voel je iets beter in hoe het is om gepest te worden.

Ik leefde me daarom helemaal in in Merel.

Ook kom je in deze film meer te weten over epilepsie.

Kasper (broertje van Merel) is gehandicapt.

Gelukkig spelen de kinderen alsof ze pesten.

Want als het echt zou zijn...

Kortom: Mooie film, normaal gewoon leuk!

3.0

Mooie film hoe kinderen met elkaar om kunnen gaan. En ook laat zien hoe een slachtoffer zich kan voelen.

Zeker een aanrader en vooral om op de basisschool te laten zien.

Net deze film op TV gezien. Boeiende film.

Mooie en overtuigend gespeelde drama film.

Waar het thema pesten duidelijk word uit een gezet.

Een film met inhoud.

Normaal ben ik geen fan van Nederlandse films, maar deze Buebird is me meer dan goed bevallen. Komt voornamelijk omdat het acteerwerk gewoon naturel is zonder te overdrijven waar veel Nederlandse acteurs en actrices een handje van hebben.

Bluebird is een mooi en ingetogen gebracht portret van een meisje wat zomaar van de ene op de andere dag slachtoffer wordt van de pesterijen van haar klasgenoten. Het begint normaal. Merel is een gewoon meisje wat goede cijfers haalt en erg met haar broertje optrekt. Dan beginnen de pesterijen. Dit wordt ook kalm in beeld gebracht, en begint vrij onschuldig met een klein iets. Net als echt pesten gaat dit van kwaad naar erger. Ook in de thuis situatie brengt dit problemen mee. Merel wordt stil en gaat dingen doen die totaal niet bij haar passen. Wat de film een beetje minder maakt dan bijvoorbeeld Ben X, een film die mij ontzettend geraakt heeft, is dat het geheel wat fragmentarisch gebracht wordt. De relatie met haar broertje is wel heel aandoenlijk.

De film bestaat uit veel losse flarden. Dit komt goed over doordat er willekeurige momenten worden gekozen om te laten zien. Wat dan minder werkt is dat je niet een uitgebalanceerd geheel krijgt te zien van het pesten. Het zijn wat losse momenten die haar overkomen zonder dat er een lijn inzit. Hierdoor blijft het geheel wat te afstandelijk om je echt helemaal in te kunnen leven in het personage. Toch werd ik gaandeweg wel geraakt door de film, ook omdat ik veel gepest ben vroeger, ik herkende er veel in. Vooral het niet kunnen/durven praten met de ouders, het stil zijn en het niet slapen raakte mij in mijn hart. Ik kreeg dan ook even een brok in mijn keel en gewoon de rillingen toen ik aan mijzelf terugdacht. En dan dat gesprek waarin de pesters gewoon meepraten over wat pesten nu was . Ze beseffen zelf niet eens wat ze iemand aandoen.

De film is verder erg mooi geschoten. Rauw en realistisch in beeld gebracht. Af en toe wat mooie shots en fijne muziek. Acteerwerk, en vooral van Rotteveel, is erg sterk. Ook de rest van de cast doet het erg naturel waarddor het lijkt dat je niet naar acteurs zit te kijken maar naar echte mensen.

Een onderwerp wat me dicht bij het hart ligt, helaas is het geheel net iets te onevenwichtig gebracht waarddor het te afstandelijk blijft. Toch bij vlagen erg aangrijpend. Eens kijken of ik er bij herziening wat meer uit kan halen, maar voorlopig:

3.5*

Weer zo'n boeiende pestfilm. Al vond ik Ben X wel even wat harder en realistischer. Het gepest in BlueBird is met Ben X vergeleken kinderachtig getreiter.

Maar toch was BlueBird evengoed een zeer knappe doch realistische film met een booschap. Om te beginnen vond ik Elske Rotteveel behoorlijk wat hebben voor der 12de. Het verhaal is ook erg rauw en somber. Merel heeft geen vrienden, word op school heel erg gepest door die kinderachtige sukkeltjes en het enigste waar ze steun aan vind is haar gehandicapte broertje, wat er toch ook wel erg schreinend uitziet. En natuurlijk worden hier de puberproblemen toch netjes op een rij gezet, het is dus eigenlijk waar dat kinderen zich schamen om het aan hun ouders of leraar te vertellen. De scenes met die neger in de trein vond ik echt hartverwarmend. Zo zie je toch dat een kind van heel wat dingen steun krijgt. Zonder dat die mensen het weten en toch al aan zo'n iemand kunnen zien dat er iets aan de hand is, althans zo vatte ik het op. Wat ook een oei moment geeft is: dat die pesters zelf zeggen dat pesten een schande is. Om hunzelf eruit te redden.

Ook Jaap Spijkers en De Brouw speelde goed mee als de ouders. En het mooiste was toch dat er wel nog 1 vriendje voor Merel klaar stond uiteindelijk.

Zeer aandoenlijke en boeiende film. Je kan al zien dat pesten een schokkend onderwerp is.

4,0*

Film die voort kabbelt en eigenlijk niet 'echt' een einde heeft. Het is meer een boeiend fragment uit het leven van een meisje van twaalf. Hij had makkelijk een uur langer kunnen duren, of een paar jaar eerder of later kunnen afspelen. De film zat mooi in elkaar. Het was grappig om te zien dat het zich op mijn school en in de omgeving afspeelde waar ik vaak kom.

Het jammere vond ik het 'happy end'. Dat heeft de film voor mij toch echt een stuk omlaag gehaald wat cijfer betreft.
Vond het acteerwerk wel erg goed, het was een fijne, beetje lichte, Nederlandse film met wel een goede boodschap.

Goeie film, met een goed verhaal wat zich vaak af speelt in de echte wereld.Jammer van de korte scène’s. 3,0*

laat ik voorop stellen dat dit een zeer aangrijpend onderwerp is en absoluut verschrikkelijk dat het nog gebeurd.. Maar als je dan op zo'n manier een film wil maken over dit onderwerp kan je het na mijn mening beter laten. Ik vond de film echt niet goed en vervelend.. De scene's waren veel te kort en vaan gewoon afgekapt.. Waardoor ik haast geen enkel medeleven kon krijgen. Acteerwerk was van bijna iedereen in de film ronduit belabbert.. Vooral de scene's met de zwarte man waren zo nep. Camera werk vond ik ook zeer slecht.

Kortom bluebird krijgt op alle fronten van mij een onvoldoende

Voorspelbare voorlichting.

Bluebird steekt niet uit boven de lange rij voorlichting- en Maatschappijleer-filmpjes. Toch zal deze film niet snel het klaslokaal halen omdat menig leraar de uiteindelijke boodschap vast niet zal willen uitdragen. Al kan men zich afvragen of dit überhaupt een boodschap was of een gemakkelijke uitdraaier.

Niet slecht en best aardig geacteerd, doch een beetje in dezelfde vijver piesend als het Belgische 'Ben X'. Helaas is het ondanks het degelijke filmwerk, m.u.v een zeer lichte dosis ontroering, vooral saaiheid en een voorspelbaar script wat de boventoon voert. Deze laatstgenoemde film is zowel inhoudelijk als cinematografisch gezien een stuk beter en interessanter.

Doorsnee.

Mooi drama dat met weinig tekst toch een doeltreffende boodschap meegeeft.

En een sterke rol van de 13 jarige Elske Rotteveel.

Ik ken kinderen die al veel erger gepest zijn,alles is ook heel voorspelbaar,het is een prima filmpje voor op school maar niet meteen om zelf te kopen en s'avonds in je luie zetel te bekijken.Ook was de film nogal een warboel,welmooie boodschap in de film

Erger gepest levert natuurlijk niet perse een betere film op, integendeel zou ik zelfs zeggen.

Geweldige film. Goed verhaal, redelijk geacteerd en overtuigend in het brengen van de boodschap!

4,5*

Sorry, 4*.

Vlak voor deze film had ik gekeken naar 32A. Die film noemde ik een opgroeidrama. Deze film echter overstijgt het niveau van de opgroeifilm zo ruimschoots, dat ik hem zo niet meer wil noemen. Ook al gaat het over een 12 jarig meisje dat gepest wordt op school. Het verhaal zit prima in elkaar, maar de film drijft toch vooral op het acteertalent van Elske Rotteveel. Die is vooral super in het acteren zonder te spreken. Ook al zegt ze niets, je weet precies wat ze voelt. Al heeft de regie en de muziekkeuze daar natuurlijk ook een flinke invloed op. Ik heb de film al een aantal keer gezien, maar hij wordt als maar mooier. Ook de manier waarop ze met haar gehandicapte broertje omging. Het leek wel of ze echt van hem hield. Superfilm !!!

Goed in elkaar gezet drama en prima geacteerd, al is de film wel wat voorspelbaar.

Blijft één van de mooiste Nederlandse films. Komt erg door de naturelle cameravoering, die de emoties van Merel prachtig ondersteund. Ondertussen de derde of vierde keer dat ik hem zag, en nog steeds raak ik ontroerd..

Mooie film, toch wel van genoten.

Matige film. Goed geacteerd, maar het plot had veel en veel beter uitgewerkt kunnen worden. Er was vrijwel geen drama, en relatief te weinig emotie om in dit genre thuis te horen.

Het is gewoon een middelmatige kinderfilm, niks meer, niks minder. Jammer, want er had veel meer in gezeten en uitgehaald kunnen worden.

Een pareltje tussen de Nederlandse meuk die ieder jaar het witte doek passeert.

Prachtige, beheerste, maar erg doeltreffende regie. Elske Rotteveel speelt hier echt fantastisch.

Mooie film.

Deze werd uitgezonden op kindertelevisie en dat is logisch, maar ik ken weinig kinderfilms die zo veel geduld hebben als deze. De langzame opbouw en de soms bijna terloopse behandeling van veel scènes (zelfs de hardste pestscène wordt van een grote afstand gefilmd) doen vaak meer denken aan een arthousefilm. De verhaallijn volgt een bekend stramien voor pestfilms, maar Bluebird onderscheidt zich door zijn ingetogen aanpak en zijn realisme. Het is misschien wel de meest geloofwaardige film die ik zag over het onderwerp, simpelweg doordat het pesten zo rustig opgebouwd wordt en de impact ervan pas na een lange tijd echt duidelijk aan de oppervlakte komt. Gewoonlijk is het geen compliment om te zeggen dat de regie onopvallend is, maar hier wel, zelfs al zit er een adembenemend shot in richting het einde, als Merel aan die duikplank hangt.

Voor lange tijd worden er geen misstappen gemaakt. Persoonlijk had van mij er niet zo'n gehandicapt broertje ingemoeten, zulke elementen zijn toch vaak wat typisch voor zo'n verhaal en de film heeft het niet nodig om Merel als bijzonder zorgzaam te tonen. Ik was ook bang dat het uit zou draaien op Merel die haar woede af zou reageren op haar broertje. Dat gebeurt ook wel, maar subtiel, zonder de band met haar familie te verstoren. Dat is geloofwaardiger dan dat als breukscène te gebruiken. Sowieso zijn alle scènes waarin Merels woede tot uiting komen vrij subtiel en dat mag ik wel. Ook was ik bang voor een zelfmoordpoging aan het einde, zeker toen al vroeg in de film het suïcidale nummer Otherside van The Red Hot Chili Peppers te horen was, maar gelukkig gaat het niet zo ver.

De enige serieuze misstap komt helemaal aan het einde en eerlijk gezegd haalt het best wat van mijn waardering af. Na zo'n hele opbouw waarin we Merel langzaam maar zeker zien afglijden past het niet om alles ineens weer zomaar goed te laten zijn, alleen maar omdat de pestkoppen eindelijk te grazen genomen zijn en Merel een medestander heeft gevonden. Dit soort momenten zijn belangrijk om Merel er bovenop te krijgen, maar dat heeft minstens net zoveel tijd nodig als dat er ging zitten in de aftakeling. Maar dan ineens begint ze rennen. We houden en lange close-up met glimlach aan, rockmuziek hard en Merel zorgt weer met volle plezier voor haar broertje te zorgen. Misschien flauw om over zoiets zo hard te vallen, maar ik vond het enorme afbreuk doen aan de subtiliteit van het voorafgaande.

Het valt me op dat Nederlandse (evenals Scandinavische) films vaak serieuze problematiek niet uit de weg gaan, waardoor het soms haast geen films voor de jeugd meer lijken. Dat vind ik bewonderenswaardig, zeker omdat het vaak met veel realisme gepaard gaat, maar uiteindelijk merk je dan wel vaker dat de makers zich in bochten moeten wringen om nog tot een happy end te komen (waarvan ik overigens wel begrijp dat ze die willen hebben; om kinderen nou met een pessimistisch wereldbeeld achter te laten is ook weer zoiets, dat kan later nog wel). Vaak werken de eindes dan ook niet. Ik zag deze film direct aansluitend op The Magnificent Ambersons, die berucht is om het feit dat de studio tegen de wensen van de regisseur in een ander einde aan de film gaf. Dat waren twee geforceerde achter elkaar voor mij. Een beter compliment is dat Bluebird me nauwelijks minder wist te grijpen dan dat erkende meesterwerk.
3,5*

Hoeveel pestkoppen heb je inmiddels aangepakt tijdens het patrouilleren?

Om precies te zijn uh, ff denken hoor.

Volgens mij ongeveer een stuk of nul, ja tjeetje, die kinderen op de lagere school hier zijn toch eigenlijk best wel groot.

Sterker nog, sinds ik daar heb gepatrouilleerd word ik stelselmatig lastig gevallen door een tweede groeper die mij oersterk lijkt, dus ik houd mezelf maar een beetje op de achtergrond.

Het is voor mijn vrouw nog vermoeiender want telkens als ik een geluid hoor moet zij eropaf.

Goed antwoord hehe