Wasurenai to Chikatta Boku ga Ita (2015)

Noem me een cynicus maar het allermooiste hier aan vond ik dat ze elkaar op het eind eens niet kregen. Ik zat al de hele tijd het behang van de muren te bidden dat de makers het niet in hun hoofd zouden halen en schijnbaar heeft iemand toch geluisterd en het snel aangepast want een degelijke wending had zomaar de hele tragiek van het verhaal naar de andere wereld geholpen en het tot een van de zoveelste commerciële romcoms gemaakt. Op deze manier bezorgde die schreeuw me mijn tijdelijk door SSRI's verdoofde lichaam toch een gezonde dosis kippenvel. Niet dat we hier nu over de meest originele film van de afgelopen vijf jaar hebben maar ik vond het verfrissend om het verhaal dat ik eigenlijk enkel ken uit verwarrende donkere trillers eens wat luchtiger behandeld te zien worden. Heerlijk onbezorgd vermaak, zoals het hoort dus. En dat is alleen maar fijner als je verwachtingen echt nul zijn. Die Azusa is trouwens cute zeg, grappig hoe ze bij haar introductie niet eens op een Japanse leek, erg wijde ogen, onvergelijkbaar met de lachende variant op de poster. Echt iemand wiens lach je blij maakt en treurige blik medelij opwekt. Ideale uitstraling voor een film als deze, meer hoef je niet te kunnen, al komt lang niet iedereen er mee weg. Zal wel aan mijn ongezonde zwak liggen.

Een schrijnend sprookje over een meisje, dat binnen de kortste keren door iedereen vergeten wordt, zelfs door haar klasgenoten en haar vader. Een met raadsels omgegeven film omdat de regisseur weigert om ook maar een tipje van de sluier op te lichten. Wellicht is het feit, dat het meisje niet over elektronische hulpmiddelen beschikt, bedoeld als een hint dat mensen, die geen moderne communicatiemiddelen gebruiken, in onze jachtige en o zo vluchtige samenleving heel snel vergeten worden.
Hoe dat ook zij, regisseur Horie heeft over dit thema een emotioneel beladen film gemaakt met een pakkende rol van Akari Hayami als het gekwelde meisje. Apart, boeiend, maar vooral tragisch.