Ich Will Doch Nur, Daß Ihr Mich Liebt (1976)

Verkrijgbaar via amazon

Een fascinerend, veelzeggend, deprimerend, niets ontziend melodrama over een plichtsgetrouwe, behulpzame, naïeve, breekbare en ongelukkige metselaar die keihard werkte, opgroeide in een liefdeloos (in het bijzonder de moeder) Beiers gezin en niet in staat was om zijn gezin te onderhouden. Een verhaal over "gezien" en gerespecteerd willen worden met uitstekend camerawerk.

De film is gebaseerd op het boek “Lebenslänglich-Protokolle aus der Haft”, waarin de schrijvers een interview met een gevangene optekenen. Een boek over het conflict tussen de verlangens van het individu en de beperkende maatschappelijke wetmatigheden waaraan hij zich moet conformeren. Een botsing die vervelende gevolgen voor het betrokken individu heeft. Koren op de molen van Rainer Werner Fassbinder die deze conflictueuze thematiek steeds maar weer in zijn films laat terugkeren.

Het verhaal handelt over ene Peter die met de regels die hij van huis uit heeft meegekregen moeite heeft om zijn verlangen naar succes en rijkdom in goede banen te leiden. De film vertelt het verhaal vanuit Peter’s perspectief, gebruikt daarvoor de interviewsessie en laat Peter zijn verhaal in flashbacks vertellen. Een kille film is geboren.

Ik heb niet veel ervaring met Rainer Werner Fassbinder, maar houterig acteerwerk en dito dialogen zijn mij niet onbekend. In deze film floreren beide volop. Bij mij wekte dat een onrust op die zich vertaalde in concentratieverlies. Ik werd ook een beetje moe van het kunstzinnige camerawerk. Dat voortdurende geflirt met spiegels, waarmee het effect van een splitscreen wordt bereikt. Een effect dat herhaaldelijk wordt gebruikt. Op die manier ziet de kijker twee personages die zich in twee kamers bevinden of tegenover elkaar staan toch gewoon in één kader met elkaar interacteren. Het kwam op mij veel te gekunsteld over.

In combinatie met de benauwdheid van de settings (kleine ruimtes) werkt dit effect extra beklemmend. En dat bedoel ik in storende zin. De metaforische zin der beklemming ontging mij overigens niet, maar aan één doeltreffende kunstzinnige vingerwijzing heb ik wel genoeg. Ik houd gewoon meer van cuts, denk ik.

Het verhaal en de thematiek zijn trouwens best interessant. De langgerektheid van het verhaal, de povere acteerprestaties, de emotieloze atmosfeer en de visuele saaiheid maken dat de interesse na een tijdje afneemt. Nee, voor Fassbinder loop ik nog steeds niet warm.