Quo Vadis? (1913)

Dit is voor zover ik kan vinden de eerste lange film die gemaakt is (negen spoelen). Hiervoor duurden films max. 24 minuten (twee spoelen).

De film was een gigantisch succes en ging de hele wereld over, voor zover de bioscopen uitgerust waren om zo'n lange film te draaien dan .

Ik las ook nog ergens over deze film dat het tot het genre 'peplum' hoort. Daar had ik nog nooit van gehoord. Maar het dankt zijn naam aan het antieke gewaad dat terug te vinden was in spektakelfilms met de oudheid als decor en mythologie en geschiedenis als belangrijkste inspiratiebron. Net als Ben-Hur enzo dus.

Het lijkt me nogal een klassieker.

Okee, Gorro wees me op een oudere lange film: The Story of the Kelly Gang (imdb) uit 1906. Hij duurt 65 - 70 minuten, er zijn alleen nog fragmenten over. Ook een succes, heeft negen jaar in Australië gedraaid.

Ik zal hem toevoegen.

"Contemporary accounts reported that in a scene in an arena where lions were eating "Christians" (actually dummies stuffed with raw meat to entice the lions to eat them), one of the lions suddenly turned and pounced into a crowd of nearby extras. It grabbed one man and dragged him back to where the other lions were feasting on the "bodies". By the time the lion's trainer grabbed a rifle and shot the animal, it had already killed and began to eat the unlucky extra. Although the incident was caught on film, there was a question as to whether it was actually used in the movie itself; the producers said it wasn't, some of the actors who later saw the completed film said it was. Since no copy of it is known to exist at present, there is no way to know."

Aldus IMDb.

Zo,dat was dus de eerste full-feature sandal and sword epic uit de filmgeschiedenis.Wat meteen opvalt:deze 1ste FFSASE uit de filmgeschiedenis hanteert reeds de beeldtaal zoals die nu nog usance is in films als e.g. Agora(2010).Teruggaande feitelijk op de neo-klassieke schilderkunst van de 19-eeuw.Ook de thematiek:gristenen v heidenen,meesters v slaven,slechte keizers,gladiatoren:alle motieven en clichés zijn reeds aanwezig.

Techisch gesproken is het natuurlijk andere koek:geen bewegende camera,geen montage,geen close-ups etc.De tussentexten doen niet meer dan wat je in beeld ziet nog eens woordelijk te herhalen.Trouwens,het verhaal zal de meesten reeds bekend zijn uit de verfilming uit 1953,en de kijkertjes toen uit het boek.

Mede daardoor,en omdat de regisseur zo slim was totaal verschillend uitziende acteurs te casten,is het verhaal na de eerste ontwennigheid goed te volgen.

Grappig genoeg kun je meteen zien dat deze stomme film wel degelijk Italiaans is door de groteske gebaren van de acteurs,die blijkbaar zijn begonnen in de operawereld.

De sets zijn lang niet zo spectaculair als in Cabiria,maar de sequenties in de arena zien er aardig uit en moeten aardig wat hebben gekost.Wat dat mensenvreterijverhaal betreft:ik meende te kunnen zien dat de leeuwinnen toch even de set moeten hebben gedeeld met enkele figuranten...al zal het verder wel een urban legend zijn.

Special effects zijn praktisch afwezig,op een spooky Jezus na.

Bestaat de volledige print nog?

Ik heb deze film in de bioscoop (Cinematek Brussel) gezien in een versie van 122 minuten. Ik weet niet of dit de volledige versie was maar de film is dus in ieder geval nog vrij compleet. Op you tube zwerft een versie rond van ongeveer 100 minuten.

Filmklassieker 'Quo Vadis?' weer te zien in EYE | Filmtotaal filmnieuws

Best interessant om een film van ruim 100 jaar oud te zien lijkt me.

Meer dan 100 jaar na dato valt het wellicht niet mee te begrijpen hoe groot de impact van deze film was op het het Amerikaanse publiek en de filmindustrie. Hoewel DW Griffith al wat experimenteerde met massascènes kon hij in 1912 alleen maar dromen van een grootse, verzorgde productie als dit. De vaak imposante sets kunnen natuurlijk niet tippen aan die in Intolerance (dat 5 jaar later op het witte doek verscheen), laat staan in de grootste bijbeldrama's die Cecil B DeMille in de jaren '20 op het scherm zou toveren, maar het waren de Italianen die het bijbelse epos uitvonden. Natuurlijk, het acteerwerk is vaak bijzonder overdreven en van dramatisch gebruik van close-ups is helemaal geen sprake. In de gerestaureerde versie maken de tussentitels bovendien van tevoren al duidelijk wat we gaan zien. Maar Gustavo Serena geeft een opvallend genuanceerde vertolking als Petronius en de massascènes in de finale zijn goed geregisseerd. Let ook op de knappe beeldcompositie in de slotscènes, die zijn werkelijk voorbeeldig. Een historisch relikwie dat uiteraard hopeloos is verouderd, maar films als deze leverden een belangrijke bijdrage aan de explosieve groei van cinema als kunstvorm die zich enkele jaren later zou ontpoppen.