Stupéfiants (1932)

Er bestaan er 2 van : films die Kurt Gerron maakte over drawgs...of eigenlijk 1 maar dan in 2 versies : deze Franstalig, de ander Duitsch en getiteld Der Weisse Dämon met Hans Albers en wederom Lorre. Die is schijnbaar lost, gelukkig is de Franstalige versie er nog wel , ook de enige die hier is toegevoegd.

Het betreft hier een curiosum in dier voege dat je geen film uit 32 verwacht over junkies, uiteindelijk blijkt het dat ook niet te zijn en al snel raken we hier verzeild in typisch jaren 30 misdaad meets melodrama genreterrein, niet geheel bevredigend wat dat betreft. Al moeten we toegeven dat de film niet liegt : we beginnen immers met de introductie van de Held- in deze versie de vlakke Murat- die een kindeke redt van verdrinking . We weten dan al wat deze prent niet is : een noir/ pre noir, iets waar ik zelf natuurlijk op hoopte. Niet in het minst vanwege fotograaf Hoffman van Fritz Lang ( Mabuse vooral in deze context ) en Murnau faam.

Zodat het uiteindelijk vooral een 1 dimensionaal melodrama met misdaadintrige blijkt te zijn, pulp fiction dus met Murat als superheld die de booswichten eens even mores gaat leren. En dat om zijn morfineverslaafde , blonde zus Parola- een toneelsterretje- te bevrijden uit de harige klauwen van pushende onverlaten. Die bad guys vormen een bont stelletje, met als opvallendste verschijning natuurlijk Peter Lorre, kaalgeschoren en wel ! Deze schobbejak met Hollands paspoort staat in combine met Parola's Russische impresario, en een gedegenereerde aristocraat vertolkt door Karl. We weten dan nog niet wie de chef van de bende is, maar de tamelijk absurde finale leert ons iets wat wij in het begin reeds konden vermoeden. Zoals te verwachten viel : de held leert tijdens zijn strijd de liefde kennen, en wel via de blonde Dora/ Rolland, vriendin en collega van zijn zus.

De setting is in de Franse versie net als in de Duitse grotendeels Hamburg, waar we - hoera havenkant in de mist cinemabuffs- even worden vergast op een sequentie aan de havenkant in het rosse kwartier waar het idd. erg mistig is, duidelijk proto poëtisch realisme maar daar blijft het bij, en eerder beinvloed door Sternberg waarschijnlijk ( Gerron speelde immers ook in Der blaue Engel...). Meest echter een studioproductie, tot we in het laatste kwartier plots in Lissabon verzeild zijn geraakt ! Neen, niet nagebouwd of vervangen maar echt. Verwacht je niet in een film uit het studiotijdperk en de jaren 30, zo ver van de thuisbasis.

Helaas bleek het budget toch niet zo groot te zijn, anders kan ik niet verklaren waarom de film in dat laatste kwartier in feite fragmenteert en we naar een soort slapstickachtige ( qua tempo en associatieve montage ) finale zitten te kijken die vraagt om een wel erg grote suspension of disbelief. De speelduur is slechts een zeer bescheiden 75 minuten, we vermoeden dan ook dat de film nooit voltooid is naar wens van de regisseur.

Goed, wat rest is een product dat zijn- wie weet ten onrechte gewekte- verwachtingen niet echt inlost, al is het zeker in het begin nog wel in orde om uiteindelijk vanwege een wat belachelijke finale tamelijk te mislukken.

Nu vooral voer voor Lorrefans - en ja hij spreekt hier zelf Frans- , niet voor mensen die hier verwachten een drugsploitationfilm avant la lettre aan te treffen. Maar het mooie aan drugs is de handel in drugs, zou Warhol gezegd kunnen hebben.

Kan worden bekeken dankzij de Franse DVD met Lorre prominent op de hoes , die als extra een vergeten vintage exploitationfilm bevat : road to ruin van Norton S. Parker ( hier niet toegevoegd ) . Kan uiteraard worden gedownload met fansubs.