Carosello Napoletano (1954)

Ik wil even vooropstellen dat ik DOL ben op ballet en musicals.Logisch,want ik ben natuurlijk een ontzettende homo.Alleen had ik met dit zang en dans totaalkunstwerk in technicolor wat problemen.

Het zit zo:de film heeft zich vermomd als musical voor de gewone werkman,maar is in feite een progressieve art house productie voor intellectuelen.Op het gebied van anti-narratie en het opheffen van de 4de muur is deze Resnais of Godard ver vooruit.Het lijkt wel te gaan over een arme speelman(die uiteraard EspositO heet) maar deze verhaalllijn wordt continu opgeheven.Bovendien wordt er een serieus beroep gedaan op onze kennis vd Napolitaanse - en filmgeschiedenis met talloze referenties die we maar moeten herkennen.

In ieder geval zat er een aardige sequentie in die verfrissend was in zijn politieke incorrectheid: over een grietje dat zowat wordt gegangbangd door een stel hitsige negers,gevolgd door een Pulcinella sequentie die werd uitgevoerd door dezelfde befaamde Massine die ook de choreografie voor de red shoes verzorgde en alle danspasjes voor deze film(als homo weet je zulke dingen).

Naast nog tig andere min of meer onbegrijpelijke tableaux zien wij Loren als beginnende artieste in een nog vrij mainstream mini melodrama over een Verloren Liefde.Blijkbaar was ze nog niet zo bekend dat ze de hele film om haar heen durfden bouwen.

Uiterard veel muziek, voornamelijk bestaande uit (bewerkingen van) evergreens als -weinig verrassend-o sole mio en Santa Lucia.Gezongen door niemand minder dan Gigli,en gedubd door de acteurs.

Wat de technicolor betreft:die maakte een onnatuurlijker indruk dan in bv. P&P films,maar dat draagt slechts bij aan de artiness,zullen we maar zeggen.