The Centerfold Girls (1974)

Leuk.

Dit trashy thrillertje op leeftijd bleek onverwachts best vermakelijk en sfeervol. Plot is zoals verwacht niet zo bijzonder, heeft me echter geen moment verveeld. Af en toe werd het zelfs nog best spannend, met Andrew Pine in een overtuigende rol van creepy stalker. Voor de rest hoef je van het acteerwerk uiteraard niet veel te verwachten. 6.5/10*

Kwam er zojuist achter dat dit een vroege Troma is, één van hun eerste releases zelfs! (Troma is ook in 1974 gestart). Dacht, ff vermelden hier.

Door weinig mensen gezien. Een thriller over een seriemoordenaar die vindt dat vrouwen die naakt in de playboy of gelijkaardig magazine verschijnen zondig zijn en daarop staat de doodstraf. Hij stalkt ze telefonisch en gaat het rijtje van playmates af. Film bestaat uit 3 delen waarin telkens het toekomstige slachtoffer wordt geëintroduceerd en wat dingen beleeft met als einde de confrontatie met de moordenaar. zo goed als geen achtergrond van de moordenaar en de dames hebben soms meer last van andere mensen dan van de moordenaar. Zo wordt het eerste model (die als beroep verpleegster heeft) last van een groepje hippies. En het derde model wordt dronken gevoerd door een stel matrozen. De moorden zijn niet meteen om naar huis te schrijven, steeds weer met dat mes en vooral met wegdraaiende camera. De vrouwen gaan regelmatig naakt hetgeen eigenlijk de hoogtepunten vormen van de film.

Independent pareltje onder regie van John Peyser. Behalve enkele uitstapjes in de cinema heeft hij vooral carrière gemaakt in de televisiewereld met het regisseren van allerlei shows en series, en niet van de minste. Hij wist dus hoe je iets in beeld moet brengen en dat blijkt ook uit dit werkje dat in tegenstelling tot enkele sleazy tijdgenoten uitblinkt op vlak van regie en fotografie. Ook is er aandacht voor sfeervolle settings en aankleding. In het geval van de dames is er aandacht voor uitkleding waardoor de titel zijn belofte waarmaakt. Naar opbouw toe voelt het aan als een anthology film wat in die tijd een zekere populariteit genoot. We hebben dan te maken met 3 aparte verhaaltjes waarin telkens een mooie bij momenten schaars geklede dame de hoofdrol speelt. Het eerste deel voelt aan als een post-hippie post-Manson Last House on the Left gebeuren. Het tweede deel heeft iets van een giallo op een verlaten eiland. Het laatste deel culmineert in een epische final girl ontknoping waarmee het vooruitblikt op de typische latere slashers.


De sfeer in het algemeen is er eentje van misogynie en misantropie. De vrouwen zijn slachtoffers en behalve de slachtoffers zelf zijn er weinig of geen sympathieke personages te bekennen. Andrew Prine doet het prima als psychopaat.

De muziek is een combinatie van library music en speciaal voor de gelegenheid gecomponeerde stukken. Bij momenten is het meer mellow dan spannend dus op dat vlak had men er nog meer kunnen uithalen. Maar toch is dit om alle bovenvernoemde redenen een gedenkwaardig sfeervol stukje horror/schlock geworden. Binnen het oeuvre van John Peyser een unicum en eigenlijk is dat best jammer want dit toont potentieel binnen het genre.