Five Bloody Graves (1969)

De poster van de film belooft "de meest sadistische en sensuele slachting die het Westen ooit heeft gezien". Wat je als kijker krijgt, is een B-Western-productie met een beetje nepbloed en heel weinig 'sensueel' Zeker, er zijn een paar schotwonden en pijlen die het lichaam binnendringen, het start met een bedscène maar tenzij er ooit scènes werden uitgeknipt...is het op elk vlak nogal tam.

Verder is de film het verschrikkelijke standaard; een cowboy Ben Thompson (Robert Dix de schrijver van het plot) en een indiaan Yaqui-chef Setago die voorbestemd zijn om elkaar te ontmoeten. Verteld door ene verteller Mr. Death. (vermoedelijk later toegevoegd omdat de film kloppend te maken) Deze cowboy zoekt wraak omdat zijn vrouw werd gedood (op haar trouwdag nog wel, om het nog een stukje erger te maken) op een blanke indiaan met een bruin geschminkt gezicht, die als taak had op een paard op een heuvel te zitten en moeilijk te kijken.

Overal waar deze indiaan komt, vermoordt hij alle willekeurige blanken. Overigens, overal waar de cowboy komt, sterft ook iedereen. Waarom heet dit nog Five Bloody Graves? Tja deze film is nergens echt geweldig. Na wat gedoe met een Indianen-meisje (deze bruin geschminkt vrouw probeert niet eens te acteren) die is achtergelaten voor de mieren en de brandende zon en twee wapensmokkelaars, kom dan eindelijk de koets in beeld.

Echter gebeurt er dan ook niet heel veel bijzonders; een ​​ensemble van stereotiepe personages laten men kletsen, wat meer een excuus was als opvulling voor pijl en schietgevechten, ach zo komen ze aan een acceptabele speelduur. Misschien dat de Duitse nasynchronisatie het slechter maakte maar in de jaren dat de spaghettiwesterns-genre op zijn hoogtepunt was, tja was dit gewoonweg inferieur!