La Vie de Famille (1985)

Ontzettend vervelende film van Jacques Doillon over een ontzettend irritante, arrogante en zelfgenoegzame vader die niet met zijn dochter en stiefdochter overweg kan, en zij ook niet met hem. Met z'n vriendin kan hij trouwens ook niet overweg. Ja, ja, zo maakten ze dertig jaar geleden films in Frankrijk. Films waarin oeverloos veel geluld werd (de 'Franse ziekte') en waarin aan beeld en locaties nauwelijks aandacht werd besteed. En aan het eind waren de personages nog net zo ver als in het begin. Wat ook gold voor de kijker.

Verdenk de film ervan sterk autobiografisch te zijn, want de regisseur leek destijds opvallend veel op Sami Frey, die de hoofdpersoon speelt en een Cesar verdient voor het onthouden van al die stompzinnige dialogen. Het enige memorabele is een kort optreden van Juliette Binoche in een van haar eerste rollen. Ze komt echter niet echt op haar voordeligst uit. En dan is er die mooie 504 cabriolet waar ze in rijden, maar dat zal wel niemand wat kunnen schelen.

En nu ben ik toch echt benieuwd waar houbi, Ko Kret en Alittleromance hun hoge waardering op baseerden.

Fransman . “La vie de famille “. Ik ga mij aan een éénmalige poging wagen, want deze reactie nam al een dagje tobben in beslag! Wat kan ik mij nog herinneren?
Het is al sinds de zomermaanden in 2015 geleden dat de Jacques Doillon retrospectieve werd vertoond in Brussel. Achteraf kan ik stellen dat de films die ik toen zag, steeds hetzelfde thema behandelden: “verstoorde- of gebroken relaties”. Tevens erg opvallend in alle films waren de uitgebreide dialogen. (je citaat: Franse ziekte) Mij kon het echter bekoren. Al blijft er wel een vreemdsoortig nasmaakje opborrelen: het lijkt wel een obsessie voor Doillon om al zijn films vol te proppen met oftewel discussies en gepraat, of met vreemd aanvoelende monologen. (je citaat ‘oeverloos gelul’: kan ik ergens begrijpen!). Het zal je misschien verwonderen, maar ik ben er rotsvast van overtuigd dat alle filmlocaties door Doillon op voorhand zorgvuldig worden uitgekozen. Bron: het werd vermeld tijdens de retrospectieve op een Q&A over belichting en beeldcadrages. (je citaat: gebrek aan aandacht ivm beeld en locaties)
Indien die kenmerkende Doillon-filmstijl je filmbeleving zodanig dreigt te verstoren of zelfs te verpesten, dan is een lage quotering uiteraard correct en terecht.
Zelf zal ik ook nooit een grote liefhebber worden van deze regisseur en zijn films, maar in Doillon’s oeuvre zijn er vier films uit de periode 1980-1990 die ik erg weet te appreciëren: La fille prodigue, La pirate, La puritaine en La vie de famille.
Mijn quotering: drie sterren (3*)
Het is pas bij het zien van ‘La fille prodigue’ uit 1981 dat er bij mij een eerste vonk oversloeg. Het verhaal is vergelijkbaar met ‘Vie de famille’ maar heeft een incestueuze insteek. Toch gaat mijn voorkeur naar Vie de famille dankzij een subliem acterende Mara Goyet die op 12-jarige leeftijd schitterend weerwerk biedt tegen de ervaren Sami Frey, die ik in tegenstelling tot je kritieken hier wel een erg sterke rol vindt neerzetten. Bij momenten leken het wel echt vader en dochter. Kindactrice Mara had geen familiale banden met Sami Frey maar was de dochter van Jean-François Goyet. Als Mara’s vader was hij Doillon’s vaste medewerker bij het schrijven vd scenario's

Autobiografisch? Dat wist ik niet, al zou het best kunnen… Doillon was in de jaren ’80 de vaste partner van Jane Birkin.

Misschien. Neen en ja.
Het ligt er aan hoe je als kijker de eindbeelden interpreteert tov wat er vooraf ging.
Daarom blijf ik het ook een goed (3*) verfilmd “Coming of Age” verhaal vinden.
Gedurende het gehele filmverloop stel je in feite vast dat “hoe hard de verschillende generaties ook hun best doen”… toch vinden ze geen van allen een oplossing om tot een vertrouwelijke manier van communicatie of wederzijds begrip te komen.
Tot hier klopt je stelling dat de personages nog net zo ver stonden als bij aanvang.
Maar op het einde van de film slaat plots alles om.
Door middel van zelfgemaakte videoberichten onderling uit te wisselen ontstaat er eindelijk een oplossing om in alle vertrouwelijkheid (of wederzijds begrip) met elkaar te communiceren over de zaken die hun echt dwars zitten.
Hier beleven de personages een 180° ommekeer. Zelfs de oude barrières zijn verdwenen.
Of het geldt voor alle kijkers… ?
Om mij 2,5 jaar later -als veelkijker- deze film nog in detail te herinneren, dat lukt me niet meer. Enkel met grote moeite slaag ik er nog in om een aantal belangrijke fragmenten voor de geest te halen. Waarbij ik me dan weer de vraag stel: “Komt het fragment wel uit deze film?”
Het wordt vaag en mistig in mijn hoofd.
Tja, ouder worden… het doet vreemde dingen met een mens

houbi. Dank voor je uitvoerige antwoord. En vooral voor het feit dat je zo diep in je herinnering bent afgedaald om deze film terug in de herinnering te brengen. Dat is deze film wat mij betreft niet waard, maar dat terzijde. Vooropgesteld, ik ben geen Jacques Doillon-hater. Ik heb meer films van hem gezien dan ik hier op MM heb beoordeeld. Kennelijk schijn ik vooral moeite te hebben met z'n vroege(re) werk, dat natuurlijk ook in de tijd gezien moet worden en tegen het licht van Franse filmconventies uit die jaren, want hij is zeker niet de enige 'kletskous'.

Ten bewijze: zijn film 'Mes Séances de Lutte' heb ik met vijf sterren beloond (jij kwam niet verder dan 2,5) en dat doe ik niet snel. 'Trop (peu) d’amour' (1998) kon ik deels wel waarderen. En 'La tête la première' kan ik je zeker aanbevelen (niet op MM, jammer). (Ga ik misschien toevoegen). Hierin laat hij ook het beeld, de intrige en de personages het werk doen en blijft er wat te raden over. Zeker gaan kijken.

Terugkomend op 'La Vie de Famille'. Ik had niet het idee dat die videoopnamen zozeer als een catharsis werkten. Wat m.i. het (relatieve) verschil maakte, was dat ze eindelijk samen iets deden in plaats van praatten. Ze kunnen dus samen eindelijk eens over iets anders praten, dan over hun 'relatie'. Je ziet dat het meisje daardoor opleeft. Het is trouwens ook wel erg iets van die tijd hoor, dat gedoe over relaties. Was trouwens ook vaker een 'probleem' van volwassenen dan voor kinderen.

Dat Doillon iets had met Birkin was een beetje uit m'n geheugen geglipt. Ook een soort kindvrouwtje, toch?

Ga nu beginnen aan 'La drôlesse' (1979). Ze ziet ik ben een volhouder. Wens me sterkte...

houbi. Sorry, ik maakte een vergissing. 'La tête la première' is niet gemaakt door Jacques Doillon, maar door Amélie van Elmbt, zijn co-director bij 'Mes Séances de Lutte'. In haar film speelde Doillon de rol van de schrijver. Toch gaan kijken!