The Fifth Floor (1978)

Altijd leuk om oude films tegen te komen waar nog geen bericht / mening bij geplaatst is en je dus de eer hebt om dat te doen. Dat zou ook niet het geval zijn geweest, als ik niet laatst de Kerst / Horror film "You Better Watch Out (1980)" had gezien waar Dianne Hull in meespeelde. Ze had weliswaar maar een zeer kleine rol, maar toch wist ze indruk te maken op mij, waardoor ik uiteindelijk op deze Thriller film uitkwam, welke een soort van "One Flew over the Cuckoo's Nest (1975)" film is. Het is een vrij onbekende film, maar niet qua cast, want zo heeft Robert Englund (oftewel Fred Krueger uit de "A Nightmare on Elm Street" reeks) een rolletje als patiënt Benny en verder zien we ook Bo Hopkins in één van de hoofdrollen (als smeerlap Carl).

In dit verhaal draait het om de studente Kelly McIntyre (Dianne Hull), die in een discotheek (waar ze ook werkt) na een drankje flauwvalt op de dansvloer en daar een soort van epileptische aanval krijgt. Ze wordt naar het ziekenhuis gebracht, waar men denkt dat het misschien om een zelfmoordpoging gaat, omdat haar vriendje Ronnie Denton (John David Carson) hun relatie heeft uitgemaakt. Ze wordt daarom ter observatie naar de 5e verdieping gebracht, waar een psychiatrische afdeling is en waar ze in eerste instantie voor maximaal 72 uur wordt geobserveerd. Daar probeert ze duidelijk te maken dat haar opname een verkeerde beslissing is, maar niemand gelooft haar en ook krijgt ze te maken met verzorger Carl (Bo Hopkins), die vrouwen misbruikt en een oogje heeft op Kelly, waardoor het de vraag is of Kelly ooit nog de psychiatrische afdeling zal verlaten.

Tijdens de opening wordt aangegeven dat het verhaal gebaseerd is op een ware gebeurtenis. Maar toch is "The Fifth Floor" een beetje een mysterie, want gaat het hier nu namelijk om een "Thriller" of een "Drama" of misschien toch een onbedoelde "komedie" ? Het verhaal van een studente / disco-serveerster die ten onrechte wordt gebracht naar een psychiatrische afdeling is best aardig en zit vol met ergernis (o.a. door de conclusies die de behandelende artsen, psychiaters en verzorgers trekken), spanning, gelach (o.a. als Carl voor lul wordt gezet als hij denkt te kunnen neuken met Kelly en als patiënt Benny een geweldige imitatie doet van Marlon Brando, waarbij hij o.a. watten in zijn mond stopt) en drama.

Het verhaal wist mij in ieder geval te boeien en te vermaken van de eerste tot de laatste minuut en er gebeurt ook voldoende en dat ook nog eens in een hoog tempo. Zo moet op een gegeven moment verzorger Carl patiënt Kelly begeleiden (wat Carl maar al te graag doet) naar de douche (waar ze zich uitkleedt en dan is Dianne Hull ook volledig naakt te zien), waar hij haar probeert te verkrachten. Als Kelly dan wegrent en zich gaat beklagen bij de andere verzorgers, wordt ze niet geloofd en wordt het juist als bewijs beschouwd dat ze gek is en krijgt ze behandelingen (o.a. een spuit, pillen en naderhand zelfs elektroshocktherapie) en moet ze ook langer blijven op de psychiatrische afdeling (in eerste instantie voor twee weken en naderhand, als ze voor het eerst ontsnapt en weer wordt opgepakt, zelfs 90 dagen).

Naderhand lukt het Carl overigens wel om Kelly te verkrachten, want als ze op een gegeven moment door een vrouwelijke verzorgster in een bad wordt gebracht (dan zien we nog eens de kleine borstjes van Dianne Hull), neemt Carl het over en duwt hij regelmatig haar hoofd onder water en stopt hij ook een pil in haar mond, waardoor ze min of meer buiten bewustzijn raakt. Daarna tilt Carl haar uit bad en legt hij haar op de grond en verkracht hij haar (dat laatste laat men wel niet zien).

Vanwege Carl (en ook omdat ze het onterecht vindt dat ze naar de psychiatrische afdeling is gebracht) probeert Kelly ook een paar keer te ontsnappen en op het einde lukt dat succesvol en dat met de hulp van een paar andere patiënten waarmee ze goed bevriend is geraakt. Ze stelen dan ook een ambulance en rijden daarmee naar de discotheek waar Kelly werkt en daar krijgt ze van een andere serveerster, te weten vriendin Jenny (Marie Marq), het volgende te horen:

"They found out who poisoned you it was Hal. It wasn't meant for you he was after Francine. He put it in her drink."

Het is nu duidelijk dat Kelly onterecht belandt is op de psychiatrische afdeling en dat het drankje welke barman Hal (M.G. Kelly) inschonk, bedoelt was voor serveerster Francine (Barbara Ellen Lyle). Beiden zie je overigens ook eventjes in het begin van de film in de discotheek, waar je ook een donkere zangeres (Pattie Brooks) te zien en te horen krijgt (daar opent de film mee).

Als Kelly de andere twee mede gevluchte patiënten geld geeft en zij vertrekken met een auto, wordt Kelly alsnog opgepakt op de parkeerplaats van de discotheek door de politie en Carl (Jenny ziet dat gebeuren en belt dan met Ronnie) en wordt ze weer op de psychiatrische afdeling gebracht waar ze elektroshocktherapie krijgt. Eén van de patiënten, te weten Derrick (Anthony James), is daar heel kwaad om en rekent uiteindelijk af met Carl, door hem met een vork in de buik te steken (waardoor hij ook sterft). Kelly komt dan nog eventjes versuft aangelopen, waarna de volgende tekst in beeld verschijnt en de film na circa 90 minuten is afgelopen:

"Kelly McIntyre was released by a court order instituted by her boyfriend, Ronnie Denton, after having spent almost ninety days on the fifth floor."

Kelly McIntyre is overigens niet de enige patiënt op de psychiatrische afdeling, want ze raakt goed bevriend met Melanie (Sharon Farrell) die uiteindelijk zelfmoord pleegt door zichzelf op te hangen. En ook raakt ze bevriend met Benny (Robert Englund) en de zwangere Cathy (Patti D'Arbanville) en met de laatste twee ontsnapt ze uiteindelijk ook. Verder is er ook nog de iets aparte patiënt Derrick, die dus uiteindelijk afrekent met smeerlap Carl. Buiten deze patiënten blijft ze ook omgaan met haar vriendje Ronnie Denton (John David Carson), die hun relatie heeft uitgemaakt, en bij de eerste ontsnapping (via een dierentuin) gaat ze ook naar hem toe en gelooft hij haar niet. Hij bezoekt haar wel regelmatig op de psychiatrische afdeling (dan zegt Kelly ook tegen hem dat ze bijna verkracht is geworden door Carl en dat gelooft hij ook niet) en zorgt er dus uiteindelijk voor dat ze weer vrijkomt na bijna 90 dagen.

Qua artsen, psychiaters en verzorgers krijgt Kelly McIntyre te maken met Dr. Shaw (Milt Kogan) die de eerste diagnose stelt in het ziekenhuis (Kelly zegt dan ook tegen hem "Somebody tried to kill me", waarbij de dokter het in twijfel stelt) en haar doorverwijst naar de 5e verdieping en daar krijgt ze te maken met de idiote psychiater Dr. Sidney Coleman (Mel Ferrer), die Kelly niet geloofd maar wel juist Carl, de al veelvuldig genoemde smeerlap Carl (Bo Hopkins) die het voorzien heeft op Kelly (hij neemt ook wraak op haar, nadat zij hem gigantisch voor lul zet) en verzorgster Nurse Hannelord, die Kelly regelmatig medicijnen geeft. De gehele cast speelde overigens verdienstelijk en vooral natuurlijk hoofdrolspeelster Dianne Hull.

Al met al heb ik me best vermaakt met deze onbekende Drama / Thriller film, die best een indrukwekkende cast heeft met o.a. Robert Englund en Bo Hopkins.

In de lokale disco wordt een meisje tijdens het nummer ' Spread Your Beautifull Wings and Fly Away' onwel op de dansvloer tijdens haar solo dance. Strychnine!!!! De dokter is onverbiddelijk en stuurt haar naar het gesticht gerund door Mel Ferrer. Daar komt ze terecht in een omgekeerde Catch22 situatie waaruit ontsnappen onmogelijk lijkt. I'm Not Crazy . De horror dan maar: verplicht douchen in de aanwezigheid van Hopkins. Lastige film om uit te zitten.

Ik vond deze nog niet eens zo slecht. Een thriller/exploitation versie van One Flew over the Cuckoo's Nest, zo lijkt het wel. Een jonge vrouw wordt in de psychiatrie geïnterneerd nadat men strychnine in haar bloed ontdekte na een wild disco-avondje. Maar Kelly houdt vol dat ze vergiftigd is geweest.

Daarna blijft ze door foutieve diagnose en incompetentie veel langer bij de "loony's" dan nodig. De mannelijke verpleger Carl (Bo Hopkins) wil haar dan ook nog eens seksueel misbruiken. Zijn gedrag is eigenlijk nog zwaarder gestoord dan die van de patiënten. Dit zorgt voor enkele ongemakkelijke scènes. Wel grappig om Robert Englund te zien in zijn pre-Freddy Krueger periode, die ook enkele disco pasjes zet... Was de man niet het horror genre in gestapt, dan had hij zeker carrière gemaakt in komedies. Ook ik heb me best vermaakt met deze exploitation film met disco soundtrack... gebaseerd op waargebeurde feiten.