A Gunfight (1971)

De aanwezigheid van Johnny Cash schept toch enige verwachting. Hij doet het niet slecht. Helaas is verhaal zouteloos en de supporting cast zeer matig. Het enige moment van spanning komt als Keith Carradine zich meldt als derde revolverheld.

De beeldkwaliteit van de dvd is ook niet om over naar huis te schrijven; erg flets.

2*

Leuke film alleen snap het einde niet..

Goed geacteerd.

3 sterren

Een film die een aardig bedacht verhaaltje heeft en waarbij de spanning leuk wordt opgebouwd richting het einde, maar de film neemt wel een behoorlijk risicootje door alles op het eindduel te richten, waardoor A Gunfight uiteindelijk wat tegenvalt. De karakters worden wel op een leuke manier neergezet en de manier waarop ze tegenover elkaar komen te staan is aardig uitgewerkt, maar omdat de confrontatie tussen Kirk Douglas en Johnny Cash een redelijk teleurstellende afloop kent is hun verstandhouding helaas niet genoeg om deze film echt goed te dragen.

Het filmdebuut voor Eric Douglas en Keith Carradine.

In Mexico werd deze film gebanned, omdat het een verkeerd beeld zou schetsen van de Mexicaanse bevolking. Het verhaal stelt uiteraard weinig voor, en is het bijna anderhalf uur wachten op de ontknoping. Toch gebeurt er nog genoeg in aanloop naar het duel. Niet een beste in het western-genre, maar ook niet slecht.

3,0 *

Leuke western over een thema dat toentertijd in de lucht hing: wat er moet gebeuren met de revolverheld (en in het verlengde daarvan de western-ster) als die op leeftijd komt – The man who shot Liberty Valance, Ride the high country, The over-the-hill gang, My name is nobody, The shootist. De grote verrassing hier is hoe naturel Johnny Cash speelt, en daar hoef ik niet eens toegeeflijk voor te zijn; z'n loopje is wat raar en gedrongen, maar zijn dialogen komen er eruit alsof hij nooit anders heeft gedaan, en zijn personage is hij wat mij betreft totaal geloofwaardig. De komische elementen zijn gelukkig beperkt gehouden en de film verlaagt zich nergens tot John-Wayne- bar-brawl-slapstick, Kirk houdt het sober, wat er op de achtergrond tussen Nora Tanneray en Alvarez speelt is een aardig maar helaas niet verder uitgewerkt zijlijntje, en voor het einde wordt er gelukkig niet naar een afgezaagde doorgestoken kaart gegrepen. Alleen van Keith Carradine had ik graag wat meer gezien, zowel in deze film als in zijn latere carrière, want zijn rol in bijvoorbeeld Southern comfort smaakte altijd naar meer, maar hoewel zijn CV inmiddels iets van 150 titels telt (inclusief diverse interessante films en TV-series) is hij nooit de ster geworden die ik altijd in hem zag. Hoe dan ook, een aparte en intrigerende western.

Deze western uit begin seventies heeft - dat valt niet te ontkennen - 2 iconen in de hoofdrol met Kirk Douglas en Johnny Cash. Van Kirk Douglas weten we natuurlijk wel hoe goed hij is, van singer/songwriter Cash weten we iets minder over zijn verschijning op het witte doek. Voor hem waren die enkele filmrollen bijzaak in zijn boeiende carrière. Toch vind ik hem hier geloofwaardig en passend ambigu overkomen. Eerlijk gezegd had ik met deze titel, en met de aanwezigheid van Kirk, wat meer actie en geweld verwacht haha. Maar dit is - misschien typerend voor die tijd - een revisionistische anti-western. De revolverhelden van weleer worden hier in hun blootje gezet als egocentrische mannetjes die de donkere kant van hun ziel ontkennen. Het is een hoog psychologische film en ja er komt dan toch ook een heuse gunfight aan te pas. Je denkt als kijker dan - vele westerns in het achterhoofd - dat het een enorme climax wordt. En dan blijkt het in anti-stijl een sisser van jewelste, lachwekkend, maar ook en vooral dodelijk. Als je echter met je ogen hebt geknipperd, heb je’t gemist. De epiloog waarin we in het hoofd van Cash kruipen vind ik dan nog wel sterk.

Een film die ik even heb moeten laten bezinken toch om het naar waarde te kunnen schatten. Zeker het bekijken waard achteraf gezien, en na het bijstellen van de verwachtingen.