Children Shouldn't Play with Dead Things (1973)

Deze film had zoveel meer kunnen zijn indien het niet zo'n saai eerste uur had. Daarin wordt er teveel geluld met onleuke personages. De sfeer was wel goed en de soundtrack was subliem met allerlei vreemde geluidjes.Na dat eerste uur komt de film fantastisch op gang met als hoogtepunt wanneer de zombies stil staan. Het einde is ook lekker sinister.

eindelijk kan ik deze film zien! ik kijk er al zo lang naar uit, en ik heb er zoveel goors over gehoord! zouden de geruchten kloppen? zou dit eindelijk nog eens een geslaagde horrorfilm worden?

de titelsequentie belooft helaas niet veel goeds, het ziet er eigenlijk naar uit dat dit alweer een saaie would-be horror wordt

maar dat is allemaal te vergeven, tenslotte is het een film uit '72

maar die gulle bui van vergiffenis vergeet je echter al snel als je doorhebt dat dit echt even spooky is als een bord spaghetti bolognèse

en wtf zien de acteurs eruit als plasticen poppen terwijl dit echt niets te maken heeft met het verhaal? een nieuwe house of wax? I don't think so!

want als de tenten verschijnen, begint een ervaren horrorliefhebber zich al zorgen te maken bij het denken aan die futloze serie Friday the 13-films (ook al is het uitkijken naar Freddy vs Jason vs Michael)

het geheel is even boeiend als de kaas tussen mijn tenen

alle pogingen tot evil dead te herrijzen uit het verleden ten spijt

inclusief een einde dat mij deed verlangen naar disneyfilms, ja zo slecht was het

Children Shouldn't Play with Dead Things is een stukje typische camp. Helaas weet Bob Clark met deze debutfilm bij lange na niet in de buurt te komen van zijn grote meesterwerk, Black Christmas. Ik had toch echt veel meer sfeer verwacht van de beste man. Er zitten enkele interessante stukjes thematiek in de film verwikkeld maar die komen wegens het belabberde acteerwerk niet echt tot hun recht. Moet bekennen dat ik de creaturedesign wel erg geslaagd vond, maar als volledige horrorfilm viel deze film me toch echt tegen.

Helemaal eens met mijn dikke vriend FatMike!

Voor een magere $70,000 in elkaar geMacGyverd, laat deze effectieve suspense horror met de weinige middelen die het heeft, een prachtige donkere sfeervolle zombiefilm zien, in de trant van Romero's Night of the Living Dead. Prachtige sinistere score, die het een nóg (goed)naardere ervaring maakt!

Tuurlijk heeft regisseur Bob Clark goed gekeken naar stijlicoon Night of the Living Dead(1968). Maar hij heeft góed gekeken, en vijf jaar later zijn met inktzwarte humor doorspekte versie gecreëerd. De zombies zijn veel donkerder, enger vooral, alsof je in een aflevering van EC Comics zit te bladeren!

Een groepje jonge acteurs komt in de nacht aan op eenvan god en iedereen 'kerkhof-eiland', om er -onder leiding van hun briljante, maar bizar/perverse regisseur Alan- een nep-ritueel van demonen oproepen te ondergaan. Een hekserij-séance is het opgelaten gevolg. Zij weten niet dat het allemaal een set-up, een practical joke van Alan is, die onder de zerken een paar geschminkte acteurs heeft verstopt, die op zijn teken tevoorschijn moeten springen! Als de grap over is, besluit Alan de camp nog vijf streepjes op te voeren, door een geconserveerd lijk mee te nemen naar een verlaten huisje, om de knappe, én al stijve!, man in een bizarre groteske huwelijksceremonie als man te nemen!

Wat niemand weet, is dat de séance 'per ongeluk' gelukt is! Nu wordt het huis omsingeld door een roedel angry zombies, én zitten ze opgescheept met een pissed-off gere-animeerde husband!

Vooral Manos-van-Alles Alan Ormsby springt er aan alle kanten uit! Hij nam niet alleen de gory zombie-make-up en -effecten voor zijn rekening (bij zijn volgende klus voor Clark -Deathdream- had hij een enthousaste assistent in de jonge Tom Savini). Ook was hij co-auteur van het script. Maar hoe mooi is zijn schitterende campy performance als de flamboyante, flaming gay, villijne en in- en ingemene theaterregisseur, die zijn ensemble tot op het bot tart, pest, uitlokt en zonder enige aarzeling opoffert!

Hoewel het een langzame opbouw kent, zijn er enkele leuke momenten van pietzwarte humor. Ook de schrik- en angstmomenten zijn zeer effectief uitgevoerd. Het ziet er soms wat onbeholpen uit, en de acteurs zijn af en toe wat over-the-top. Toch levert de hele cast een uitmuntende prestatie! Áls Romero al op een opvolger voor zijn Zombie-epos zat te wachten, had hij zich geen betere bastaardzoon kunnen wensen dan Children Shouldn't Play with Dead Things.

Voor The Only Gay On The Island, Alan Ormsby, 4,5 fijngekauwde roze sterretjes.

Alles is al een beetje gezegd he, wat positieve punten betreft Maar goed, kan het nog wel een keer herhalen met 2 of 3 nieuwe woorden... Verfrissend! Is er één van!

Geweldig debuut van Bob Clark. Toch wel bijzonder om te zien hoe hij van hordes zombies naar stijlvolle slasher gaat en daarna weer terug naar zombies. Deathdream hoop ik ooit nog tegen te komen, lijkt me geweldig! Hoe dan ook, hiermee bewijst hij wel een geweldige feeling te hebben voor het genre.

Niet alleen neemt hij lekker de tijd om iets neer te zetten, hij weet ook nog eens het opgemaakte geduld van de kijker terug te betalen met een schitterende finale. Heb echt zitten genieten achter m'n tv'tje terwijl al die kleikoppen (eindelijk ) eens lastig kwamen doen. Daarvoor had ik overigens ook niet veel te klagen, want het eerste uur weet genoeg te bieden zonder echte hoogtepunten.

Leuke opzet, zeer sfeervol zoals al reeds eerder genoemd. De soundtrack is één van de duidelijkste sfeermakers, daarnaast is de goedkope en beperkte belichting eigenlijk perfect. Dom smoesje om lantaarnpalen te gebruiken, maar dat is juist wel charmant uiteindelijk . De humor is leuk en die Alan Ormsby speelt een tof haat-figuur. Verder valt er weinig op te maken uit de cast, maar het volstaat alleszins.

Duidelijk niet voor iedereen geschikt, ook niet per se voor de zombieliefhebber. Maar de aanpak is (komt 'ie weer...) verfrissend genoeg om alle lof te ontvangen!

De tweede film van Bob Clark, de regisseur van Black Christmas (1974) bekoorde mij helaas ook niet. Een heel uur door voor mij nietszeggende en er niets toedoende dialogen te werken om aan het einde een onzinnige horde zombies te zien, was voor mij teveel van goede. Vermoedelijk teveel '70 jaren camp voor mij? Daarnaast lig het genre Komedie me niet goed waardoor één en ander ook niet goed overkomt bij mij.

Op papier klinkt het script fantastisch, helaas is de uitwerking bedroevend minder. Laatste 20min en de soundtrack waren wel aardig, maar verder snel vergeten dit ultra lowbudget projectje.

Gezien op de bluray triple Bob Clark box van 101BlackLabel.