Where the Boys Are (1960)

Aardige comedy uit begin jaren 60 met een nog heel jonge Connie Francis. Wel leuk om een keer te zien, meer ook niet.

Leuk vermakelijk filmpje die vrij standaard blijft en waar het verhaal soms wat minder langdradig had gemogen.

Voorspelbaar maar voor een keertje wel eens leuk om mee te pakken

3 sterretjes.

Daar zat ik ook mee met deze film. Connie Francis en die andere meiden mogen er best wezen daar niet van, maar een beetje veel beach-achtige toestanden in deze film. Ach voor een keer is goed te doen.

Het is jammer dat deze vroege highschool-film (en het genre beachfilms met Frankie Avalon) behalve komedie ook vrij veel drama bevat. Connie Francis in haar debut, zingt maar twee liedjes, aan het begin de titelsong en later in de film nog Turn on the Sunshine. Maar haar aandeel is nog niet eens zo groot. Paula Prentis ook in haar debut. Barbara Nichols doet een Esther Williams-imitatie in de film. De remake is iets beter, hoewel de speelfimencyclopedie schrijft dat die film even aantrekkelijk is als oliedrab. 3.0

Een tienerfilm met historische waarde want één van de eerste waarin een onderwerp als adolescente seksualiteit en de veranderingen in de moraal van de jeugd in de USA aan bod kwam. Voor mij kwam het dan ook veel meer sixties dan fifties over, een beetje een voorschot op de seksuele revolutie die nog komen zou (al is die revolutie eigenlijk al deels op gang gekomen in de jaren ‘50). Het is dus zeker een interessante tijdscapsule die aangeeft hoe in het momentum van 1960 naar relaties werd gekeken in de USA. Of in elk geval hoe relaties worden afgebeeld. Ik vond het mooi dat het onderwerp van de seksualiteit effectief aangekaart wordt in college in één van de beginscenes. Dat geeft je als kijker toch meteen context, zelfs al komt het dan getelefoneerd over. Een beetje context die ik bijvoorbeeld miste in de remake van 1984 (die dan ook een beetje de mist ingaat als totaalplaatje). Verder is het een slim ontwikkelde film waarin tragedie en (vooral) komedie met mekaar verbonden zijn, een beetje zoals in het echte leven dus. Goeie acteerprestaties met een opvallende Dolores Hart. De toon van de film beviel me echt wel, net als de muziek die bestaat uit een mix van hippe cool jazz en Connie Francis die haar acteerdebuut mag maken.