Headless (2015)

Headless begon, zo heb ik me laten vertellen, als een short / fake trailer in de film Found (2012) en is door crowdfunding nu een feature film geworden. Grappig genoeg begint Headless zelf ook met een fake trailer genaamd ''Wolf Baby''. Nu maar hopen dat die hetzelfde lot ondergaat Cullipher heeft hiermee in ieder geval een héérlijke low-budget slasher in een retro-jasje afgeleverd. Alhoewel, ik kan me geen 70's slasher bedenken die even sick & twisted is als deze...

Headless bestaat uit rauwe onthoofdingen, het uitscheppen van de oogballen en het vervolgens penetreren van datzelfde hoofd. Afgewisseld met enkele cringy conversaties en andere ''verhaal''-gerichte sequenties, is het in principe een herhaling van een ritueeltje. Er komt een beetje backstory bij die, hoewel cliché, nog behoorlijk nasty is. Pakt groots uit qua practical effects en scoort daarmee bij mij de meeste punten. Is verder niet de meest geraffineerde low-budget slasher, maar weet met volle overtuiging de blood & guts te leveren die je hoopt te krijgen.

Deze poster dekt de lading trouwens een stuk beter.

Ook ik ben positief verrast door dit bijzonder smerige werkje dat een indruk bij me heeft achtergelaten die nog geen enkele andere horrorfilm uit dit jaar heeft kunnen doen.
We krijgen een groot gedeelte van de film de daden van een naamloze moordenaar te zien. Het feit dat hij er een soort seksuele opwinding van krijgt maakt het des te macaberder. De scenes waarin hij klaarkomt door een onthoofd hoofd maakt het geheel nog grittier en dat is iets dat ik wel kan waarderen.
De retro stijl uit de 70's komt nog redelijk goed over. Allereerst door de sterke soundtrack, maar ook de typetjes, waaronder de lapswans Pete, doen erg retro aan.
De backstory van onze naamloze necrofiele moordenaar is ook nog eens behoorlijk nasty. Goed, het was iets dat men van te voren kan verwachten, maar de gruwelijke scene met het konijnenhoofd had ik toch niet van te voren verwacht.
Mede door de retro stijl en de verhaallijnen moest ik regelmatig aan klassieke genrefilms als Texas Chainsaw Massacre, Maniac en zelfs nog een klein beetje aan Sleepaway Camp denken.
De clue van het hoofdloze jongetje ontging me alleen voor een gedeelte. Ja, ik kan me voorstellen dat de moordenaar in zijn jeugd uiteindelijk een eigen vriend verzonnen zou hebben. Verder associeerde ik het doodshoofd met de onthoofding fascinatie van de man. De logica achter het einde waarbij hijzelf zijn halve hoofd verliest en zijn terugkeren in de bench (waarna zijn vriend hem opsluit) kan ik niet vinden.
Een soms naargeestig en bijzonder gore lowbudget "slasher" die met name door de heftigheid blijft hangen in het geheugen.

Een paar van personages uit de film Found (2012) kijken ergens in het midden naar een film. Naar een crowfunding bestaat die film opeens dan ook echt! En gaat over een krankzinnige killer met een masker van een schedel. Het is 1978 en die maniak heeft er plezier in om vrouwen te vermoorden op de meest brute manieren. Daarnaast wordt hij vergezelt door Skullboy dit is het stemmetje in het hoofd van de killer, zijn onderbewuste, die zegt wat hij moet doen. Dit kleine jongetje is de jeugdtrauma waardoor hij is wat hij is. Geen van beide praat, wat de film nog dreigender en verontrustender maakt. Maar ondanks dat de film vol zit met Horror zoals het letterlijk baden in bloed, het oppeuzelen van ogen, schedel f*cking en andere verminkingen, is het eigenlijk een vrij zielig verhaal over een jongen die nooit liefde heeft gekregen! En door deze achtergrond informatie van de killer komt denk ik de film toch iets heftiger binnen. De film zelfs oogt als één grote hommage aan de smerig, vieze en gore Grindhouse-films van de jaren '70 en begin jaren '80. En regisseur Arthur Cullipher die daarnaast ook alle special effects heeft gemaakt is duidelijk een fan van het genre. Headless is een goede karakteristieke moderne slasher en laat zonder enige twijfel een nare smaak achter in je mond.

Veel gore en bloed in deze slasher die bepaald niet subtiel te werk gaat als het om deze beide zaken gaat. Bodyhorror in groot formaat. Ranzig en verontrustend fascinerend. Fascinatie die ontstaat doordat de film zich niet beperkt tot rauwdouwen, maar tevens aandacht schenkt aan de wording van een slasher.

Dat gebeurt met verwrongen terugblikken van de zieke killer zelf. De indringend in beeld gebrachte herinneringen wekken zelfs een tikje medelijden op. Hoe is het mogelijk dacht ik nog. Medelijden met zo'n gestoord iemand? Ik? Gelukkig voor mij ontstond er niet genoeg medelijden om samen met de killer genietbaar te keer te gaan. Dat zou pas verontrustend zijn. Het is wel zo dat door het tonen van het hele plaatje de trauma's die ten grondslag liggen aan de gruwelijke daden begrijpelijker worden.

In tegenstelling tot scènes waarin vaardigheden als mutilatie, kannibalisme en skullbanging worden beoefend, is het achterliggende portret subtieler. Het schaduwverhaal zorgt voor adempauzes en creëert balans tussen effecten en vertelling. De terugblikken laten in een opbouwende modus zien hoe pesten, afwijzing en liefdeloosheid leiden tot psychisch gestoord gedrag. Ik vond die verklarende laag naast het harde werk wel prettig.

Harde horror met een fascinerende onderlaag. Niet verkeerd.

Smakeloze splatterfilm die qua smerigheid een stapje verder gaat dan zijn meeste genregenoten. Vooral op grafisch gebied scoort de film punten, want de special effects zijn van een zeer behoorlijk niveau. De kills zijn op zich niet bijzonder, maar alles is in your face, niks wordt aan de verbeelding over gelaten. Dat er ook necrofilie om de hoek komt kijken maakt het allemaal nog net wat ongemakkelijker, blijft toch een beetje een taboe.

Jammer dat het op andere vlakken dan soms mis gaat. Hoewel het masker van de killer best goed is, is het origin-verhaaltje wel heel makkelijk waardoor alles erg oppervlakkig blijft. Helaas is er ook een gebrek aan leuke characters of interessante dialogen. Zo ben je soms tien minuten aan het kijken naar een paar nietszeggende mensen die een saai verhaaltje opdreunen, nog niet zo best geacteerd ook. En dan ga je toch even op de klok kijken, ondanks de korte speelduur.

Geen film om potentiële liefhebbers naar het genre te lokken, maar voor de doorgewinterde gorefanaat best de moeite waard.

Pfff redelijk ontgoocheld toch....ja Headless biedt op gebied van gore heel wat....maar veel hetzelfde en het pakte me op de een of andere manier niet. Saaie personages , oppervlakkig verhaal en ondanks de vele bloederige momenten weinig beleving. Rare vaststelling.

Qua smerigheid top, qua film in zijn totaliteit zwak. 4/10

Matig.

Smerig en nasty is de film wel, maar dan los van de gore. De manier waarop het jongetje behandeld werd en de necrofilie springen er uit qua horror, maar dat is niet echt de kern van deze film natuurlijk. Cullipher mikt vooral op gore, en daarin vind ik de film dan toch wat mak.

Nochthans pogingen genoeg, maar erg overtuigend oogt het niet. Teveel rubber en goedkope effecten, waardoor het effect zelden aankomt. Nasty dat de killer ogen eet, maar als er dan een half pak melk uitsquirt dan is het plots niet zo nasty meer. En dan verbloemt de 70s grindhouse stijl ook nog eens een hoop details, dus echt wel een minpunt.

Verder iets teveel herhaling en een mager verhaaltje dat net iets teveel aandacht krijgt. De finale weet nog een beetje goed te maken, maar uiteindelijk is het een film die ondanks alle smerigheid makkelijk wegkijkt, zelfs bij momenten wat lachwekkend is. Niet meteen de sfeer die Cullipher voor ogen had neem ik aan.

2.0*

Heel suf.

Soms pijnlijk om dit te aanschouwen. Het team dat aan Headless heeft gewerkt heeft het zinnetje "verloren slasher uit 1978" wel heel letterlijk genomen. Buiten dat het geweld veel wreder en lomper is dan een film uit die tijd, is het ook soms gewoon veel klungeliger.

Cullipher komt blijkbaar uit de make-upwereld in de filmindustrie, en mag het daar vanaf nu ook bij houden. Als regisseur stelt hij namelijk minder dan een briesje lucht voor. Bijna alles is verschrikkelijk aan deze film als het op regie aankomt, ik zou het soms zelfs een stap onder een hoop trash-films rekenen.

Om op z'n minst een positieve klank te laten horen, de film is vermakelijk en qua gore-effecten best geslaagd. Het feit dat deze film een stapje verder gaat qua taboe maakt het wat wreder en gemener, en de kills zijn ook behoorlijk gedetailleerd en in-your-face gebracht. Dat doet Headless overeind houden.

Maar dan, de killer stelt net zo veel voor als de regisseur zelf, niets. Weinig dreiging, ridicule achtergrond, lomp en alles behalve memorabel. Acteur Beasley wordt al niet geholpen door zwakke regie maar slaat zelf ook gewoon een stompzinnig figuur die te hard zijn best doet om iemand te spelen die mysterieus en eng is maar hier behoorlijk in faalt. Zijn maskertje lijkt ook op een Halloween-maskertje die in de aanbieding bij de Intertoys was.

De regie is bijna op alle vlakken rampzalig te noemen. Ultiem lompe montage, veel te traag terwijl het soms in meer surrealistische vlakken weer snel is, lelijke camerastandpunten en catastrofale editing. Het camerawerk wil interessant doen maar komt nergens uit, ik zou het zelf nog kunnen doen. De film is ellendig lui gedecoreerd en met weinig liefde in elkaar gestoken. Simpele uitweg na simpele uitweg en luie keuze na luie keuze paraderen de 85 minuten voorbij.

Acteerwerk is ook slecht, mede door slechte timing en slome montage vanuit de regie. Blijkbaar was er geen ruimte om te improviseren, want het lijkt erop dat ze de teksten voor de eerste keer oplezen. Surrealisme en realisme wordt voor de rest ook te makkelijk met elkaar verbonden. Vaak wordt er niet eens de moeite voor cinematografie genomen en de ontelbare pogingen van Beasley om eng te zijn vallen keer op keer plat.

Een ellende om te zien soms, maar wel vermakelijke ellende, dat wel. Er werd me verteld dat Headless een stapje ernstiger was dan Martyrs qua gore. Ik vreet mijn schoenen op als dit door de meerderheid als mening wordt gedeeld. Geen vervelende zit, maar wel een zit waarin de mankementjes contant blijven opvallen. Ik vraag me ook af hoe lang het filmen heeft geduurd, want alles lijkt in 1x te zijn opgenomen eigenlijk.