Riarizumu no Yado (2003)

In deze film gebeurt te weinig boeiends en wat er al gebeurt is betekenisloos. Saaie film dus, zeker als je net Zatoichi hebt gezien. De paar komische momenten maken het een krappe 2*.

Ik vond dit juist een uitermate vermakelijke film... goed, hij is wat traag, maar op een kalme en aangename manier en niet zozeer dat het gaat storen. Waarschijnlijk gewoon geen geschikte film om vlak na Zatoichi te kijken...

De humor is gortdroog (da's een pré wat mij betreft ) en de personages hebben van die heerlijk herkenbare menselijke trekjes en wekken sympathie op. Alleen naar het einde toe wordt 'ie wat minder sterk, anders had 'ie van mij 4 sterren mogen ontvangen. Nu dus 3,5*.

Erg grappige Japanse komedie waarin scènes ruimschoots de tijd krijgen ten gunste van gortdroge humor. Toch ook een beetje drama op een manier die me aan Blessing Bell van Sabu deed denken. De twee hoofdpersonages slaan gedurende de het grootste deel van de film al wachtend op een derde de tijd dood en maken uiteindelijk toch een reis en ontwikkeling door. En dat alles tegen de achtergrond van een somber beeld van een verlamd Japan, zonder dat de film daardoor zwaar wordt.

Veelal statische shots waarbinnen de personages hun plek kiezen. Erg mooi in dat opzicht een scene laat in de film waar een groep schoolmeisjes een suf stadje doorkruist in de regen. Film duurt niet lang en dat zal ook wel goed zijn zo, maar ik vond het toch jammer dat hij afgelopen was.

Enorm droge, lome komedie, met een sterk drama element. Een reis zonder ogenschijnlijk doel (het doel dat de reis had is eigenlijk al in den beginne verpest), die wordt opgevuld met wat gemurmel, af en toe een glimlach en vooral veel gehang. Sober geschoten (wat hier geen negatief oordeel is), door de fijne editing en omgeving erg genietbaar. Juist omdat nadruk niet perse op de humor ligt, is zo'n scène als in de twin-size slaapkamer écht grappig.

Mooi aan dit soort films is dat ze gewoonweg voortkabbelen. Zo'n personage van Machiko Ono bijvoorbeeld; ze komt ogenschijnlijk aandwarrelen om ergens weer uit beeld te verdwijnen. Haar naam valt nog een paar keer terloops in de gesprekken tussen beide heren, en that's it. Iets wat films als [/i]Kôfuku no Kane[/i] (inderdaad -fal) ook hebben.

Heerlijk droog, maar volgens mij konden de acteurs het zelf niet altijd even serieus houden. Hier en daar een glimp van een lach opgevangen die er volgens mij niet noodzakelijk inhoorde. Wel mijn type humor dit.