Captive Wild Woman (1943)

Vond er vrij weinig aan. Maar het idee van het verhaal vond ik stiekem best wel leuk eigenlijk. Ook duurde de film niet lang dus krijgt het nog een 2,0.

Een Universal horror uit de jaren ’40. Als je door een lijst bladert met Universal horrors, dan zie je meteen dat Captive Wild Woman niet de enige film is waarbij een experiment van een mad scientist uit de klauw loopt, je kan in die zin dus een klein beetje voorspellen, wat je krijgt. In deze film transplanteert Dr. Sigmund Walters (John Carradine) materiaal uit de klieren van zijn zus in een intelligente gorilla, waarna deze transformeert in een jonge vrouw. Nadat hij ook nog de hersenen van zijn secretaresse erin stopt, is het experiment compleet. En voorwaar: hij heeft een zwoele, exotische jongedame gecreëerd, die hij Paula Dupree doopt.

Paula wordt gespeeld door Acquanetta, die sinds 1942 in veel B-films uit de Universal stal speelde, waarbij de filmstudio probeerde om hier een franchise van te maken met Acquanetta als aap. Ik kan niet zeggen dat ik haar kende, voor vandaag.

De film maakt veel gebruik van archive footage uit een eerdere film, The Big Cage (1933) - IMDb. Meestal is dat geen goed teken, en inderdaad is Captive Wild Woman geen meesterwerk, verre van. Maar onkijkbaar is het evenmin, en er zitten best een paar leuke momenten en effecten in. Stiekem is het altijd wel geinig om te zien, hoe een oude film vormgeeft aan zo’n bizarre plotlijn. Want uiteraard is de transformatie niet geheel stabiel. Je verwacht het niet.

Regisseur Edward Dmytryk zou in latere jaren doorbreken met films als Murder, My Sweet (1944), Crossfire (1947) en The Caine Mutiny (1954). Maar hier is hij nog even op de B-tour. Carradine doet het overigens prima en Acquanetta heeft een goed figuur voor circuspakjes. Fred Mason werd gecast vanwege zijn gelijkenis met Clyde Beatty, die we veelvuldig in het archive footage als dompteur van de wilde leeuwen aan het werk zien. Het zal spectaculair geweest zijn voor het publiek toen, maar ik vind het altijd wat treurig, dieren in het circus, die met een zweep onder de duim gehouden moeten worden.

Geen hoogvlieger, maar wel vermakelijk.

3*

De DVD eindelijk ontvangen, en wat een haarscherpe transfer!

Het ziet eruit alsof de film gisteren pas opgenomen werd zo goed is de beeldkwaliteit.

Het verhaaltje is leuk, en het acteerwerk naar behoren, al steekt Carradine er wel een eind bovenuit (en niet alleen in lichaamslengte )

Wat een stem en performance.

De scènes met de roofdieren zijn spectaculair, zonder meer, en het verschil tussen Stone en Clyde Beatty, die het echte werk met de dieren deed, is nauwelijks zichtbaar.

Jammer dat veel opnames uit een andere film met Beatty stammen, al is dat hier niet merkbaar.

Ware dat niet het geval geweest, dan had ik de film nog een halve ster meer toebedeeld.

Beatty was een showman in hart en nieren, maar van zijn dik gedramatiseerde optreden moet je houden, ik niet.

Het is wel makkelijk genoeg om door al het theatrale gedoe van zijn optreden met de roofdieren heen te kijken wanneer je iets van dressuur weet.

Het geknal met de zweep is in feite allemaal overbodig voor de act.

Zonder zweep kon Beatty het nummer ook afwerken, maar dat viel niet zo goed bij het Amerikaanse publiek.

In een ander filmpje van zijn dressuur kun je goed zien dat geen enkele dier angst had voor die zweep.

Beatty kon hen er zelfs mee aaien, en dat laat geen dier dat angst heeft toe.

Het geknal met de met losse flodder patronen geladen revolver is ook puur showeffect.

De stoel doet dienst als speeltje waar de dieren graag naar klauwen.

Een idiote zin in de film is die waarin een medewerker van het circus tijdens de roofdieren act zegt "Ik ben vergeten ze te voederen!"

Roofdieren worden alleen maar ná de act gevoerd, want met volle buik gaan ze liggen suffen of pitten en voeren niks uit bij een optreden.

Enfin, ik voeg de link naar een filmpje met Beatty nog bij.

Let ook op zijn handbewegingen wanneer hij geen zweep in de hand heeft.

De draaiende bewegingen zijn dezelfde als mét zweep.

Dus daar reageren de dieren net zo goed op.

(lees ook het commentaar bij de clip)

Clyde Beatty Video (1954) - Circopedia

Leuke film om een keer gezien te hebben, ik heb geen spijt van de aanschaf.

N.B.

De "sensatie"van leeuwen en tijgers samen in een roofdierennummer, waarover het in de film gaat, was al een eeuwigheid geen noviteit meer in het jaar dat de film gedraaid werd.

"gemengde" roofdieren acts bestonden toen al lang, en ook puma's, (ijs)beren, panters etc. werden daarin opgenomen, samen met leeuwen en tijgers.

Ik hoef er niet veel aan toe te voegen , een B filmpje met wat aardige momenten en door de korte speelduur nog

prima te behappen .

In de Paramount-film The Monster and the Girl uit 1941 werden de hersenen van een mens getransplanteerd in een gorilla. Echter toen het script van deze Universal-film ter beoordeling werd voorgelegd aan de Production Code Administration moest men wijzigingen aanbrengen oei...oei een hersentransplantatie van menselijke hersenen in een aap? Daarom praat en moord de gekke wetenschapper Dr. Sigmund Walters wel erover maar zie je een bloedtransfusie.

Enfin gorilla Cheela transformeert in de mooie Paula Dupree (Acquanetta), die vervolgens enige aantrekkingskracht tot jager en dierentrainer Fred Mason ontwikkelt. Terwijl hij bezig is om een nieuwe act te creëren waarbij zowel leeuwen als tijgers betrokken zijn. In de film zijn dus verschillende circusbeelden te zien die gerecycled zijn van het eerdere The Big Cage uit 1933. Wat eveneens de reden was dat acteur Milburn Stone werd gecast. (hij leek op de ster van die film, een echte trainer van grote dieren. Clyde Beatty)

Hoe dan ook, het Jekyll-Hyde/Beauty-Beast-aspect speelt best goed en regisseur Edward Dmytryk (die later op de ‘Hollywood 10’ lijst kwam) levert wat spanning, al is dat ook niet veel! Ook de transformatiescenes wanneer Paula een aap wordt, zijn aardig. Waarbij het aapmeisje en glamourmeisje door B-actrice Acquanetta "De Venezolaanse vulkaan" Evelyn Ankers was een vast waarde in vele Universal-films Helaas zijn er wel iets teveel shots van het temmen van de wilde katten. Toch moet de film populair zijn geweest want er zijn twee sequels: Jungle Woman uit 1944 (ook met Acquanetta en Evelyn Ankers) en Jungle Captive uit 1945.