A Murder of Quality (1991)

Uitstekend spel, vooral van Elliott en Ackland. Jammer van het flauwe Mad Janie personage. 3*

Voor de liefhebbers van schrijver John le Carré.

Het boek werd al in 1962 door Carré uitgebracht. Door de jaren heen zijn er diverse films en miniseries uitgebracht m.b.t. het personage George Smiley. Het begon allemaal in 1965 met The Spy Who Came In from the Cold (1965). In deze film kroop Rupert Davies in de huid van Smiley. In 1966 verscheen James Mason in The Deadly Affair (1966). De naam van George Smiley werd veranderd in Charles Dobbs. Acteur Alec Guinness speelde het personage 2 keer in Tinker, Tailor, Soldier, Spy (1979) en Smiley's People (1982). Voor A Murder of Quality (1991) kreeg Guinness de gelegenheid om wederom de rol van Smiley te vertolken, maar hij sloeg dit aanbod af. Men besloot zich te wenden tot Anthony Hopkins. Hij verscheen al eerder in Carré's best-seller The Looking Glass War (1969). Helaas kon Hopkins zich niet vinden in de wijzigingen van het script. Ruim 3 dagen vóór de productie van de film werd Denholm Elliott benaderd. Hij woonde op dat moment in Spanje, en weigerde om naar Engeland te komen. Pas na een financiële overeenkomst ging hij akkoord. Tot slot verscheen in 2011 de remake Tinker Tailor Soldier Spy (2011) met Gary Oldman.

Voor Thorley Walters was dit de derde en laatste John le Carré-verfilming na Tinker, Tailor, Soldier, Spy (1979) en The Little Drummer Girl (1984). Na A Murder of Quality (1991) overleed hij op 6 juli 1991 op 78-jarige leeftijd. Joss Ackland was eveneens actief in een aflevering van Tinker, Tailor, Soldier, Spy (1979). Tot slot was ook acteur David Threlfall te zien in een Carré-verfilming onder de titel The Russia House (1990).

Deze film kan niet tippen aan zijn voorgangers, maar weet dankzij Denholm Elliott en Joss Ackland te boeien. De cinematografie is duister, en heeft een sombere sfeer. Zeker bestemd voor kijkers die bekend zijn met het werk van John le Carré. In 1992 werd hij genomineerd voor een Edgar tijdens de Edgar Allan Poe Awards.

3,0 *

You can't judge me! I am one of you!

Ik ben nooit echt een fan geworden van John le Carre - wellicht dat ik te vroeg aan zijn boeken begonnen ben, zo ergens tussen m'n 12e en 14e en daarmee te ver van zijn karakters af stond, en dat is nooit echt meer goed gekomen. Misschien nu, maar er is nog zoveel te lezen wat me meer trekt. Ik heb zelfs lang niet alle verfilmingen gezien - en ook al niet alle Smiley-films.

Het personage van Smiley aan de andere kant is wel genoeg motief om toch de moeite maar eens te nemen. Niet zozeer voor de films, want die zijn haast per definitie teleurstellend na deze, want een betere Smiley dan die van Denholm Elliott is welhaast ondenkbaar. Toch past hij ook niet echt perfect in het karakter, want zoals Le Carre hem omschrijft Obscurity was his nature, as well as his profession, daar is hij overduidelijk een veel te nette en veel te aardige gentleman voor - in deze film net als in bijna al zijn rollen.

Elliott krijgt in deze tv-film tegenspel van een van die andere Engelse acteurs die welhaast boven elke kritiek verheven zijn, elk karakter dat ze past schijnbaar moeiteloos aannemen alsof ze daar hun hele leven op geoefend hebben: ik bedoel vanzelf Joss Ackland. En even goed maar misschien net niet zo bekend en beroemd, Ronald Pickup. En een van de eerste rollen van Christian Bale, en geloof ik ook de eerste waarin hij niet meer precies een kind speelt.

Voor een tv-film zijn de production values verder ongekend, zat 'echte' films die lang niet in de buurt komen. Maar, de olifant in de kamer - en dat bekruipt me dus vaker bij John le Carre - vind ik vooral het verhaal wat aan de magere kant. Wellicht dat dat er in het boek beter uitkomt.