Brides of Blood (1968)

Een eiland sfeer met tropische muziek en vriendelijke inboorlingen. Een idyllisch plaatje voor een groepje avonturiers om een vredig stukje plezier te beleven. Een Vredes Corps vrijwilliger (John Ashley), en een echtpaar van een bioloog (Kent Taylor) en zijn nymfomane vrouw (Beverly Powers) reizen per boot naar de Filipijnen om goed én om research te doen.

Jammer genoeg verandert de sfeer snel, en ligt gevaar op de loer. Heeft straling van nucleaire testen het eiland aangetast, waardoor er mutaties zijn ontstaan? De boomwortels die mensen grijpen als de geile boom in The Evil Dead lijkt een indicatie dat er méér aan de hand is!

De inboorlingen zijn teruggevallen op oude rituelen om naakte maagden te offeren. Maagden die door iets óf iemand in dank worden aanvaard, én verslonden! Het blijkt een eilandwezen te zijn, een gruwelijk uitziend monster dat elke nacht op een rampage gaat om zijn bloedoffer tot zich te nemen.

De reizigers schuilen bij Estaban, een ietwat zonderlinge man (Mario Montenegro), die hen gastvrij opneemt. Hij heeft een zo mogelijk nóg zonderlingere huisknecht, én een roedel van 'verticaal gehandicapte mensen' als hulpjes (soort van Oompa Loompa's).

Als de tijd daar is om Alma, de kleindochter (Eva Darren) van de stamoudste te offeren, moet de melkmuilige vredeskorpser er alles aan doen om haar te bevrijden uit de klauwen van 'het bos'.

Vreemd genoeg probeert de 'ongelukkige huisvrouw' later nog midden in de nacht diep in de bossen een lover te vinden in Estaban. Jammer genoeg loopt ze het Tiki-monster tegen het lijf, dat haar -op de verkeerde manier- de kleren van het lijf wil scheuren!

Uiteraard wordt aan het eind duidelijk waar het Tiki-monster vandaan komt, en hoe ze het moeten vernietigen. Gelukkig kan Vredescorps Man ook meer dan boompjes planten en putten slaan!

Dit was een heerlijk onderhoudende film met veel Filipijnse gekkigheid. De sfeer was bijzonder mooi voor een avonturenfilm. Het was een beetje teveel afwachten op wat komen gaat, maar de aktie was erg leuk gedaan. De gevechten waren -hoewel wat sullig- toch enthousiast uitgevoerd. De spanning was prachtig. Vooral de inboorlingse maagden legden goede emotie bloot terwijl ze -al nakend- op de Grote Tiki aan het wachten waren!

De Grote Tiki oogde wat ongeloofwaardig grotesk. Gelukkig had ik al door dat het een berubberpakte man was. Dus dat was geen verrassing meer! De effecten van de tot leven komende natuur, het bos, de takken, de lianen, en zelfs een agressieve vlinder, waren schitterend gedaan in hun eenvoud.

Ik heb Matango gezien, en The Evil Dead ook. Deze 'nature gone wild', met een navrante boodschap!, mag zich daar wat mij betreft tussen scharen! (nb, de boodschap is, 'straling is slecht, hmmm-kay?').

Dit is blijkbaar het tweede deel uit een drieluik (deel 1 - Mad Doctor of Blood Island en deel 3 - Beast of Blood). Als de andere delen net zo gaaf zijn als deze, ben ik bijna verplicht deze ook te kijken!

Voor Alma, Tiki en de Bruiden van Bloed, 4,0 Sterretjes Van Bloed!

Regisseur Eddie Romero had redelijk wat succes met deze film in de Amerikaanse drive-in-theaters, en er volgden nog een tweetal vervolgfilms (Mad Doctor of Blood Island en Beast of Blood).

3 Amerikanen komen op een klein eiland, overdag een hele saaie bedoening, maar 's nachts komen de bomen en planten tot leven, gaan vlinders agressief worden en loopt er een monster rond dat iedere avond voorzien wordt van 2 jonge dames ter bevrediging van zijn lusten...die er voornamelijk uit bestaan de dames uit elkaar te scheuren.

Die bewegende planten zijn eigenlijk het leukst, dat monster is lekker een kerel in een monsterpak en er zitten wulpse dansjes in de film .... of ik me ooit aan de vervolgen ga wagen laat zich nog even bezien, maar voor anderhalf uur Filipijnse horror cheapness zit je hier tamelijk goed.

Och ja...het oogt allemaal wat achterhaald, maar toch levert dit werkje nog voldoende vermaak op door de locatie, de bewegende planten, eigenaardige personages, wulpse dansjes en Alma de kleindochter van de stamoudste. Maar de troefkaart vond ik de nymfomane vrouw van de bioloog gespeeld door Beverly Powers. Wat een wulpse dame. Helaas krijg je weinig van haar te zien en haar rol had pittiger gemogen. Het Tiki-monster viel wel tegen. 5/10

Dit was de eerste van de Blood Island-serie die de Filipijnse regisseur Eddie Romero, een drietal exploitatie/horrorfilm van eind jaren '60 Echter had regisseur de Leon er ook al één gemaakt in de jaren '50 en het plot lijkt erg daarop; monster op het eiland, seksueel gefrustreerde vrouw, liefdesdriehoek...

Het begint met ons kennis te laten maken met onze drie hoofdpersonen. Dr. Paul Henderson, zijn sletterige vrouw Carla en Jeff Farrell, een man van het Peace Corps arriveren op een tropisch eiland om de effecten van nucleaire straling te bestuderen. Radioactieve monsterchaos was tijdens het uitkomen van deze film eigenlijk al wanhopig verouderd! En toch werd dit een drive-in-hit! '

Dit kwam omdat er naast het oubollige verhaal er ook een stel exploitatie-elementen zijn toegevoegd (de film zat tussen de Hays-code en de introductie van het MPAA-classificatiesysteem) En deze zijn perfect verdeeld over de film! Die special effects zijn natuurlijk uitermate cheesy; Je krijg een man in een monsterpak te zien die naakte vrouwen aanvalt en verscheurd (van een geringe afstand zodat het niet te aanstootgevend was!). Er zijn verschillende scènes waarin boomwortels en takken zich uitstrekken om voorbijgangers te grijpen. "Argh! Het heeft mij!"

Tja low-budget; dus je ziet natuurlijk bijna schaamteloos de touwen van die de wraakzuchtige bomen of het touwtje van de vlinder/mot. Toevallig is daar ook een miljonair, in de vorm van Esteban op het eiland en als goede rijke filantroop houd hij er een heel stel dwergslaaf-bedienden eropna! Oh, oh, welk verdachte, hoe gemuteerd ook, zou er een sadistische seksuele interesse hebben in menselijke vrouwen? De verdekte naaktheid, effecten en bloed maakte de film misschien iets prikkelender, maar door het lage-budget is het naar hedendaagse maatstaven nog steeds tam!