La Casa 4 (1988)

Matige horror waar best wat bloed in voor komt, maar te weinig sfeer. Het begon nog vrij goed en het eerste halfuur was best vermakelijk, maar dan schakelt het over naar saai. De rest voorspelbaar want sommige dingen kon je al snel zien aankomen. Het einde was misschien verrassend bedoeld maar zo kwam het niet bij mij over. 2,0.

Lachwekkend slecht! Ik vond Hasselhoff eigenlijk nog het best acteren

Het script heeft meer weg van een comedy. Daarnaast had blijkbaar alleen het special effects team zin in deze wanproductie. Door hun inzet en de typische eighties score was de film nog net aan te zien.

Niet goed. De film is vermakelijk wanneer er gemoord wordt maar alles daartussen is wel erg kaal. Gelukkig is de setting nog redelijk sterk en hebben we Hasselhoff en ook Blair in twee glansrollen . Dat einde is overigens wel erg slecht.

2*

Inderdaad niet best. De setting op het eiland is nog best geslaagd, maar de in het zwart geklede heks is nooit angstaanjagend. Sommige sets, zoals die vage andere dimensie waar het tweede en derde slachtoffer in terecht komen, zien er wel heel goedkoop uit.

De cast deed het verder over het algemeen best slecht. Blair en Hasselhoff zijn hier duidelijk de twee castleden met al wat meer ervaring. De rest komt totaal niet geloofwaardig over en men acteert behoorlijk beroerd.

De moorden zijn dan wel weer best tof. Hier en daar best origineel en nog verrassend bloederig. Het einde is ook nog wel hilarisch slecht, vooral op het moment dat een bepaald persoon uit het niets opduikt om een ander persoon te redden.

Met name door het slechte acteerwerk komt de potentie van de film helaas niet over. Deze film was zelfs een redelijk lastige zit voor mij, liefhebber van foute en slechte horrorcinema. Ik zeg overslaan.

De film speelt zich af in een spookhuis. In menig film goed voor een fijne schemerige en sinistere sfeer. Dat lukt hier niet goed. Geen onrust. Geen spanning. Behalve een flintertje mysterie komt er niets los. Nu moet wel worden opgemerkt dat het verhaal niet echt meewerkt. Dat kent weinig ontwikkeling en bereikt nooit een moment van verwondering of verbazing. Integendeel. De handelingen worden veel te lang gerekt. Veel van hetzelfde ook. Het duurt en duurt.

Pas als het gezapige tempo heel soms wordt vlot getrokken ontstaat er lichte emotionele beroering. Het is miniem, maar onmiskenbaar. Gepaard aan de tempoversnellingen arriveren sfx getooid met plukjes gore. En dat gebeurt helemaal niet onaardig. Bloed en viezigheid. Bodyhorror van een aangenaam niveau zorgt voor momenten van verrukking in de treurigheid van al het andere.

Het acteertalent zorgt zeker niet voor verrukking. Emoties worden tamelijk onbeholpen weergegeven. Gevoelens van spanning komen eerder lachwekkend dan serieus over. Hoofdrollen voor Linda Blair en David Hasselhof. Tja.

De juiste spookhuis stemming wil maar niet komen. Als aan het slot, de personages het acteren helemaal opgeven en zich nog slechts uiten in paniekerige frases en gehijg, vloeien de laatste restjes spanning voorgoed de film uit. Hopeloos.