Il Viaggio di Capitan Fracassa (1990)

Nog geen stemmen voor een Gautier bewerking van Scola met Ciccio, Troisi, Amendola, Perez, Muti en Beart ? Het lijkt me toch stug dat niemand deze gezien zou hebben.

We kennen natuurlijk allemaal het verhaal en de bewerkingen op film van Gance en die met Marais, beiden swashbucklers. Dat is dit volstrekt niet. Nog sterker: scenaristen Scola en Scarpelli maken van deze avonturenroman een contemplatie over het wezen van het theater, geset in een Winterreise. Dat het hier ook gaat om een ode aan dat andere gekende theatereerbetoon op film le carosse d'or van Renoir, begrijpt een kind en zien we ook meteen met het opgaande doek..

De intrige wordt dus min of meer gevolgd, maar dan in de sfeer van een soort winterse reis tegen een volstrekt artificieel en theatraal decor dat tracht de landschapsschilderkunst van de 17e en 18e eeuw te evoceren, waarbij vooral de invloed van melancholicus Watteau in het oog springt... De fotografie draagt hieraan bij.

Het tempo waarin de film zich voltrekt is ook dat van een 17-e eeuwse reis per ossenkar, het voertuig dat ook door het armzalige troepje wordt gebruikt in zijn tocht naar Parijs.

Het wordt grotendeels vertelt in flashbackvorm door Pulcinella Troisi, tegen het einde gaan we weer terug naar de tegenwoordige tijd.

Perez is dus de eponieme held, Ciccio de poortwachter in het begin, Troisi een Napolitaans kakelende Pulcinella die me irriteerde, Amendola de wanhopige spitsboef en Beart en Muti zijn de snolletjes die om Perez vechten, waarbij laatstgenoemde even haar boobs flasht. Ik zou toch voor de jongere Beart kiezen !

Dit alles werd voorzien van een semi-barokke score van Trovajoli.