The Mother (2003)

Een verschrikkelijke film. Ik waardeer het dat hij taboes tracht te verleggen, maar ik zou het niet op deze manier doen als ik hen was. De héle film, van het scenario tot de personages tot de acteerprestaties tot de manier van filmen en de muziek is allemaal zo verschrikkelijk conventioneel en banaal, ik heb mij echt doodverveeld, en ik had van Kureishi toch wel meer verwacht (het verhaal is zo onorigineel en zo onboeiend, als je dat dan vergelijkt met Sammy and Rosie get laid) De thematiek lag mij nu wel niet zo, als 18-jarige eeuwige vrijgezel heb ik niet zo veel boodschap aan een film over een vrouw van in de 60 die haar leeftijd niet wilt aanvaarden en toenadering zoekt bij jongere mannen. Maar het idee op zich is absoluut interessant, en het doet gewoon pijn om te zien hoe alles wat interessant is in deze film gefnuikt wordt door onkunde en onoriginaliteit. Bovendien roept geen enkel personage iets van medeleven op, is de emotionele pianomuziek ronduit storend en lijdt de film aan een totaal gebrek aan humor (pogingen daartoe zijn aanwezig, maar grandioos mislukt) Hoe kan ik dan meer dan 1 ster geven (voor het idee dan, en omdat hij niet past bij mijn 0.5 sterren-films, die allemaal uitblinken in slechtheid, wat natuurlijk nog erger is dan banaliteit)?

Ik heb zelf toch wel een redelijke grens qua taboes. Wat iemand gelukkig maakt, stoort mij vaak niet zo. Hier ook niet echt. De manier waarop het materiaal in deze film behandeld wordt is misschien wat van twee kanten; je kan het zowel enorm komisch vinden als walgelijk. Voor mij was het veel humor, waarbij pas tegen het oppereinde er geen lach meer af kon. Goed geacteerd en alles gebracht op een toegankelijk en vlotte manier. Iets in mij zegt dat regisseur Mitchell het allemaal ook neit helemaal serieus nam, of misschien wel maar begreep ik het anders 4 sterren

Prachtige oprechte film over iets wat tegenwoordig nog steeds een taboe schijnt te zijn; de liefde van een vrouw op hoge leeftijd voor een veel jongere man.

Mooie hoofdrollen van Annre Reid en Daniel Craig (de nieuwe Bond, jawel!).

Misschien is het plotgedeelte met de emotioneel verwaarloosde dochter een beetje te cliché, maar soit.

Jammer, jammer, jammer. Hoe prachtig ik het eerste deel vond(stevende echt op een dikke 4* af), des te mager vond ik het tweede deel(vanaf dat haar dochter alles te weten komt)
Daniel Craig en Anne Reid spelen goed, maar word op het einde toch allemaal te banaal.

3*

Het is meer een toneelstuk dan een film, maar dan wel een heel goed toneelstuk. Wat een sterk spel, van alle acteurs, maar vooral van Anne Reid. Het egocentrisme van alle personages en het gebrek aan consideratie en inlevingsvermogen van met name de gestresste zoon en volkomen neurotische dochter worden schrijnend goed in de verf gezet. Ook de moeder heeft wat dat betreft natuurlijk boter op haar hoofd, maar bij haar is er dan toch nog iets van inzicht. Ze incasseert niet voor niets gelaten een ferme muilpeer van haar dochter.. Ontroerend ook om te zien hoe de moeder zichtbaar opbloeit wanneer er - in ieder geval tijdelijk - een werkelijk contact lijkt te ontstaan tussen haar en de bouwvakker.
Ik kan momenteel om een of andere reden geen stem uitbrengen, maar ik zou hier een 4 voor geven.

Dit komt over als een drama en zal ook wel hier en daar iemand, zekerlijk voor wie een moeder als een liefdevol boegbeeld op het podium plaatst, met een onbehaaglijk gevoel hebben achtergelaten, maar eigenlijk was dergelijk thema beter als een een soort vaudeville aangepakt, schalks, humoristisch, wat gewaagd ook natuurlijk.

Het is niet omdat er wat optimistische muziek op het einde weerklinkt en het hoofdpersonage zorgeloos afscheidt neemt dat de film als komedie werd bedoeld.

Vond het matig.